تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٤ - رهنمودهايى از آيات

/ ٨٧

[سوره هود (١١): آيات ٦٥ تا ٦٨]

فَعَقَرُوها فَقالَ تَمَتَّعُوا فِي دارِكُمْ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ ذلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوبٍ (٦٥) فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا صالِحاً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ مِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ (٦٦) وَ أَخَذَ الَّذِينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جاثِمِينَ (٦٧) كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيها أَلا إِنَّ ثَمُودَ كَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلا بُعْداً لِثَمُودَ (٦٨)

/ ٨٨

قوم ثمود را از رحمت خدا دورى باد

رهنمودهايى از آيات

جريان رويارويى ثمود در برابر رسالت و پى كردن و كشتن «شتر» پايان يافت و هنگام كيفر سخت فرا رسيد. خداوند سه روز به آنان مهلت داد و آن گاه وعده درست خدا رسيد. صالح و مؤمنان به سبب رحمت الهى از عذاب و نيز از خوارى آن روز بد نجات يافتند و قوّت و عزّت خداوند جليل تجلّى كرد. با «قوّت» خود بر هلاك كردن دشمنان و رهانيدن مؤمنان قادر شد و با «عزّت» خود آن را انجام داد.

امّا نوع عذاب صيحه‌اى بود كه كافران را گرفت چنان كه در خانه‌هايشان بى‌حركت و خاموش شدند و همه چيز تمام شد و هيچ نشانه‌اى از ثمود نماند گويى وجود نداشته و از زندگى و رفاه برخوردار نبوده‌اند. اين بود جزاى كفر آنان كه موجب دورى از رحمت خدا گرديد!