شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٢٤ - فروختن صوفيان بهيمه مسافر را جهت سماع

نمى‌دانست و شادمانى و دست كوفتن او تقليدى بود و گر نه بايدش شيون كرد و از صوفيان غرامت خواست.

ب ٥٧٠- ٥٦٣ از بحر بى‌عكس آب كشيدن: استعارت از رسيدن به حقيقت و رستن از تقليد.

از صدف نگسليدن: استعارت از دامن شيخ را از دست ندادن و پى او رفتن.

قطره دُر نشدن: كنايت از به كمال نرسيدن.

لُمَع: جمع لُمعَة: درخشش.

در بيتهاى گذشته از تقليد مذمت كرد و با آوردن داستان صوفى و تقليد او از صوفيانى كه خر او را در خرج لوت و سماع كردند، زيان تقليد را نشان داد ليكن هر چند در مذهب اين جماعت تقليد سخت نكوهيده است و مولانا در مطاوى مثنوى آن را به كار مردم كر همانند كرده است و گويد:

١٢٧٧/ ٥ امّا گويند، مريد را بايد كه تا به مرحله تحقيق نرسيده تقليد كند. قشيرى نويسد: «و اگر طريقت پيروى خواهد و خود در حال خويش مستقل نبود و خواهد مرحله‌هاى تقليد را بپيمايد تا به مرتبه تحقيق رسد سلف خود را تقليد كند و بر طريقت آن طبقه رود كه آنان از ديگران اولى‌اند.» (رساله قشيريه، ص ١٩٨) ليكن اين تقليد بايد به خاطر تحقيق باشد نه به خاطر طمع. آن صوفى از روى طمع و خوردن لوت و شادى و سماع تقليد ديگران‌