شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٨٤

ب ١٩٤٦- ١٩٤٠ تانستن: توانستن.

(منوچهرى) كعبه لطف: اضافه مشبه به به مشبه.

به كعبه لطف پريدن: روى به درگاه حق آوردن.

دايه و مادر:

١٣٧- ١٣٥/ ٥ بهانه جو: كه در پى بهانه‌اى است تا بر كودك لطف كند و او را شير دهد.

طفلِ حاجات: اضافه مشبه به به مشبه.

شير: استعارت از رحمت خدا.

ادعوا اللَّه: مأخوذ است از آيه‌ «قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ.» (اسراء، ١١٠) ولى مناسب‌تر با مضمون بيت، آيه ٦٠ سوره غافر است. «وَ قالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ» يا «ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً.» (اعراف، ٥٥) هوى هوى: (اسم صوت) بانگ.

شير افشان ابر: شير استعارت از باران است.

فِى السَّماءِ رزقُكُم: مأخوذ است از آيه‌ «وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ: و در آسمان است روزى شما و آن چه وعده داده مى‌شويد.» (ذاريات، ٢٢) چفسيدن: چسبيدن.

در بيتهاى پيش گفت خود خواهى، تن پرورى، بخل، و اين گونه صفتهاى زشت را كه مانعها براى رسيدن به درگاه حق است بايد دور ساخت. در اين بيتها مى‌گويد اگر خود