تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٠ - سخن نيكو و سخن بد

الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ‌- كسانى را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند به بهشتهايى كه نهرها در آن جارى است درآورند. به فرمان پروردگارشان در آن جا هميشه بمانند و به سلام يكديگر را تحيّت گويند.» زيرا اين جاودانگى به اذن خدا و از سوى اوست و خدا آن را وعده كرده است و خلاف نمى‌كند.

سخن نيكو و سخن بد

[٢٤] چرا باد بر دستاوردهاى كافران تند مى‌وزد و آنها را مى‌اندازد؟ زيرا بر ريشه‌هاى استوار قرار نگرفته است. چون عقيده آدمى بر پايه دانش استوار گردد و اراده او در برابر خواهشها و جامعه ضامن آن عقيده باشد سخنهاى او مبتنى بر حق مى‌شود؛ تهديد و ترغيب، عسر و حرج او را دگرگون نمى‌كند، عينا مانند درختى سودمند كه ريشه‌هايش در زمين فرو رفته و شاخه‌هايش به سوى آسمان كشيده شده باشد.

أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِي السَّماءِ- آيا نديده‌اى كه خدا چگونه مثل زد؟ سخن پاك چون درختى پاك است كه ريشه‌اش در زمين استوار و شاخه‌هايش در آسمان است.» [٢٥] دليل ديگر آن كه عقيده استوار ريشه‌هاى استوار دارد و آدمى آن را با همگى توان خود حفظ مى‌كند. از اين رو داراى ثمرات بسيار، اعمال صالحه و سخنان خوب و رفتار نيك خواهد بود.

تُؤْتِي أُكُلَها كُلَّ حِينٍ/ ٤٠٢ بِإِذْنِ رَبِّها- به فرمان خدا هر زمان ميوه خود را مى‌دهد.» و اين امر به اجازه خدا و با توكّل بر او ميسّر است.

وَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ‌- خداوند براى مردم مثلها مى‌آورد، باشد كه پند گيرند.»