شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٨٣

چشم از موى عيب پاك كردن: به چشم دل نگريستن، چشم درون را روشن كردن.

١٣- ١٣٩٤/ ١ رِيحُ اللَّه: اشارت است به حديث «انَّ لِرَبِّكُم فِى أيَّامِ دَهرِكُم نَفَحاتٌ ألا فَتَعَرَّضُوا لَها عَسَى أن تُدرِكَكُم.» (كشف الاسرار، ج ٨، ص ١١٦)[١] صفرا: يكى از خلطهاى چهارگانه و مقصود زدودن اثر اين خلط است كه تلخى دهان است.

عنين: مردى كه ذاتا توانايى نزديكى با زن نداشته باشد.

پوئيدن: در اين بيت ظاهراً به معنى كوشيدن و تلاش كردن است ولى شاهدى براى آن نيافتم. (اگر مردى ندارى بى‌هوده گرد زنان نگرد.) برون آمدن: آماده شدن، فراهم شدن.

كنده: كند: چوبى كه بر پاى گذارند، مجرمان را. چوب كلان سوراخ‌دار كه پاى مجرمان را در سوراخ آن نهند و به ميخ بند نمايند.

(نظامى) غلّ بخل: اضافه مشبه به به مشبه.

آن چه مانع آدمى در رسيدن به قرب حق تعالى است، خود بينى است. و ناتوان داشتن روح و انديشه گرد آوردن مال و صرف ناكردن آن در راه خدا. اگر اين مانعها از ميان برداشته بود بدان جا كه بايد و شايسته اوست رسد.

[١] ياد آورى دكتر على محمد سجادى