شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٤٠ - شكايت كردن اهل زندان پيش وكيل قاضى از دست آن مفلس

ب ٦٦٦- ٦٥٤ فُروخت: سوم شخص ماضى از فروختن: شعله‌ور شدن.

(فردوسى، به نقل از لغت‌نامه) فتنه فروختن: بالا گرفتن فتنه. و در اينجا كنايت از گفت و گوها و جنجال است.

مُوَكَّل: گمارده. آن كه از سوى قاضى مأمور گرداندن مفلس بوده است.

به دانگى شاد كردن: كنايت از رشوتى اندك به وى دادن.

قَحطِ گِران: كنايت از مرد مفلس. (نگاه كنيد به: شرح بيت ٦١٨/ ٢) عيان: آشكارا، روشن.

بلند آوازيان: مطابقت صفت با موصوف.

پشيز: خردترين سكه عصر ساسانيان، و در اينجا كنايت از مطلق پول خرد.

قَلب: متقلّب، دروغ‌گو.

دغا: ناراست، نادرست.

دَبَّه: نيكلسون آن را چرب زبان، حيله‌گر، و روده دراز معنى كرده است. و پيداست كه اين معنى را از ظاهر كار برد كلمه بيرون آورده‌اند. يكى از معنيهاى «دبّه» نكول و سر باز