تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٣ - ظالمان را دورى باد

غرق كرد و نوح و كشتى نشينان را رهانيد. گفتم: نوح چه مدّت در كشتى ماند تا آب فروكش كرد و وى بيرون آمد؟ فرمود: هفت شبانه روز. [٨]/ ٦٢ [٤١] چون نوح با پيروان صالح خود در كشتى نشست، روح ايمان خالص در آنها تجلّى كرد و آمرزش و رحمت خدا را به ياد آوردند. آمرزش گناهانشان را از ميان مى‌برد و رحمت سبب بركات و فضل خدا بود.

«وَ قالَ ارْكَبُوا فِيها بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها- گفت بر آن سوار شويد كه به نام خدا به راه افتد و به نام خدا بايستد.» هر چيزى مخلوق خدا و با او قائم است، به نام خدا حركت و رشد مى‌كند و سخن مى‌گويد، جز اين كه حوادثى وجود دارد كه تدبير خداوند در آنها بيشتر تجلّى مى‌كند مانند كشتى نوح كه آن را به فرمان خدا ساخت بى آن كه پيش از آغاز كردن ابعاد عملى آن را بداند. نوح نمى‌دانست كه كشتى به كجا مى‌رود و در كجا و كى مى‌ايستد، به خدا اعتماد كرده بود، زيرا يقين داشت كه كشتى تحت تدبير الهى و سلطه مطلقه او بر عالم هستى است.

«إِنَّ رَبِّي لَغَفُورٌ رَحِيمٌ‌- زيرا پروردگار من آمرزنده و مهربان است.»

ظالمان را دورى باد

[٤٢] در فاصله يك لحظه و لحظه ديگر صحراها به درياهاى موّاج بدل شد.

موجهايى كه چون كوه‌هاى متحرّك بود متلاطم شد. نوح پسرش را ديد كه در گوشه‌اى ايستاده، ندا زد تا با او سوار كشتى شود- شايد اين كار به سبب شفقت پدرى يا رحمت نبوّت بود- به هر حال پسر بدبخت دعوت را رد كرد، زيرا توكّل او به خدا نبود بلكه به مادّه بى اراده بود كه از پيش به آن تعلّق داشت. از اين رو گفت: براى حفاظت خود از طوفان به كوه پناه خواهم گرفت.

«وَ هِيَ تَجْرِي بِهِمْ فِي مَوْجٍ كَالْجِبالِ وَ نادى‌ نُوحٌ ابْنَهُ وَ كانَ فِي مَعْزِلٍ يا بُنَيَّ ارْكَبْ مَعَنا وَ لا تَكُنْ مَعَ الْكافِرِينَ‌