تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩٩ - سبع مثانى

و زنانشان را به چيزى بهره‌ور ساخته‌ايم تو بدان نگاه مكن».

در تفسير الميزان آمده است كه مراد از «أزواج» مردان و زنان يا اصناف مردم مانند دوگانه پرستان، يهود، نصارى و مجوس است و مفهوم آيه اين است كه به نعمتهاى ظاهر و باطنى كه دارى بنگر و به نعمتهاى ازواج اندك يا اصنافى از كافران اعتنا نكن. [٦] وَ لا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ‌- و غم آن را مخور».

غم كفر آنان را مخور، زيرا كسى كه در كار كافران اهتمام ورزد دچار خطاهايى مى‌شود

نخست آن كه: از اهتمام جدّى به گروه مؤمنان و كوشش در تربيت آنان و بسيج نيروهايشان باز مى‌ماند، مانند آن كه خدا زمينى به او داده باشد و او شكر خدا را نگزارد و آن جا را شخم نكند بلكه به زمين ديگرى كه در اختيار او نيست.

بينديشد و بدان اهتمام ورزد.

/ ٤٨٨ دوم اين كه: اين غمخوارى او را بر آن مى‌دارد كه كافران را به هر طريقى كه باشد به ايمان مجبور كند و اين با سنّت اختيار منافات دارد و از سوى ديگر بدان جا مى‌كشد كه برخى از اركان دين متزلزل شود چنان كه كليسا در دورانهاى گذشته كرد: تعليمات آسمانى را به سبب علاقه به توسعه قلمرو مسيحيّت و به دست آوردن پيروان بسيار تحريف كرد.

وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ‌- و در برابر مؤمنان فروتن باش».

يعنى به مؤمنان مهربان باش و به كارهايشان رسيدگى كن همچون پرنده‌اى كه بخواهد جوجه‌هاى خود را زير بالهاى خود گرد آورد. نخست بالها را مى‌گشايد و آن گاه فرود مى‌آورد. [٧]