تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠١ - رهنمودهايى از آيات

[الورد المورود]: «ورود» در آمدن به آب، و اصل آن نزديك شدن به ورود در آب است. مراد اين است كه چه بد است آن آبى كه تشنگان براى زنده نگاه داشتن خود بدان وارد مى‌شوند، يعنى آتشى كه در آن داخل مى‌شوند.

٩٩ [الرّفد المرفود]: عطايى كه به آنان بخشيده مى‌شود.

١٠٠ [قائم‌]: باقى، اگر چه اهل آن قريه نابود شده باشند.

[حصد]: به معنى محصود (درويده)، مراد چيزى است كه درو شده و اثرش از ميان رفته باشد.

١٠١ [تتبيب‌]: زيان و صدمه زدن.

/ ١٢١

كار فرعون درست نبود

رهنمودهايى از آيات

خداوند موسى را با آيات روشن و حجّت آشكار (معجزه) فرستاد. «آيات» همان ارزشهايى بود كه موضوع دعوت موسى را تشكيل مى‌داد و نيز حقايقى كه آنها را به مردم بيان مى‌كرد و همان فطرت فراموش شده‌اى كه آن را در دلها زنده گردانيد و معرفتى كه از آن ناآگاه بودند و خداوند آگاهشان كرد.

موسى با حجّت و برهان نزد فرعون و بزرگان قوم او آمد، امّا بزرگان نپذيرفتند و از فرعون پيروى كردند كه ناكامل و هدايت نايافته بود، زيرا وى پيروان خود را به جايگاه بد يعنى دوزخ فرا مى‌خواند كه لعنت خدا در دنيا و آخرت را به دنبال داشت.

چه راهنمايى و پذيرايى بدى بود! آيا خداوند به آنان ستم كرد؟ نه، ايشان به خود ستم كردند كه پيرو فرعون‌