تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢ - اى پيامبر، تو فقط هشدار دهندهاى

غفلت از نقايص، اينها از صفات آدمى پيش از تزكيه است. تزكيه‌اى كه وسيله پيامبران صورت مى‌گيرد به انسان مى‌فهماند كه چون نعمتى رسيد شروط و اهداف خود و نيز حكمتى را كه لازمه آن است خواهد داشت. نقمت هم چنين است.

آدمى نبايد با زوال نعمت كه لطف الهى است و جزئى از ذات بشر نيست، نوميد گردد. زيرا همان نعمت يا بهتر از آن به وى مى‌رسد، و آن گهى نعمتهاى ديگرى دارد كه بزرگتر از آن است و با نوميدى و ناسپاسى خداى ناكرده از دست او مى‌رود. پس نبايد شادى و سرمستى و نازيدن به نعمت تو را از حالت عادى بيرون كند، زيرا كاستيهاى بسيارى هم چنان تو را فرا گرفته است كه بايد براى اصلاح همه آنها بكوشى. امّا مؤمنان شكيبايى مى‌ورزند و همه رويدادها را ارزيابى مى‌كنند، در روزگار سختى، گشايش و فراخى مورد انتظار را مى‌بينند؛ روزگار گذشته را به ياد مى‌آورند؛ در مى‌يابند كه زندگى همواره در تغيّر است و آنان مستقيم يا غير مستقيم خود سبب تغيّرند. پس موظّف‌اند در روزگار سختى كار نيك كنند تا سختى از ميان برود و نيز در روزگار فراخى نعمت دوام يابد و به درجات برترى برسند.

«إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ- مگر كسانى كه شكيبايى ورزيدند و كارهاى نيكو كردند كه آمرزش و مزد بزرگى از آن آنهاست.» گناهانشان را مى‌بخشند و عوامل سختى و مشقّت از بين مى‌رود و به سبب كارهاى نيكو به اجر بزرگى مى‌رسند و بدين سان مدام به سوى پيشرفت در حركت‌اند.

اى پيامبر، تو فقط هشدار دهنده‌اى‌

[١٢] پيامهاى آسمانى براى تزكيه بشر است. پس بايد كه پيامبر (ص) در ابلاغ پيامها پايدارى ورزد حتّى اگر با خواهشهاى نفسانى مردم معارض باشد.

پيامبران نبايد/ ٢٥ براى جلب رغبت مردم يا ترس از خشم آنان بخشى از پيامها را ترك كنند، زيرا در اين صورت هدف رسالت كه اصلاح تباهكاريهاست، تحقّق نمى‌يابد. در آيه‌هاى پيشين ديديم كه انسان بدون تربيت دينى جاهل و عجول‌