تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٧ - چگونه دل آرامش مىيابد؟

وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا مَتاعٌ‌- زندگى دنيا در برابر زندگى آخرت جز اندك متاعى نيست».

«متاع» همان كه كماليّات يعنى چيزهاى غير ضرور است كه مى‌توان از آنها بى‌نياز شد يا ديگرى را جاى گزين آن كرد. آرى، زندگى كشت زار آخرت است.

در اين جا عمل است بى‌آن كه محاسبه باشد/ ٣٣٨ و در آن جا محاسبه است بى آن كه عمل باشد.

هر كسى كه بداند نيازمند خداست بايد كه با او ارتباط داشته باشد.

گويند: پادشاهى به جنگى سخت دچار آمده بود: نذر كرد كه اگر پيروز شود، مواجب لشكريان را افزون‌تر كند، پس از پيروزى حساب كرد و ديد كه افزوده‌ها مبلغ كلانى است و خواست كه نذر را بشكند و بر آن شد كه از نخستين كسى كه بر او وارد مى‌شود نظر خواهى كند. اعرابيى بر او وارد شد و در پاسخ پادشاه گفت: «اگر چنين مى‌انديشى كه به خدايت نيازمند نيستى، به نذر خود وفا مكن و اگر خود را نيازمند مى‌دانى وفا كن». پادشاه متوجّه شد كه در هر لحظه به خدا نياز دارد، از اين رو نذرش را به جا آورد.

چگونه دل آرامش مى‌يابد؟

[٢٧] وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ‌- كافران مى‌گويند: چرا از جانب پروردگارش آيتى بر او نازل نمى‌شود».

كافران مى‌گويند چرا به پيامبر آيه‌اى از سوى خدا فرو نمى‌آيد؟ كسى كه مى‌خواهد ببيند، پرتوى از نور او را بسنده است امّا آن كه نمى‌خواهد، روشنايى خورشيد نيز كافى نيست.

قُلْ إِنَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنابَ‌- بگو خداوند گمراه مى‌كند آن كه را بخواهد و هدايت كند آن كه را به سوى او انابه كند».

چون آدمى خواهان هدايت باشد، خداوند هدايتش مى‌كند و چون طالب گمراهى باشد اسباب گمراهى را براى او فراهم مى‌سازد (اين معنى از «من» كه‌