شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٤٦ - شكايت كردن اهل زندان پيش وكيل قاضى از دست آن مفلس

تا بدانى در عدم خورشيدهاست‌

و آن چه اينجا آفتاب آن جا سُهاست‌

در عدم هستى برادر چون بود؟

ضِدّ اندر ضدّ چون مكنون بود

يُخرِجُ الحَىَّ مِنَ المَيِّت بدان‌

كه عدم آمد اميد عابدان‌

ياد ده ما را سخنهاى دقيق‌

كه تو را رحم آورد آن اى رفيق‌

هم دعا از تو اجابت هم ز تو

ايمنى از تو مهابت هم ز تو

گر خطا گفتيم اصلاحش تو كن‌

مُصلحى تو اى تو سلطان سخن‌

كيميا دارى كه تبديلش كنى‌

گر چه جوى خون بود نيلش كنى‌

اين چنين ميناگريها كار توست‌

اين چنين اكسيرها اسرار توست‌

آب را و خاك را بر هم زدى‌

ز آب و گل نقش تن آدم زدى‌

نسبتش دادى و جفت و خال و عم‌

با هزار انديشه و شادى و غم‌

باز بعضى را رهايى داده‌اى‌

زين غم و شادى جدايى داده‌اى‌

بُرده‌اى از خويش و پيوند و سرشت‌

كرده‌اى در چشم او هر خوب زشت‌

هر چه محسوس است او رَد مى‌كند

و آن چه ناپيداست مسند مى‌كند

عشق او پيدا و معشوقش نهان‌

يار بيرون فتنه او در جهان‌