بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٣٤٦ - نتيجه عمل به قرآن

اين تمدن رسانيده، آه آه! چسان فوايد امروزه آن، از فرط جهل و غفلت، منحصر در:

تلاوت بالاى قبور شب‌هاى جمعه، مشغوليت صائمين، زباله مساجد، كفاره گناه، بازيچه مكتب، چشم زخم، نظر قربانى، قسم دروغ، مايه گدايى، زينت قنداق، سينه‌بند عروس، بازو بند نانوا، گردنبند بچه‌ها، حمايل مسافرين سلاح جن‌زده‌ها، زينت چراغانى، نمايش طاق نصرت، مقدمه انتقال اسباب، حرز پهلوانان، مال التجاره روسيه و هند و سرمايه كتاب‌فروش‌ها شده است.

آه وا اسفا! يك سوره «والعصر» كه فقط سه آيه بيش نيست، اساس نهضت يكدسته اصحاب صفه گرديد؛ كه از فيض مقدس همين مختصر سوره ميمون، شرك‌زار بتخانه مكه را قبل از هجرت، بستان وحدت و يزدانخانه بطحا نمودند.

آه! وا اسفا! اين كتاب مقدس آسمانى، اين گرامى تصنيف حضرت سبحانى، اين مايه كل السعادات انسانى، امروز از ديوان سعدى، حافظ، مثنوى و ابن فارض، كمتر محل اعتنا و مورد اهتمام است. در هر مجمعى كه يكى از منسوجات شعريه خوانده شود، نفس‌ها ته كشيده، چشم‌ها، گوش‌ها و دهن‌ها براى او بازمانده تا چه اندازه مواعظ و معانى عرشى و فرشى از او استفاده كنند، برعكس قرآن كه هرگز در هيچ جا با قيل و قال و فكر و كار كسى مزاحم نخواهد بود. اى وَحَقُّكَ سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ انْتَ الْقائِلُ وَقُوْلُكَ حَقٌ:

«نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ»[١].

«خدا را فراموش كردند، پس خدا هم آنان را دچار خودفراموشى كرد».

ترا فراموش كرديم، تو هم آيينه قلوب ما را از انعكاس توفيق، و حقايق ذكر مقدست محروم نمودى.

[١] - حشر( ٥٩): ١٩.