شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣٣ - گرفتار شدن باز ميان جغدان به ويرانه

آزاد كردن از زندان: تلميحى است به شفاعت رسول خدا ٦ از گناهكاران امّت در قيامت.

مضمون اين بيتها بيان مقام اولياى خداست در پيشگاه حضرت حق، و نادانستن عامه مردم رتبت آنان را. كسانى كه زر و زيور و ساز و برگ اين جهان را مايه بزرگى مى‌داند بر اولياى حق طعنه مى‌زنند. چون موسى (ع) فرعون را به بندگى خدا خواند، فرعون از در طعنه گفت: پس چرا دستبندهاى طلا بر او افكنده نيست. (زخرف، ٥٣) آن بى‌خبران، نمى‌دانند خدا اين جهان را و هر چه در آن است به خاطر آنان آفريده است. اگر كوته فكرى بديشان بى‌حرمتى كند، خدا خلقى را عذاب خواهد كرد، چنان كه قوم صالح و عاد و ثمود و قوم فرعون را. آفرينش اين جهان به خاطر خلقت انسان كامل است كه تجلّى آن در وجود رسول اكرم ٦ بود و اگر او به وجود نمى‌آمد خلقت جهان كمال نداشت. و نظير فرموده‌ى مولاناست آن چه ابن فارض سروده است:

(ديوان ابن فارض، ص ٨٩- ٩٠)

٨٧٧- ٨٧٦/ ٥ انبيا به صورت همچون مردم‌اند و در حقيقت، غرض از آفرينش جهان. شفيع گناهكاران‌اند و مأمور هدايت و پرورش مردمان و هر چه از خدا خواهند به آنها مى‌دهد.