تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٢ - خضوع طوعا و كرها

است آسمان و زمين است. پروردگار و گرداننده آنها كيست؟ طبعا خداى يگانه است.

قُلْ أَ فَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ- بگو آيا در برابر او خدايانى برگزيده‌ايد».

چون خداوند اين قدرت و سلطه و غلبه را دارد، چرا بايد كسى جز او را ولىّ خود اتّخاذ كنيم؟ كسى كه چنان قدرت و سلطه را ندارد حتى نگهدار خود و مسلّط بر قواى خود نيز نيست.

لا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ نَفْعاً وَ لا ضَرًّا- براى خود نه سودى را مالك هستند نه زيانى را».

اين بت‌هاى سنگى يا گوشتى قادر به جلب نفع و دفع ضرر از خود نيستند، چگونه مى‌توانند براى تو نفعى برسانند يا ضررى را از تو دفع كنند؟! قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمى‌ وَ الْبَصِيرُ- بگو آيا بينا و نابينا برابر است».

در حقايق پيرامون ما اشكالى نيست، اشكال تنها در چشمان ماست كه معيوب است. كورى و بينايى حقيقى مربوط به چشم نيست، بلكه به دل مربوط است، چنان كه خداى تعالى گفت فَإِنَّها لا تَعْمَى الْأَبْصارُ وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ.

أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُماتُ وَ النُّورُ- يا آيا تاريكى با روشنايى برابرى مى‌كند».

يعنى آيا كفر و ايمان برابرند؟

أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ قُلِ اللَّهُ/ ٣١٩ خالِقُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ- يا شريكانى كه براى خدا قايل شده‌اند چيزهايى آفريده‌اند همانند آنچه خدا آفريده است و آنان درباره آفرينش به اشتباه افتاده‌اند، بگو خدا آفريننده هر چيزى است».

آدمى به هيچ روى نمى‌تواند ادّعا كند كه جهان بجز خدا آفريننده‌اى دارد.

هر گاه وى خدا را نپذيرد، مثلا نمى‌تواند بگويد كه جهان خود خالق خويشتن است‌