بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٥٥٠ - كار و كوشش در قرآن

اجتماع است و اجتماع در اين مال از طرف خداوندى كه جز او مالكى نيست جانشين مى‌باشد.

«آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ أَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُسْتَخْلَفِينَ فِيهِ»[١].

«به خدا و پيامبرش ايمان آوريد، و از اموالى كه خدا شما را در آن جانشين خود قرار داده انفاق كنيد».

اسلام درباره توليد مال، همان نظريه مالكيت مال را اعمال نموده و به صاحب مال آزادى مطلقى كه هر طور بخواهد در آن تصرف كند نداده است؛ زيرا پشت سر مصالح فرد، مصالح اجتماع است كه با آن معامله مى‌كند.

هر فردى در ازدياد مال خويش آزاد است؛ ليكن در حدود قانون؛ يعنى مى‌تواند زراعت كند و مواد اوليه را به صورت مصنوعات درآورد و مى‌تواند تجارت كند؛ ولى هرگز نمى‌تواند غش و حيله در كار خود راه دهد، و يا ضروريات زندگى مردم را احتكار نمايد، و يا اموال خود را به ربا دهد و يا به خاطر زيادى سود خود، در مزد كارگران ستم كند. همه اين‌ها حرام است، قوانين پاك اسلام است كه عادتاً سرمايه‌ها را به حدى كه فرق زياد بين طبقات بيندازد انبار نمى‌كند، و اين ثروت‌هاى كلان، و هنگفت شدن فاحش سرمايه‌ها كه امروز مشاهده مى‌كنيم از راه غش، ربا، تقلب، خوردن مزد كارگران و احتكار و بهره‌اى از احتياج مردم، غارت، زور، غصب نمودن و ساير جرم‌هاى نهانى در راه‌هاى بهره‌بردارى فعلى، اين‌ها را اسلام تجويز نمى‌كند.

كار و كوشش در قرآن‌

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ إِلَّا أَنْ تَكُونَ تِجارَةً

[١] - حديد( ٥٧): ٧.