بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٣٤٥ - نتيجه عمل به قرآن

تصاعدى بود؛ به طورى كه پس از ده ماه اعضاى آن به بيست هزار و صد و هشتاد و يكنفر بالغ گرديد.

بحث‌هايى كه در اين انجمن مى‌شد، اغلب درباره ترقى و تعالى اسلام و علل انحطاط مسلمين، و راه علاج بدبختى‌هاى اجتماع، و مبارزه با بيگانه بود. در جلساتى كه تشكيل مى‌شد، سيّد جمال‌الدين به عنوان رهبر گروه، سخن مى‌گفت و سخنانش اثرى عميق در شنونده مى‌گذاشت.

سيّد در جلسه پانزدهم به كرسى خطابه رفت و چنين گفت: «بار الها! گفته تو است كه:

«وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ»[١].

«و كسانى كه براى [به دست آوردن خشنودى‌] ما [با جان و مال‌] كوشيدند، بى‌ترديد آنان را به راه‌هاى خود [راه رشد، سعادت، كمال، كرامت، بهشت و مقام قرب‌] راهنمايى مى‌كنيم؛ و يقيناً خدا با نيكوكاران است».

و گفته تو محض حق است. از آنجا كه دعوت من و اجابت اين نفوس زكيه خالصاً، مخلصاً لوجهك الكريم بود، مرا به موجب گفته حق خودت، به سبيل هدايت راهنمايى فرمودى.

آقايان! مدينه فاضله انسانى و صراط مستقيم سعادت بشرى، قرآن مجيد است. گرامى دستور مقدسى كه، نتيجه شرافت كل اديان حقه عالم و برهان قاطع خاتميت مطلقه دين اسلام، الى يوم القيامه، و ضامن سعادت (دنيا و آخرت) و فوز نشأتين (مرگ و زندگى) است.

آه آه! چسان از فرط غفلت مهجور شده، گرامى دستور مقدسى كه مختصر شراره از قبسات انوار مضيه‌اش، عالم قديم و دنياى جديد را به آن حضارت و به‌

[١] - عنكبوت( ٢٩): ٦٩.