بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٤١٢ - اوصاف قاضى از نگاه على

مى‌گويد: اين نماز ما هيچ ارزشى ندارد، اگر نتوانيم منكرى را در جوار مسجد تعطيل كنيم، خودش جلو مى‌افتد و مردم پشت سر او به در آن خانه مى‌روند؛ در مى‌زند و كاملًا مؤدبانه به صاحبخانه مى‌گويد: اولًا فاصله منزل شما با مسجد خيلى كم است و حرمت مسجد با اين كار شما شكسته مى‌شود، ثانياً امشب، شب شهادت موسى بن جعفر ٧ است؛ حالا اين مجلس فساد را يا خودتان تعطيل كنيد، يا ما تعطيلش مى‌كنيم. وقتى چشم صاحبخانه به اين جمعيت مى‌افتد كه در ميان آنها عده‌اى از شدت خشم برافروخته و عده‌اى ديگر به حال گريه افتاده بودند، عذرخواهى مى‌كند و آن جلسه تعطيل مى‌شود. حالا شما ببينيد اگر در تمام كشور، مردم با اتكا به روشن‌بينى عالمانشان به طور دسته جمعى براى امر به معروف و نهى از منكر اقدام كنند، چقدر فساد كم خواهد شد.

ديگر اصلًا مفسدان جرأت فساد پيدا نمى‌كنند.

كجا بايد تقيه كرد؟ آيا مى‌شود نتيجه گرفت آنجا كه پاى اصول در ميان است تقيه جايز نيست و آنجا كه با انحراف‌هاى فردى و محدود مواجه‌ايم، مى‌شود ملايمت به خرج داد؟

استاد: در جايى كه يك فرد نادان- و حتى مغرض- مرتكب گناهى مى‌شود و گناه او ضرر و پيامد اجتماعى براى يك فرد جامعه ندارد، بايد از برخورد تند پرهيز كرد.

اما در جايى كه يك توطئه سازمان يافته، براى به فساد كشاندن مردم، وجود دارد بايد به شدت با آن برخورد كرد. البته شرايط اين برخورد هم بايد توسط اهل آن برآورده شود. ما مى‌بينيم كه امام ٧ حاضر است در راه حق تا بى‌نهايت هزينه بپردازد و از همه چيزش بگذرد و هر مصيبتى را تحمل كند.