بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٤٠٧ - اوصاف قاضى از نگاه على

و برترى نزد آنها از خدمت به اسلام و مردم، به تعلقات باندى و گروهى مبدل شده است.

يكى از مهمترين برنامه‌هاى رسول خدا ٦ تعطيل كردن تصعصّب‌هاى جاهلى در بين مردم بود، ايشان به صراحت در يكى از پر افتخارترين سخنان خود فرمودند:

«لافَخْرَ لِلْعَرَبِ عَلىَ الْعَجَمِ وَلا لِلْابْيَضِ عَلَى الْأَسْوَدِ»[١].

«عرب بر عجم، سفيد بر سياه هيچ فخر و برترى ندارد».

اما توجه كنيد كه رسول خدا ٦ مى‌خواست اين تعلقات جاهلى را كه در طول قرن‌ها بين مردم ريشه دوانده بود، در طول ٢٣ سال بخشكاند، و اين كار ساده‌اى نبود. مردم در برابر اين دعوت پيامبر، به كنار گذاشتن اين قبيل تعلقات، برنمى‌تافتند و حاضر به ترك آن نبودند.

در اينجا براى ادامه بحث، دوباره ناگزير بايد به همان مسئله رهبرى امت اسلامى برگرديم.

اگر بعد از رسول خدا، على ٧ بر مسند زعامت مسلمانان مى‌نشست، و راه و روش پيامبر را در تربيت مردم ادامه مى‌داد، به جرأت مى‌توان گفت: مردم پس از چند سال، روحيات جاهلى خود را به تمامى فراموش مى‌كردند و ديگر اصلًا كار به زمان امام مجتبى ٧ و سيدالشهدا ٧ نمى‌كشيد. شما مى‌دانيد كه اميرمؤمنان ٧ در امور عادى و روزمره، كمترين فرقى ميان آحاد جامعه قائل نمى‌شد.

[١] - لافَضْلَ لِلْعَرَبِىِّ عَلَى الْعَجَمِىِّ وَلا لِلْأَحْمَرِ عَلَى الْأَسْوَدِ الّا بالتَّقْوَى.

مستدرك الوسائل: ١٢/ ٨٩، باب ٧٥، حديث ١٣٥٩٨- ٦؛ بحار الانوار: ٢٢/ ٣٤٨، باب ١٠، حديث ٦٤.