تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٣ - گمراهى پدران يا رهنمونى رسالت؟

قيود آن برهانند. صالح اعلام كرد كه بر راه روشن است و خدا اين راه را پيش پاى او نهاده، و او در اين راه به دست آوردهاى عملى از قبيل هدايت و آرامش رسيده است، و بيم داد از اين كه به خدا نافرمانى كند كه در اين صورت آنان نمى‌توانند در برابر خدا ياريگر او باشند.

قالَ يا قَوْمِ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَ آتانِي مِنْهُ رَحْمَةً گفت: اى قوم من! چه گوييد اگر از پروردگارم حجّتى به همراه داشته باشم و او مرا رحمت خويش ارزانى كرده باشد؟» يعنى اى مردم، چرا در راهى كه پيش گرفته‌ايد شك نمى‌كنيد، و نمى‌انديشيد كه راه من شايد درست باشد، به ويژه كه در اين مورد بيم «ضرر» هست (اگر راه حق را نپذيريد عذاب شما را فرو مى‌گيرد).

فَمَنْ يَنْصُرُنِي مِنَ اللَّهِ إِنْ عَصَيْتُهُ‌- چه كسى مرا يارى مى‌كند اگر از فرمان خدا سرپيچم؟» آدمى اگر احساس خطر كند به انديشه تغيير راه خود مى‌افتد. از اين رو قرآن هشدار مى‌دهد كه اگر به درستى رسالت نينديشند احتمال خطر هست.

فَما تَزِيدُونَنِي غَيْرَ تَخْسِيرٍ- اگر از شما فرمان برم جز به زيان من نخواهيد افزود.»/ ٨٦ افزون بر احتمال خطر، احتمال زيان و خسارت و از دست رفتن منافع نيز هست.

[٦٤] به عنوان آخرين سخن درباره راهنمايى و اتمام حجّت براى قوم ثمود، و پس از آن كه معجزه خواستند، خداوند «شتر» ى آفريد و صالح به آنان گفت

وَ يا قَوْمِ هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً فَذَرُوها تَأْكُلْ فِي أَرْضِ اللَّهِ وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابٌ قَرِيبٌ‌- اى قوم من! اين ماده شتر خداوند است و نشانه‌اى است براى شما، بگذاريدش تا در زمين خدا بچرد و به بدى ميازاريدش كه به زودى، عذاب شما را فرو گيرد.»