تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧٢ - رهنمودهايى از آيات

٣٦ [انظرنى‌]: در دنيا به من مهلت بده و نميران.

٣٩ [اغويتنى‌]: «اغواء»، دعوت به گمراهى و ضلالت.

[لأزيّننّ‌]: «تزيين» آراستن چيزى در نفس آدمى است.

اغواى شيطان تزيين باطل است تا شخص را دچار آن كند.

/ ٤٥٥

چگونه بايد با اغواى شيطان مبارزه كرد؟

رهنمودهايى از آيات

زمينى كه ما را در خود جاى داده است، آفريده خداست. انسان روى زمين چه مى‌كند؟ داستان او چيست كه پايان نمى‌گيرد؟ او خاك بود، سپس گل شد و دگرگونى يافت و گل سخت خشك مانند سفال شد و خدا آدمى را از همان گل آفريد و پيش از آن «جانّ» را از آتشى كه از بادهاى سموم پديد آمده بود آفريده بود.

قصّه از آن جا آغاز شد كه خداوند به فرشتگان كه در ميان آنان يكى از جنّيان يعنى ابليس بود خطاب كرد: «من انسانى از گل خشك متغيّر مى‌آفرينم» و چنين كرد، آن گاه فرمان داد تا او را سجده كنند، همه سجده كردند. بجز ابليس.

خداوند پرسيد كه «چرا نافرمانى كردى؟» گفت: «مرا از آتش آفريده‌اى و من نمى‌توانم به كسى كه از گل سخت متغيّر به وجود آمده است سجده كنم». خداوند او را از درگاهش راند و از رحمت خود دور ساخت تا/ ٤٥٦ روز رستاخيز فرا رسد و با او حساب كنند، امّا او تا روز قيامت مهلت خواست و خداوند تا زمان معيّنى مهلتش داد، و ابليس بنى آدم را بيم داد به اين كه مظاهر دنيا را براى ايشان خواهد آراست و دگرگون شان خواهد ساخت، امّا مى‌دانست كه در آن جا بندگان خاصّ خدا