تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦ - رهنمودهايى از آيات

نشنود.

٨ [أمّة]: وقتى و برهه‌اى از زمان.

/ ١٧

علم خدا فراگير است‌

رهنمودهايى از آيات

در بخش پيشين از سوره هود برخى از آيات محكم بيان گرديد و خطوط عرضى رسالت نموده شد، اينك تفصيل آنها از زبان قرآن: نخست به كفر و انكار مردم اشاره مى‌كند كه عامل اصلى آن ناآگاهى كافران است از اين كه خدا كاملا به حال آنان آگاه است و نيز انگيزه‌هاى اصلى كفر ايشان را مى‌داند. آنان مى‌خواهند حقيقت را نهان دارند حال آن كه خدا از رازهاى ايشان مطّلع است.

روزى هر فرد زنده بر عهده خداست و او مدّت زندگى و زمان مرگش را مى‌داند. همه اينها در كتاب آشكار (لوح محفوظ) ثبت است. خداوند آسمانها و زمين را در شش روز آفريد و عرش (قدرت و سلطه) او بر آب، آفريده نخستين كه زندگى هر چيز بدان است، قرار داشت. حكمت اين كه خدا مردمان را آفريد اين است كه بداند چه كسى نيكوكارتر است تا در رستاخيز او را پاداش دهد. در اين ميان كسانى رستاخيز را باور ندارند و آن را افسون مى‌دانند و منظورشان/ ١٨ قلب، حقيقت است. اينانند كه اگر عذاب دنيوى كه راه ديگرى براى بيدار شدن است به تأخير افتد، وجود عذاب را به كلّى انكار مى‌كنند و مى‌گويند: در حالى كه ما سزاوار عذابيم چه چيز مانع آن است؟ غافل از آن كه اگر عذاب مقرّر شود، باز نخواهد گشت و كيفر استهزايى كه كرده‌اند، آنان را خواهد گرفت.