شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٦ - به راه كردن شاه يكى را از آن دو غلام و از اين ديگر پرسيدن

در راه دوست فدا مى‌كند اگر كسى از دادن جان در راه خدا كه چنان عوضها براى آن آماده ساخته دريغ كند نهايت بخل است.

ب ٨٩٦- ٨٩٣ اعواض: جمع عوض: پاداش.

خَوّاض: (مبالغه از خوض) در آب فرو رونده، غواص. در نسخه اساس به ضم خاء ضبط شده است.

بَديل: نظير، همانند.

كار داشتن: مؤثر بودن، تأثير بخشيدن.

١٠٥١/ ٢ فرودين درجت بخشش آن است كه كسى چيزى را به اميد عوض ببخشد. و اين در حقيقت بخشش نيست بازرگانى است و آن كه از دادن چيزى مضايقت مى‌كند بيم آن دارد كه مالش بى‌عوض از دستش مى‌رود. بدين سبب بخل مى‌ورزد. اما اكنون كه خدا به او وعده داده است هر يك بخشش را ده عوض مى‌دهد كسى نبايد بترسد و بخلى ورزد. سپس توضيح مى‌دهد كه دست وسيلتى است براى دادن، و آن چه علت اصلى بخشش است همان ديدار پاداش است كه آن ديدار هم با ديده درونى است نه با ديده ظاهرى و آن كه با چنان ديده پاداشها را ديد، بخشيد و رستگار گرديد.

ب ٩٠٠- ٨٩٧