تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٦ - آيين خدا و موضع كافران

أُولئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ‌- آنان كسانى هستند كه به خدايشان كفر مى‌ورزند.»/ ٢٩٩ بعضى مى‌گويند كه ما خدا را باور داريم امّا قيامت را نمى‌پذيريم، و حقيقت اين است كه انكار قيامت به ساير امور نيز كشيده مى‌شود. انكار قيامت انكار خدا به طريق اولى است. زيرا در واقع انكار قدرت و عدل الهى است، آيا جز اين است كه منكر صفات خدا، كلّا يا بعضا، كافر است؟

وَ أُولئِكَ الْأَغْلالُ فِي أَعْناقِهِمْ‌- بر گردنهاشان غلها باشد.» از «نصوص» معلوم مى‌شود كه جزا از جنس عمل است. چون كافران گردنهاى خود را به زنجيرهاى مصلحت جويى و انديشه‌هاى دور از عقل مقيّد كردند و درهاى انديشه را به روى خود بستند، جزاى آنان در آخرت اين است كه به زنجير كشيده شوند.

وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ‌- و آنها را در آتش جهنم هميشگى هستند.» جاودانگى در دوزخ بهترين فرجام منكر آخرت است. كيفر كسى كه در دنيا از مسئوليت بگريزد جز اين نيست كه در آخرت زندانى شود. كيفر آن كه امر واقعى را رد كند جز اين نيست كه در آتش واقعى بيفتد.

خداوند كافران را «اصحاب النّار» خواند، به اين معنى كه ميان آنان و آتش دوستى و مصاحبت است و از يكديگر جدا نمى‌شوند، امّا اين كه در همين دنيا عنوان‌ أَصْحابُ النَّارِ- را به آنان داد، از آن روست كه نار- نتيجه حتمى براى آنان است و آتش به يارانش وفادار است.

آيين خدا و موضع كافران‌

[٦] وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ- به شتاب از تو پيش از خير و آمرزش عذاب مى‌طلبند.» آيا حماقت نيست كه آدمى جزاى بد را بر جزاى خوب ترجيح دهد؟ آيا