تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨ - زمينه كلى سوره

/ ٧

زمينه كلّى سوره‌

از آيه‌هاى ١١٢ تا ١٢٠ در اواخر سوره مى‌توان به طرح كلّى پى برد. در آن آيات خداوند پيامبر گرامى را به استقامت و دورى جستن از ستمكاران و گزاردن نماز و الزام صبر و نيكوكارى فرمان مى‌دهد.

و نيز نقش «بقيّة اللَّه» را يادآور مى‌شود كه چگونه در روزگاران گذشته مردانى برخاستند كه نهى از تباهكارى كردند و خداوند آنان را از عذاب رهانيد و ستمكاران و گناهكاران متنعم و مترفين را نابود ساخت.

و همچنين روش خدا را درباره اهلاك مردم شهرها بيان مى‌دارد كه اين امر انجام نمى‌گيرد مگر آن كه صلاح از ميان ايشان رخت بربسته باشد.

و نيز اين كه وجود اختلاف سنّت تاريخى است و خداوند مردم را نيافريده است تا تعذيب كند بلكه آفرينش آنان براى شمول رحمت است، امّا حكم الهى چنين است كه دوزخ را از جنّ و انس پر خواهد كرد.

و نيز: هدف از بيان قصص تثبيت دل پيامبر و همچنين بيان حقيقت و ارائه پندها و ياد آوريها براى مؤمنان است.

همين نكته است كه تفصيل آنها را در سوره هود مى‌بينيم و اين تفصيل بر پايه بيان جوهر/ ٨ رسالتهاى الهى است كه پيامبران حامل آنها هستند و از براى آن رنجهاى فراوان كشيدند و خداوند آنان را از آسيب مردم گمراه رهانيد و منكران رسالت را دچار عذاب سختى كرد.

اين رسالتها معيار نجات يا عذاب را روشن ساخت: هر كه پذيرفت خدايش نجات داد و هر كه مخالفت كرد، در اين جهان گرفتار عذاب و لعنت و در