بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٥٠١ - ولايت فقيه

«چيزى نيست مگر آنكه براى آن حدّى است، عرضه داشتم: فدايت شوم حد توكل چيست؟ فرمود: باور، گفتم حد باور چيست؟ فرمود با بودن خدا از چيزى نترسيدن».

١٦- تسليم بودن در تمام شئون ظاهرى و باطنى، به وجود مقدس حضرت حق. حالت تسليم از بهترين و برترين و پرمنفعت‌ترين حالات درونى است حالى است كه انبيا و ائمه و اوليا بر اثر آن، به آنچه بايد برسند رسيدند.

١٧- راضى بودن به قضا، حكم، اوامر و دستورات الهى و خوشنود بودن به ابتلائات و آزمايشات خدايى است. به موسى كليم خطاب شد:

عبدى كه بر آزمايشم صبر كند، و بر نعمتم شكر نمايد، و به قضايم رضا دهد، فرمانم را پيروى كند، و براى جلب خوشنوديم عمل نمايد؛ او را از صديقين قرار مى‌دهم.

١٨- وقار است تا در سايه آن بتوان امت را تربيت كرده و سر ادب آنان را به پيشگاه حق به عبادت آورد، و عظمت و بزرگى آنان را براى جهانيان درس قرار دهد. اميرمؤمنان ٧ در «نهج البلاغه» مى‌فرمايد:

الْمُؤْمِنُ فِى الْهَزاهِزِ وَقُورٌ وَفِى الْمَكارِهِ صَبُورٌ...[١].

مؤمن در پيش‌آمدها و حوادث و طوفان‌ها و زلزله‌هاى اجتماعى بامتانت است و بيدى نيست كه در پيش‌آمدها بلرزد، و به وقت مصائب و ناراحتى‌ها بردبار صبور است.

١٩- فُتوّت است، كه اكثر بزرگان دين آن را به صفات پسنديده معنا كرده‌اند[٢].

[١] -/ نهج البلاغه: خطبه ١٩١؛ كافى: ٢/ ٢٣١، باب المؤمن وعلاماته، حديث ٤.

[٢] -/ بحرالمعارف: ١٩٧.