تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٦ - نشانههاى قدرت و سلطه خدا در آسمان

اوست كه برق را گاه براى ترسانيدن و گاه براى اميد بخشيدن به شما مى‌نماياند و ابرهاى گرانبار را پديد مى‌آورد».

ترس از صاعقه است و طمع به باران و خيراتى كه صاعقه خبر آن را مى‌دهد (مراد از «ثقال» ابر سنگين به سبب داشتن بارانهاست).

در حديث درازى كه در آن امام صادق با ملحدى درباره توحيد مجادله كرده است- حديث به همين سبب توحيد الاهليلجيّه خوانده شده- چنين آمده

«آن گاه چشم من به نشانه‌هاى بزرگ آفرينش نگريست از قبيل ابرى همچون دود كه بين آسمان و زمين در تسخير بادهاست. جسم ندارد تا زمين و كوه را لمس كند. به خلال درختان درمى‌آيد، نه چيزى را مى‌جنباند و نه شاخه‌اى را مى‌ماند و نه به چيزى مى‌چسبد. ميانه كاروانيان حايل مى‌شود چنان كه به سبب تيرگى و انبوهى آن گروهى گروه ديگر را نمى‌بينند، آب بسيارى را در خود جاى مى‌دهد كه در خور ظاهر او نمى‌نمايد. صاعقه‌هايى روشن و رعد و برقى دارد كه در تصوّر نمى‌گنجد و ضمير آدمى به كنه عجايب آن پى نمى‌برد. در آغاز در آسمان به صورت تكّه‌هايى ظاهر مى‌شود و سپس فراهم مى‌آيد. بادها آن را پراكنده كرده و به سويى كه خدا اراده كند مى‌راند. گاهى به نشيب و گاهى به فراز مى‌رود. حامل آب فراوانى است كه از آن درياها تشكيل مى‌شود. بر زمينهايى بسيار و شهرهايى دور مى‌گذرد و ذرّه‌اى از آن كاهش نمى‌يابد تا آن كه فرسنگهاى بى‌شمارى را طى مى‌كند و آن گاه آب خود را به صورت قطره‌ها و سيلها مى‌فرستد و آرام آرام به كار خود ادامه مى‌دهد تا بركه‌هايى به وجود مى‌آيد و راهها از آب پر مى‌شود و دره‌ها از سيلها مالامال مى‌گردد و خروش سيلها گوشها را مى‌كوبد، آن گاه زمين مرده به بركت آبها زنده و سرسبز و پر گياه مى‌شود، گويى گياهان و گلها جامه‌هاى رنگانگ/ ٣١٢ زيبا پوشيده‌اند. اين همه براى تأمين زندگى مردم و چارپايان است، و چون ابر آب خود را فرو ريخت، پراكنده و ناپديد مى‌شود و نتوان دانست كه كجا رفته است». [١١]