تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٩ - دو گروه كافر در برابر عذاب

دو گروه كافر در برابر عذاب‌

[٤٤] چنين پيداست كه كافران بر دو گونه‌اند: برخى تنها در آخرت گرفتار عذاب مى‌شوند و اينان كسانى هستند كه ستم ديدگان در برابر ايشان نمى‌ايستند و برخى ديگر در دنيا و آخرت، هر دو، عذاب مى‌بينند و آنان در اين آيه مذكورند.

وَ أَنْذِرِ النَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيهِمُ الْعَذابُ فَيَقُولُ الَّذِينَ ظَلَمُوا رَبَّنا أَخِّرْنا إِلى‌ أَجَلٍ قَرِيبٍ نُجِبْ دَعْوَتَكَ وَ نَتَّبِعِ الرُّسُلَ‌- مردم را از آن روز كه عذاب فرا مى‌رسد بترسان. ستمكاران مى‌گويند: بار خدايا! ما را اندكى مهلت ده تا دعوت تو را اجابت كنيم و از پيامبران تو پيروى كنيم.» يعنى از آن روز بترسيد كه كافران از خدا مهلت مى‌خواهند تا دعوت خدا را بپذيرند. نقش پيامبر همين اتمام حجّت است اگر چه از هشدار سودى نبرند.

أَ وَ لَمْ تَكُونُوا أَقْسَمْتُمْ مِنْ قَبْلُ ما لَكُمْ مِنْ زَوالٍ‌- آيا شما پيش از اين سوگند نمى‌خورديد كه هرگز زوال نمى‌يابيد.» [٤٥] امّا چگونه به دنيا اعتماد مى‌كنيد؟ حال آن كه از ديگرى به شما رسيده، و اگر هلاك نمى‌شدند شما صاحب خانه‌هاى آنان نمى‌شديد! يا از خود نمى‌پرسيد كه «آنان چرا هلاك شدند؟ آيا به سبب ستمكارى نبود؟ چرا عبرت نمى‌گيريد»؟! وَ سَكَنْتُمْ فِي مَساكِنِ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ وَ تَبَيَّنَ لَكُمْ كَيْفَ فَعَلْنا بِهِمْ وَ ضَرَبْنا لَكُمُ الْأَمْثالَ‌- در خانه‌هاى كسانى كه خود بر خويشتن ستم مى‌كردند جاى گرفتيد و دانستيد با آنان چگونه رفتار كرديم و برايتان مثلها زديم.» اين كه شما در خانه‌هاى كافران مسكن گزيديد ... يكى از همان امثال است.