تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٩ - ورود مهمانان

وَ أَتَيْناكَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّا لَصادِقُونَ‌- ما تو را خبر راست آورده‌ايم و ما راستگويانيم».

[٦٥] سپس فرمان دادند كه حركت كند، و هجرت نيكوكاران هشدار وقوع عذاب بر ديگران است. هجرت مخفيانه بود. شايد مى‌ترسيدند كه مردم مانع هجرت باشند، و مقرّر بود كه لوط پشت سر آنان حركت كند و مراقب آنها باشد تا كسى به جا نماند.

فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ‌- چون پاسى از شب بگذرد خاندان خود را بيرون ببر».

چنين پيداست كه تبليغ لوط تنها در خانواده‌اش تأثير كرده بود و ساير مردم بر فساد خود بودند.

وَ اتَّبِعْ أَدْبارَهُمْ‌- و خود از پى آنها رو».

پشت سر آنان حركت كن. اشاره به سختى هجرت است.

وَ لا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ أَحَدٌ- و نبايد هيچ يك از شما به عقب بنگرد».

كسى به پشت سر خود نگاه نكند.

/ ٤٧٦ وَ امْضُوا حَيْثُ تُؤْمَرُونَ‌- به هر جا كه فرمانتان داده‌اند برويد».

به حركت خود ادامه بدهيد و شك نكنيد. هر پيامبرى كه هجرت مى‌كند روش او بايد چنين باشد: قوم خود را كه از آنان نوميد شده بى شفقت و دل سوزى ترك كند و گرايشى به مال و خويشاوندان كه در ميان ايشان باقى مى‌ماند، نداشته باشد.

[٦٦] فرمان خدا رسيد و خدا اين امر خطير را به لوط خبر داد يعنى اين كه قوم تباهكار به كلّى نابود خواهند شد.

وَ قَضَيْنا إِلَيْهِ ذلِكَ الْأَمْرَ أَنَّ دابِرَ هؤُلاءِ مَقْطُوعٌ مُصْبِحِينَ‌- و براى او حادثه را حكايت كرديم كه چون صبح فرا رسد ريشه آنها بركنده شود».

كسى از ايشان باقى نمى‌ماند تا نسل آنان ادامه يابد، حتّى زن لوط كه از تباهكاران بود، همراه آنان هلاك شد؛ وى به قوم لوط شفقت نشان داده و به‌