تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠ - رهنمودهايى از آيات

/ ٢٢

آدمى ميان نوميدى و فخر

رهنمودهايى از آيات

در اين بخش خداوند سرشت آدمى را پيش از تربيت و تزكيه يعنى صفات جاهاى او را يادآور مى‌شود: نوميدى و ناسپاسى وى را به هنگام از دست رفتن نعمت ذكر مى‌كند.

چون به نعمتى پس از سختى مى‌رسد به گمان اين كه نعمت پايدار خواهد بود، غرق شادى و كبر و فخر مى‌شود، امّا حالت مردم شكيبا كه رويدادهاى گذشته و اكنون و آينده را به درستى ارزش مى‌نهند، به گونه ديگر است، با فقدان نعمت توازن خود را از دست نمى‌دهند و بدين سبب به آمرزش و ثواب بزرگى مى‌رسند.

پيامبر را سزاست كه برترين صفات نيكو از جمله استقامت را داشته باشد و از اين رو او را نسزد كه داراى خصال جاهلى كه ناشى از نفسانيّت تنگ عرصه است باشد: چنين نفسانيتى مى‌خواهد كه پيامبر گنج داشته باشد يا فرشته‌اى او را همراهى كند. بر آن است كه رسالت پيامبر از جانب خدا نيست و دروغ است، حال آن كه قرآن تحدّى كرده، به كافران پيشنهاد مى‌كند كه اگر راست مى‌گوييد ده سوره كه در علم و بلاغت نظير سوره‌هاى قرآن باشد بسازيد و هر كه را مى‌خواهيد