در جلسه گذشته اشاره شد كه بيش از ١٢٠ نفر از بزرگان و علماي أهل سنت صراحت دارند بر ولادت آقا حضرت مهدي (عليه السلام) در سال ٢٥٥ هجري و آغاز غيبتش در سال ٢٦٠ هجري. ولي در اين ميان بعضي از افراد بر مبناي عقائد موروثي كه دارند، مي گويند مهدي موعود (عليه السلام) كه روايت متواتر از نبي مكرم (صلي الله عليه و آله) درباره آنها آمده است، هنوز به دنيا نيامده و از شرايط قيامت است كه نزديك قيامت، از پدري و مادري كه ما نمي دانيم به دنيا مي آيد. يا از كسي كه نامش محمد بن عبد الله است به دنيا خواهد آمد.

در اين ميان، إبن تيميه در حقيقت پرچمدار مخالفت با عقائد شيعه و انبوهي از علماي أهل سنت است. ايشان آمده براي اين كه عقائد شيعه را زير سؤال ببرد و نظريه بيش از ١٢٠ نفر از بزرگان أهل سنت را مخدوش كند، صراحت دارد بر اين اصلاً امام عسكري (عليه السلام) فرزندي نداشته است تا اين كه شما بگوييد فرزند او امام مهدي (عليه السلام) است.

عزيزان بيننده اين عبارت ايشان را دقت كنند كه در منهاج السنة، جلد ٤، صفحه ٨٧ مي گويد:

قد ذكر محمد بن جرير الطبري وعبد الباقي بن قانع وغيرهما من أهل العلم بالأنساب والتواريخ أن الحسن بن علي العسكري لم يكن له نسل و لا عقب و الإمامية الذين يزعمون أنه كان له ولد يدعون أنه دخل السرداب بسامرا و هو صغير منهم من قال عمرة سنتان و منهم من قال ثلاث و منهم من قال خمس سنين.

آقاي محمد بن جرير طبري، صاحب كتاب تاريخ و آقاي عبد الباقي بن قانع از كساني ديگري كه عالم به أنساب هستند، مي گويند امام عسكري فرزندي نداشته است. امام عسكري عقيم بوده است و شيعه خيال مي كند كه او فرزندي داشته است و داخل سرداب شده ... ..

منهاج السنّة، ج٤، ص٨٧ ـ اصول مذهب الشيعة، ج١، ص٤٥١ و نظرية الإمامة لأحمد محمود صبحي، ص٤٠٩

اين حرف إبن تيميه را ما مي بينيم كه بعد از گذشت ٧٠٠، ٨٠٠ سال، احسان إلهي ظهير اين عبارت را مي آورد و دوباره تكرار مي كند در كتاب الشيعة و أهل البيت. هم چنين آقاي احمد محمود صبحي از شخصيت هاي برجسته وهابي در كتاب النظرية الإمامة، صفحه ٤٠٩ و دكتر قِفاري از ليدرهاي معاصر وهابي و از اساتيد دانشگاه هاي عربستان سعودي در كتاب اصول مذهب الشيعة، جلد ١، صفحه ٤٥١ همين تعبير إبن تيميه را با آب و تاب نقل مي كند.

من بينندگان عزيز، برداران أهل سنت، حتي جوانان پژوهش گر وهابي را دعوت مي كنم به اين چند نكته اي كه عرض مي كنم دقت كنند و ببيند كه واقعاً آقاي إبن تيميه از سر انصاف اين سخن را گفته؟ يا دروغ و افترائي بيش نيست كه در اين صفحه از كتابش بسته است؟

عرض كردم در منهاج السنة، جلد ٤، صفحه ٨٧ مي گويد:

محمد بن جرير طبري گفته كه امام عسكري فرزندي نداشته است و اولادي از خود باقي نگذاشته است.

انتساب إبن تيميه اين مطلب را به كتاب تاريخ طبري، كذب و إفتراء است و چنين مطلبي در هيچ جايي از كتاب تاريخ طبري يافت نمي شود.

اين عبارتي كه إبن تيميه نقل مي كند در كتاب صلة تاريخ الطبري نقل شده است؛ در حالي كه كتاب صلة تاريخ الطبري، هيچ ارتباطي به كتاب تاريخ طبري ندارد. نويسنده اين كتاب آقاي عريب بن سعد القرطبي است و نويسنده آن كتاب محمد بن جرير طبري است.

جالب اين است كه اين كتاب صلة التاريخ الطبري الآن موجود است، چاپ شده و كاملاً در اختيار عموم مردم است. حتي در اين برنامه نرم افزار مكتبة أهل البيت كه حدود ٥ هزار كتاب شيعه و سني در اين برنامه نرم افزار وجود دارد كه مي شود گفت از بهترين و جامع ترين و سريع ترين نرم افزارهاي علوم اسلامي است كه در اين نهضت نرم افزاري نوشته شده است. عزيزان مي توانند عبارت را در آنجا ببيند كه اين آقايان حتي محقق كتاب هم مي بيند كه إبن تيميه يك حرف باطل و خلاف و دروغ و كذب و إفتراء زده است، مي خواهد به يك نوعي بپوشاند قضيه را.

وقتي ما كتاب صلة التاريخ الطبري را مشاهده مي كنيم، مي بينيم در آنجا اين قضيه كاملاً به يك شكل ديگري است كه اصلا ارتباطي به آقا امام عسكري (عليه السلام) ندارد.

* * * * * * *

آقاي هدايتي

آيا إبن تيميه كه چنين نسبتي را به إبن جرير طبري مي دهد، آدرس و صفحه كتابي را هم بيان مي كند يا نه؟

استاد حسيني قزويني

ايشان اصلاً مبنا ندارد كه بيان كند. آقاي محمد بن جرير طبري اصلا عبارتي به عنوان:

الحسن بن علي العسكري لم يكن له نسل.

ندارد. از صفحه اول تاريخ طبري تا جلد آخر كه در سال ٣٠٢ هجري پايان يافته، عبارتي به اين عنوان وجود ندارد. آنچه كه موجود است، در تاريخ صلة التاريخ الطبري، يا متمم تاريخ طبري كه آقاي عريب بن سعد قرطبي نوشته، در جلد ٨، صفحه ٣٤، فتح قاهره، سال ١٩٣٩ ميلادي و ١٣٥٨ هجري چاپ شده است. در آنجا چنين داستاني آمده است كه البته محقق كتاب منهاج السنة، آقاي محمد رشاد سالم مي گويد:

در كتاب صلة التاريخ الطبري آمده است.

در حالي كه ايشان هم دروغ مي گويد. محقق كتاب باز در اينجا خيانت كرده است. يعني آمده دروغ إبن تيميه را به يك نوعي بپوشاند؛ ولي خود يك نوع خيانت علمي ديگري كرده است. چون اين كتاب الآن در دست همه هست. آقايان مي توانند ببيند. شايد در اينترنت هم باشد. جوانان أهل سنت و وهابي كه سخنان إبن تيميه را مي پذيرند و حتي سخنان او را از سخنان نبي اكرم (صلي الله عليه و آله) هم ـ نستجير بالله ـ بالاتر و با ارزش تر مي دانند، تقاضا دارم دقت كنند.

در كتاب صلة تاريخ الطبري، قضيه به اين شكل است:

در زمان مقتدر عباسي، مردي مي آيد نزد ايشات و مي گويد: كار مهمي با مقتدر دارم و اگر من خبر را به اين زودي به او نرسانم، اتفاقات ناگواري خواهد افتاد. ايشان مطالبي از گذشته و آينده مطرح مي كند. از ايشان سؤال مي شود: شما كه هستي؟ مي گويد: من محمد بن حسن بن علي بن موسي بن جعفر الرضا هستم. يعني من نوه امام رضا هستم از حسن.

بعد جالب اين است كه آقاي مقتدر دستور مي دهد افرادي از أبو طالب بيايند و اين آقايي را كه مي گويد من نوه امام رضا (عليه السلام) هستم و اسم پدرم حسن است ، راست مي گويد يا نه؟ تعدادي از آل أبو طالب مي آيند؛ مخصوصاً آقاي إبن طومار و مي گويند:

لم يعقب الحسن.

حسن كه فرزند امام رضا است، فرزندي نداشته است.

صلة تاريخ الطبري للقرطبي، ص٣٥

يعني آقا امام رضا (عليه السلام) از فرزندش حسن، نوه اي نداشته است. يعني بحث بر سر حسن بن علي بن موسي الرضا است، نه محمد بن الحسن بن علي بن محمد الهادي. اصلاً ارتباطي به هم ديگر ندارند.

بعد جالب اين است كه اين قضايا طول مي كشد و ادعاهايي مي كند و مي گويد شمشير من چنين و چنان است. بعد شمشيرساز ها را مي آورند. بعد هم اين آقا رسوا مي شود و معلوم مي شود كه اين آقا اصلا نوه امام رضا (عليه السلام) هم نبوده است. بلكه فرزند شخص ديگري است به نام إبن الضبعي است. پدرش را مي آورند و اين شخص رسوا مي شود و به پاي مقتدر مي افتد. مقتدر گفت كه اين شخص بايد شديدترين مجازات را تحمل كند كه اين چنين دروغي گفته است. اين شخص را سوار بر شتري كردند در روز ترويه، در ميان مردم چرخاندند دادند و كاملا مشهورش كردند و بعد او را حبس كردند.

اين قضيه چه ارتباطي به آقا امام مهدي، فرزند امام عسكري (عليه السلام) دارد؟!

اولاً:

همين روايتي را كه آقاي قرطبي آورده، خودش داراي اشكال است. اصلا آقاي قرطبي براي اين قضيه، هيچ مصدر و سندي ذكر نمي كند.

ثانياً:

خود آقاي قرطبي، نويسنده كتاب، مجهول است. در كتاب هاي تراجم، شرحي براي اين شخص نوشته نشده است. بنده زياد گشتم تا ببينم كه در كتاب هاي تراجم از اين مؤلف، كسي مطلبي نوشته است يا نه. ديدم آقاي خير الدين زركلي از علماء وهابي در كتاب الأعلام، جلد ٤، صفحه ٢٢٧ مي گويد:

عريب بن سعد قرطبي، متوفاي ٣٦٩ هجري، ٩٧٩ ميلادي هست. ايشان اصالتاً نصراني بوده و در استانبول تركيه زندگي مي كرده و بعد آمد زبان عربي را ياد گرفت و در زمان مستنصر و ... آمده كاتب حكومت عباسي شد.

ثالثاً: اين كه آقاي إبن تيميه مي گويد:

إن الحسن بن علي لم يكن له نسل.

مشخص شد كه كذب و افتراء است. اين شخص حسن بن علي العسكري نيست؛ بلكه حسن بن علي بن موسي الرضاء است و اضافه بر اين كه مي گويد:

لم يعقب الحسن.

اين عبارت طبري نيست و عبارت آقاي قرطبي است. عبارت هم از خود مؤلف نيست، بلكه عبارت آقاي إبن طومار است. اينها نشان مي دهد كه آقاي إبن تيميه، روي هوا يا خواب ديده و خواب نما شده، يا إلقائاتي بر او شده كه مي گويد:

آقاي محمد بن جرير طبري گفته است كه امام عسكري فرزندي نداشته است.

نسبت به عبد الباقي بن قانع هم كه ايشان مي گويد، نه دليلي نه مدركي ذكر مي كند. بعد از إبن تيميه شايد بيش از سي ـ چهل نفر از بزرگان وهابيون عبارت إبن تيميه را نقل كرده اند و براي عبد الباقي پسر قانع هم هيچ مدركي نتوانسته اند پيدا كنند. گذشته بر اين كه خود همين عبد الباقي يك فردي است از ديدگاه أهل سنت كاملاً ضعيف و مذموم.

سير أعلام النبلاء للذهبي، ج١٥، ص٥٢٧ ـ ميزان الإعتدال للذهبي، ج٢، ص٥٣٢ ـ لسان الميزان لأبن حجر العسقلاني، ج٣، ص٣٨٣

گذشته از همه اينها وقتي ما در جلسه گذشته اشاره كرديم كه محقق توانمند حوزه علميه جناب آقاي عميدي كه واقعاًَ بايد من از اين جوان تشكر بكنم و كتاب هاي كه ايشان در هر زمينه نوشته است، كتاب هاي با ارزشي بوده است، در كتاب دفاع عن الكافي كه كتاب برگزيده سال هم شده، در جلد ١، صفحه ٥٦٧ نام ١٢٨ نفر از علما و بزرگان أهل سنت را كه به ولادت حضرت مهدي (عليه السلام) اعتراف كرده بودند ، ذكر كرده است. البته ايشان در همين هفته گذشته دفاعيه داشتند براي فوق دكتري از دانشگاه بين المللي لندن. اين دانشگاه بنده را به عنوان استاد داور براي رساله ايشان معرفي كرده بوند و ما با بالاترين نمره را در فوق دكترا به ايشان داديم.

جناب آقاي فقيه ايماني در كتاب الإصالة المهدوية، صفحه ٨١ نام ١١٢ نفر را آورده و جلسه گذشته ما اين افراد را اشاره كرديم. حتي إبن خلّكان، ذهبي، إبن حجر و ... صراحت دارند كه آقا حضرت مهدي (عليه السلام) در نيمه شعبان ٢٥٥ هجري به دنيا آمده است. حتي كار به جايي مي رسيد كه خير الدين زركلي وهابي در كتاب الأعلام، جلد ٨، صفحه ٨٠ صراحت دارد:

تاريخ مولده ليلة نصف شعبان، سنة مأتين و خمسه و خمسين.

تاريخ ولادت حضرت مهدي، شب نيمه شعبان، سال ٢٥٥ هجري بوده است.

از علماي معاصر مصر، آقاي عبد الحليم جندي، مستشار عالي مصري، در كتاب الإمام جعفر الصادق، صفحه٢٣٨ صراحت دارد:

فإبن العسكري، محمد بن المهدي المولود بسامرا سنة مأتين و ستة و خمسين ... .

* * * * * * *

آقاي هدايتي

برخي از وهابيون از يكي از علماي بزرگ شيعه به نام نوبختي نقل مي كنند:

امام حسن عسكري (عليه السلام) اولادي نداشته است.

اولاً: آيا اين نوبختي، همان نائب سوم امام عسكري (عليه السلام)، حسين بن روح نوبختي است يا نه؟

ثانياً: آيا اين نسبت به ايشان درست است يا نه؟

استاد حسيني قزويني

در رابطه با نوبختي كه فرموديد، ايشان پسر عموي روح نوبختي است و ايشان اسماعيل بن علي نوبختي از اساتيد بزرگوار شيعه در بغداد بوده است. مناظرات متعددي با علماي أهل سنت داشته است و يكّه تاز ميدان مناظره است. حتي بعضي ها آمده اند ايشان را نسبت به حضرت ولي عصر (عليه السلام) بدبين كنند و گفته اند كه چطور شما با اين موقعيت علمي آقا حضرت مهدي (عليه السلام) تو را به عنوان نائب خاص انتخاب نكرده است؛ ولي پسر عموي تو حسين بن روح نوبختي اين موقعيت را ندارد. بعد ايشان گفت:

اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ

سوره انعام/آيه١٢٤

حتماً در پسر عموي من يك لياقتي بود كه آن لياقت در من نبوده است. من مرد مناظره و مرد گفتگو هستم و وقتي با علماء أهل سنت مناظره و بحث مي كنم، اگر در مناظره گير كنم و آنها منكر آقا امام زمان (عليه السلام) باشند، من جاي امام زمان (عليه السلام) را بدانم، بلا فاصله معرفي مي كنم. ولي پسر عموي من به قدري قوي است كه اگر حضرت در زير عباي او هم باشد، اگر او را قطعه قطعه كنند، جاي حضرت مهدي (عليه السلام) را به كسي بازگو نمي كند.

در رابطه با اين سؤالي كه حضرت عالي فرموديد. ما مي بينيم بسياري از بزرگان أهل سنت، مثل إلهي ظهير، دكتر قِفاري و ... ـ نزديك ٢٠ مورد از بزرگان وهابي را ثبت كرده ام كه ـ نسبت مي دهند به مرحوم نوبختي و هم چنين به صاحب الأشعري، صاحب المقالات كه اين دو بزرگوار گفته اند امام عسكري (عليه السلام) اولادي نداشته است. مخصوصاً جمله اي را آقاي دكتر قِفاري دارد كه امروز ايشان براي وهابي ها به عنوان ليدر و ايدئولوك مطرح است، و كتاب ايشان الآن كتاب درسي دانشگاه هاي مدينه است به نام أصول مذهب الشيعة إثني عشري فصلي دارد به نام نشأة فكرة الغيبة عند الشيعة اثني عشرية كه از المقالات و الفرق مرحوم أشعري و فرق الشيعة نوبختي صفحه ٩٦ نقل مي كند كه اين دو بزرگوار گفته اند:

لم ير له خلف و لم يعرف له ولد ظاهر، فاقتسم ما ظهر من ميراثه أخوه جعفر و أمّه.

امام عسكري نه فرزندي داشت و نه يادگاري داشت. فرزند ظاهري براي او نبود و ميراث او بين برادرش جعفر و مادر او تقسيم شد.

أصول مذهب الشيعة إثني عشري للقِفاري، ج٢، ص١٠٠٤ ـ الشيعة و التشيع لإحسان إلهي ظهير، ص٢٦١ ـ جناية في جناية التأويل الفاسد لمحمد أحمد لوح، ص٢٨٩ ـ في أواصر النسب لعلاء الدين المدرس، ص١٧٢ عن فرق الشيعة، ص١١٨

در جواب اين حرف هاي باطل و بي اساس، بايد گفت كه اين هم عين همان مطلبي است كه إبن تيميه نقل مي كند از محمد بن جرير طبري و حال آن كه در كتاب تاريخ طبري اثري از اين عبارت نيست. بله، جناب جناب أشعري در كتاب المقالات و الفرق، صفحه ١٠٢ و ١٠٣ و هم چنين جناب نوبختي در كتاب فرق الشيعة، صفحه ٩٦ مي گويند:

بعضي از فِرَق انحرافي معتقد بودند بر اين كه امام عسكري (عليه السلام) فرزندي نداشته است و از او يادگاري نماند و اموال آن حضرت بين برادر و همسرش تقسيم شد.

بعد وقتي اين قضايا را نقل مي كند، تعبير سعد بن عبد الله أشعري در المقالات و الفرق اين است:

ففرقة منها و هي المعروفة بالإمامية قالت: ... فنحن متمسكون بإمامة الحسن بن علي، مقرّون بوفاته موقنون مؤمنون بأن له خلفاً من صلبه، متدينون بذلك و أنه الإمام من بعد أبيه الحسن بن علي و أنه في هذه الحالة مستتر خائف مغمور مأمور بذلك حتي يأذن الله عز و جل له فيظهر و يعلن أمره.

فرقيه اي از شيعه معروف به اماميه مي گويند: ... ما تمسك مي كنيم به امام عسكري. ما يقين و ايمان داريم كه فرزندي از نسل امام عسكري براي ما امام است و بر اين عقيده تديّن داريم و آن نسل امام عسكري، امام ما شيعيان است بعد از امام عسكري. آن حضرت از چشم ها پنهان است و از سلطه حكومت خائف است و مأمور است بر اين كه در پشت پرده غيبت بماند تا خداوند به او اجازه دهد ظاهر شود.

من از بينندگان عزيز تقاضا دارم كه به اين نكته توجه كنند آنهايي كه امروز هجمه را عليه شيعه آغاز كرده اند، نه تنها دين ندارند، انصاف و وجدان هم ندارند.

آقاي دكتر قِفاري و ديگر وهابيون كه امروز پرچم مخالفت با شيعه را به دست گرفته اند، از هرگونه تهمت، إفتراء، دروغ، تحريف و ... دريغ نمي كنند و انصاف و وجدان را كنار گذاشته اند و با يك سري خزعبلات مردم را مشغول كرده اند. جوانان دانشجو هم كه اگر در دانشگا ه هاي مدينه يا در رياض اين كتاب را مي خوانند، دسترسي به كتاب نوبختي ندارند، دسترسي به كتاب مرحوم اشعري ندارند، تصور مي كنند كه گفته چنين فردي وحي منزل است.

پس نكته اول اين كه جناب أشعري عبارتي را از بعضي از فِرَق باطل نقل مي كند و بعد نظر شيعه را بيان مي كند. همان طوري كه أهل سنت فِرَق متعدد دارند، بعضي ها را حق مي دانند و بعضي ها را باطل مي دانند و بيش از چهل فرقه دارند، شيعه هم فِرَق باطل دارد. اگر ما بيايم اقوال برخي از فِرَق أهل سنت را به تمام أهل سنت بخواهيم نسبت بدهيم، قطعاً عزيزان أهل سنت از ما گلايه خواهند كرد.

من مي خواهم يكي دو مورد بروم روي خط قرمز تا اين كه عزيزان أهل سنت يا اين آقايان وهابي منصف بدانند رفتن روي خط قرمز و عقيده يك فرقه باطل را بر مذهب اماميه و شيعه كه امروز بيش از ٤٠٠ ميليون پيرو در دنيا دارد، چقدر خطرناك است. شما كتاب البحر الرائق إبن نجيم مصري را اگر مطالعه كنيد، مي بينيد كه فتوي داده است:

لا ينبغي للحنفي أن يزوّج بنته من رجل شافعي المذهب.

براي هيچ سني حنفي مذهب جايز نيست دخترش را به شافعي مذهب بدهد.

البحر الرائق لإبن نجيم مصري، ج٢، ص٨١

اين آقا چنين فتوايي داده است. آيا آقايان أهل سنت با شنيدن چنين عبارتي خوشحال مي شوند يا ناراحت مي شوند و مي گويند كه عقيده إبن نجيم مصري اين بوده است؟

آقاي إبن كثير دمشقي سلفي در كتاب البداية و النهاية از يكي از بزرگان حنفي مذهب، محمد بن موسي بن عبد الله حنفي نقل مي كند:

لو كانت لي الولاية لأخذت من أصحاب الشافعي الجزية.

اگر من حكومت دستم بود، از تمام شافعي مذهب ها جزيه مي گرفتم.

البداية و النهاية لإبن كثير، ج١٢، ص١٨٧ ـ لسان الميزان لإبن حجر عسقلاني، ج٥، ص٤٠٢

يعني من شافعي ها را جزء أهل كتاب مي دانم و مسلمان نمي دانم. همين تعبير را آقاي در كتاب دارد.

آقاي ذهبي در كتاب العبر في خبر من غبر از يكي از فقهاي شافعي مذهب به نام أبو حامد محمد بن محمد بروي نقل مي كند:

لو كان لي أمر لوضعت علي الحنابلة الجزية.

اگر من قدرت داشتم بر حنابله جزيه تعيين مي كردم.

العبر في خبر من غبر، ج٣، ص٥٢ ـ تاريخ الإسلام للذهبي، ج٣٩، ص٢٩٨

اين ها يك فتاواي شاذه از يك سري افرادي است كه نه أهل سنت براي آنها ارزش قائل هستند و نه ما براي او.

از همه اينها جالب تر، آقاي أبو حاتم بن خاموش از بزرگان ري بوده است، صراحت دارد:

فكلّ من لم يكن حنبليّاً فليس بمسلم.

هر كسي حنبلي مذهب نباشد، اصلا مسلمان نيست.

تذكرة الحفاظ، ج٣، ص١١٨٦ ـ تاريخ الإسلام للذهبي، ج٢٩، ص٣٠٤

امثال اين قضايا بسيار زياد است. اگر ما برويم و فتاواي شاذه و اقوال برخي از فرق را بخواهيم مطرح كينم ، قطعاً مثنوي هفتاد من كاغذ شود.

ما از عزيزان أهل سنت يا از آقايان منصفين وهابي درخواست مي كنيم كه اگر مطلبي را از برخي افراد بي تقوي و افرادي كه وجدان و انصاف را رعايت نمي كنند، مي بينند، بروند بررسي كند و مصادر را نگاه كنند و بييند كه واقعاً حرفي كه دارند مطرح مي كنند، درست است يا نه.

البته من عبارت ديگري هم در ذيل كلام اينها بود، در رابطه با تقسيم ارث كه من گمان نمي كنم فرصتي باشد كه جوابش داده شود. جعفر كذاب آمد و به زور وارد منزل آقا امام عسكري (عليه السلام) شد و اموال آن حضرت را به زور تصرف كرد، يك بحث جدايي دارد كه سر فرصت به او خواهيم پرداخت.

* * * * * * *

آقاي هدايتي

برخي از وهابيون معتقد هستند كه ولادت حضرت مهدي (عجل الله تعالي فرجه الشريف) فقط از ناحيه حضرت حكيمه خاتون عمه امام زمان (عليه السلام) و خواهر امام عسكري (عليه السلام) بيان شده است؛ يعني يك سند دارد و يك گوينده و يك شاهد. آنها معقتدند كه دليل ديگري بر ولادت آن حضرت وجود ندارد. نظر شما در اين باره چيست؟

استاد حسيني قزويني

اين عبارتي كه حضرت عالي اشاره كرديد، من در كتاب دكتر قِفاري، اصول مذهب الشيعه كه اكثراً مفتيان شان، مثل بن جبرين و براج وقتي سؤال مي كنند از مذهب شيعه، ايشان مي گويد:

اگر مذهب شيعه را مي خواهيد بشناسيد، شما را سفارش مي كنم به مطالعه كتاب اصول مذهب الشيعة الإثني عشري دكتر قِفاري.

يعني اين كتاب تقريباً يك مدرك و مصدر شده است؛ حتي براي مفتيان تراز اول عربستان سعودي. اگر من استناد به اين كتاب مي كنم و پنبه اين كتاب را مي زنم و آبروي مؤلف اين كتاب را مي برم و ثابت مي كنم كه او يك آدم دروغ گويي بيش نيست و تمام اين كتابش، مملو از دروغ ها و افترائات است. من فقط به عبارت ايشان اكتفا مي كنم كه در كتاب اصول مذهب الشيعة، جلد ٢، صفحه ٨٤٤ عبارتش اين است:

غاب المهدي و لم يعلم أحد إلاّ حكيمة التي أمرها العسكري بعدم إفشاء هذا الخبر بعد موته الي زمن حصول الإختلاف.

اين آقايي كه چند صفحه قبل مي گفت كه اصلا امام عسكري (عليه السلام) فرزندي نداشته است يا امام عسكري (عليه السلام) عقيم بوده است، در اينجا مي گويد كه مهدي (عليه السلام) غايب شد؛ ولي كسي غير از حكيمه خاتون از اين قضيه خبر ندارد. تا جايي كه مي گويد:

فمسألة المهدي و غيبته تسربت عن طريق حكيمة.

قضيه غيبت مهدي، فقط از كانال حكيمه خاتون رسيده است.

بعد جالب اين است كه شروع مي كند به آواز خواندن و مي گويد:

و ما أدري كيف يقبلون قول إمرأة غير معصومة في أصل المذهب.

من تعجب مي كنم از شيعيان كه چگونه سخن يك خانمي را كه معصوم نيست در اصول مذهب مي پذيرند.

اگر ايشان مي خواهد از ديدگاه شيعه بررسي كند، مرحوم كليني (ره) بيش از ٢٥ روايت كه از بين آنها ١٢ روايت صحيح السند و حتي برخي از آنها صحيحه أعلائي است، آورده كه در رابطه با ولادت آقا حضرت مهدي (عليه السلام) است. اگر فرصت بشود بعضي از آن روايات را ما در جلسه آينده اشاره خواهيم كرد.

شاهدان ولادت امام زمان (عليه السلام)

قضيه ولادت حضرت مهدي (عليه السلام) از طرق مختلف نقل شده است:

١. حكيمه خاتون

كمال الدين للشيخ الصدوق، ص١٢٤

٢. زن قابله اي كه براي كمك به حكميه خاتون آمد.

الغيبة للشيخ الطوسي، ص٢٤٠

٣. خانمي به نام نسيم، خادم امام عسكري (عليه السلام) كه شاهد ولادت آن حضرت بود.

كمال الدين للشيخ الصدوق، ص٤٣٠

٤. خانمي به نام ماريه، شاهد ولادت آن حضرت بود.

كمال الدين للشيخ الصدوق، ص٤٣٠

٥. يكي از كنيز امام عسكري (عليه السلام).

كمال الدين للشيخ الصدوق، ص٤٣١

كساني كه امام زمان (عليه السلام) را قبل از غيبت صغريٰ ديده اند

افراد بسياري در مدت ٥ سال آخر حيات امام عسكري (عليه السلام) امام زمان (عليه السلام) را ديده اند كه در اينجا به ذكر چند نفر از آنها اشاره مي كنيم:

١. محمّد بن عثمان عمري با ٤٠ نفر

كمال الدين للشيخ الصدوق، ص٤٣٥ ـ بحار الأنوار للعلامة المجلسي، ج٥٢، ص٢٥، ح١٩

٢. أبو هارون

كمال الدين للشيخ الصدوق، ص٤٣٤ ـ بحار الأنوار للعلامة المجلسي، ج٥٢، ص٢٥، ح١٨

٣. يعقوب بن منقوش

كمال الدين للشيخ الصدوق، ص٤٣٦ ـ بحار الأنوار للعلامة المجلسي، ج٥٢، ص٢٥، ح١٧

٤. عمرو اهوازي

الإرشاد للشيخ المفيد، ج٢، ص٣٥٣ ـ الكافي للشيخ الكليني، ج١، ص٣٣٢

٥. حكيمه، دختر امام جواد (عليه السلام)

الإرشاد للشيخ المفيد، ج٢، ص٣٥١

٦. محمّد بن إسماعيل بن موسي بن جعفر (عليه السلام)

الإرشاد للشيخ المفيد، ج٢، ص٣٥١

٧. أبو نصر طريف خادم

الإرشاد للشيخ المفيد، ص٣٥٤

٨. أبو عليّ بن مطهر

الإرشاد للشيخ المفيد، ص٣٥٢

٩. عقيد خادم و إسماعيل بن عليّ نوبختي

الغيبة الطوسي، ص٢٧١ و ٢٧٣ ـ بحار الأنوار للعلامة المجلسي، ج٥٢، ص١٦

١٠. نسيم خادم امام عسكري(عليه السلام)

كمال الدين للشيخ الصدوق، ص٤٤١

١١. أصحاب امام عسكري(عليه السلام)

كمال الدين للشيخ الصدوق، ص٤٣١ ـ بحار الأنوار للعلامة المجلسي، ج٥١، ص٥

١٢. مردي از فارس

الكافي للشيخ الكليني، ج١، ص٣٢٩، ح٦

١٣. أبو عمر

الكافي للشيخ الكليني، ج١، ص٣٢٩، ح١

١٤. إبراهيم بن عبده نيشابوري و خادمش

الكافي للشيخ الكليني، ج١، ص٣٣١، ح٦

١٥. رشيق صاحب مادراي

الغيبة للشيخ الطوسي، ص٢٤٨ و ٢٥٠، بحار الأنوار للعلامة المجلسي، ج٥٢، ح٣٦

١٦. كامل بن إبراهيم مدني

الغيبة للشيخ الطوسي، ص٢٤٦

١٧. أحمد بن إسحاق قمي

كمال الدين للشيخ الصدوق، ص٣٨٤ ـ بحار الأنوار للعلامة المجلسي، ج٥٢، ص٢٣

و صدها نفر ديگري كه آن حضرت را در دروان طفوليت، شيرخوارگي و ... ديده اند و سؤالاتي از حضرت كرده و معجزاتي از آن بزرگوار ديده اند.

اين آقايي كه مي گويد غير از طريق حكيمه خاتون نقل نشده است، يك دروغ، إفتراء، كذب گفته و وجدان را زير پاگذاشته است. اين آقايي كه مي گويد قبل از نوشتن اين كتاب، من تمام كتاب هاي شيعه، از جمله كتب اربعه، وسائل الشيعة، بحار الأنوار را صفحه صفحه مطالعه كرده ام تا اين كتاب را نوشته ام، در خود كتاب بحار الأنوار، جلد ٥٢ و ٥٣ همه اين مواردي كه من عرض كردم اشاره كرده است. حتي اين كه عقيقه حضرت را امام عسكري (عليه السلام) به خانه افراد فرستاد، از قضاياي واضح و روشن است. اين يك نوع دروغ گويي و إفتراء است؛ بلكه در حقيقت پا روي وجدان گذاشتن است براي اين كه بتواند آن اغراض شوم خود را براي ديگران اثبات كند.

اضافه براين قبلا عرض كرديم كه نزديك به ١٢٨ نفر از بزرگان أهل سنت اعلام كرده اند ولادت حضرت مهدي (عليه السلام) در سال ٢٥٥ هجري، نيمه شعبان، شب هنگام به وقوع پيوسته است. چطور تمام اين موارد را دكتر قِفاري نديده است؟ من كه باور نمي كنم نديده باشد. قطعاً ديده است، ولي براي اين كه نظم اين مسائل با أغراض فاسد او هم خواني ندارد، اينها را ناديده گرفته است و مي گويد:

من تعجب مي كنم از شيعيان كه چگونه سخن يك خانمي را كه معصوم نيست در اصول مذهب مي پذيرند.

* * * * * * *

آقاي هدايتي

برخي از وهابيون اين اشكال را وارد مي كنند كه چون مادر امام زمان حضرت نرجس خاتون (عليها السلام) چند تا اسم داشته است، اين اشكال وارد مي شود كه ولادت حضرت مهدي (عليه السلام) زير سؤال برود و دليل بر ضعف قضيه ولادت است. در اين زمينه توضيح بفرماييد.

استاد حسيني قزويني

باز در اين زمينه هم إبن تيميه سخن گفته است و مخصوصاً احسان إلهي ظهير در كتاب الشيعه و التشيع چنين عبارتي دارد:

اختلف في اسم الجارية التي قالوا انّها ولدته، فقال قائلهم: إنّ إسمها نرجس و قيل: إسمها صقيل أو صيقل و قيل: حكيمة و قيل غير ذلك.

ما نفهميدم مادر حضرت مهدي اسمش چيست؟ نرجس، صقيل، صيقل، حكيمه و ... كدام يك است؟

الشيعة والتشيع، ص٢٧٢، ٢٧٣ و فرق معاصرة، غالب عواجي، ج١، ص٢٦٣.

خود اين اختلاف در نام مادر نشان مي دهد كه ولادتي در كار نبوده است.

اولاً:

خود مرحوم شيخ صدوق (ره) در كتاب كمال الدين وقتي به ولادت حضرت مهدي (عليه السلام) مي رسد، مي فرمايد:

ولد الخلف المهدي (عليه السلام) يوم الجمعة و أمه ريحانة و يقال لها: نرجس و يقال: صقيل و يقال: سوسن إلا أنه قيل: لسبب الحمل صقيل.

حضرت در روز جمعه، نيمه شعبان به دنيا آمد و نام مادرش در خانه امام عسكري (عليه السلام) ريحانه بود؛ به او نرجس، صقيل، سوسن هم مي گفتند.

كمال الدين للشيخ الصدوق، ص٤٣٢، ح١٢ ـ الغيبة للشيخ الطوسي، ص٣٩٣ ـ بحار الأنوار للعلامة المجلسي، ج٥١، ص١٥

همه مي دانند كه اگر در بين ما به نرجس خاتون مشهور است، به اين خاطر است كه ايشان دختر قيصر روم بود، شايد در آنجا اسمش به صورت نرجس بوده است و بعد كه به خانه حضرت مي آيد، با توجه به عبارت شيخ صدوق (ره)، اسم او را ريحانه مي گذارند. اما اين كه مي گويند: صقيل يا صيقل، به اين خاطر است كه موقع ولادت حضرت مهدي (عليه السلام)، يك نوري از اطراف اين خانم تشعشع كرد و بعد از آن اسم او را صقيل يا صيقل گذاشتند.

البته اين كه حكيمه هم به او مي گفتند، جز در كتاب محمد بن طلحه شافعي، مطالب السؤول، صفحه ٨١ ما نداشته ايم.

ثانيا:

آقاياني كه از تاريخ عرب اطلاعي داشته باشند، مي دانند كه عرب براي بعضي از افراد، به ويژه خانم ها، اسامي متعددي داشتند. من چند نمونه را ذكر مي كنم از زناني كه كاملا شهرتي بالا و اسامي متعددي داشتند.

مثلاً به خود حضرت فاطمه زهراء (سلام الله عليها)، فاطمه، صديقه، طاهره، مطهره، محدثه و ... مي گويند. حدود ١٢ اسم دارند.

از همه اينها واضح تر، از أهل سنت سؤال مي كنيم أم حبيبه، همسر پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) چند اسم داشته است؟ أم حبيبه، هند، رملة، بنت أبي سفيان و ... .

همسر آقاي ابوبكر: فاخته، بنت خارجه، حبيبه و ... .

حتي از زنان مشهور اسامي متعدد داشته اند. حتي إبن خلّكان در رابطه با سكينه خاتون، دختر آقا امام حسين (عليه السلام) در كتاب وفيات الأعيان، جلد ٢، صفحه ٣٩٧ حدود ٤ اسم براي او ذكر مي كند.

تعدّد اسم، دليل بر اين نيست كه مادرش معلوم نباشد. اين نشان مي دهد كه اين آقا از وضع نام گذاري عرب خبر نداشته و يا خبر داشته و قصدش اين بوده است كه وجدان را زير پا بگذارد.

* * * * * * *

سؤالات بينندگان

سؤال:

من سؤالي دارم كه دوستان سني زياد از ما مي پرسند و من متأسفانه مثل خيلي هاي ديگر براي آن جوابي ندارم و آن اين كه ما مي دانيم پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) علم غيب داشت، از آينده خبر داشت، در كودكي مي دانست كه بر سر امام حسن و امام حسين (عليهما السلام) چه مي آيد. چرا اسمي از امام زمان (عليه السلام) به آن صورت نياورد تا مشكل شيعه و سني حل بشود؟ از طرف ديگر هم قرآن فرموده است اگر مي خواستم يك دين ديگر بياورم، مي آوردم. اين نشان مي دهد كه ما بايد تسليم خداوند باشيم و هر چه او گفت، گوش كنيم.

جواب:

مي دانيم در برخي از اين ماهواره ها، برخي از اين افراد معلوم الحال هم معمولاً اين شعار را مي دهند كه در قرآن هيچ اسمي از امامت نيامده است و ... از اين حرف هاي مفتي كه هزارتايش به سنّار هم نمي ارزد. از آقا امام كاظم (عليه السلام) وقتي سؤال كردند:

چرا نام حضرت أمير المؤمنين (عليه السلام) در قرآن نيامده است؟

ايشان فرمودند:

قرآن كليات مسائل را مطرح كرده است.

مثلاً اين كه نماز صبح را ٢ ركعت مي خوانيم، در كجاي قرآن آمده است؟ نماز ظهر ٤ ركعت است، در كجاي قرآن آمده است؟ قرآن كلياتي را درباره نماز مطرح كرده است و با آيه شريفه:

وَ مَا آَتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ مَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا

سوره حشر/آيه٧

و ده ها آيه ديگري كه سنت پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) را در حق قرآن آورده است، تثبيت كرده است. پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) فرمود:

صلوا كما رأيتموني اصلي.

صحيح البخاري، ج١، ص١٥٥ و ج٧، ص٧٧ و ج٨، ص١٣٣ ـ كتاب المسند للإمام الشافعي، ص٥٥ ـ السنن الكبري للبيهقي، ج٢، ص٣٤٥ ـ صحيح ابن حبان، ج٤، ص٥٤١ ـ سنن الدارقطني ، ج١، ص٢٧٩

خداي عالم در قرآن، كليات امامت را مطرح كرده است، در رابطه با حضرت ابراهيم (عليه السلام) مي فرمايد:

إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ

سوره بقره/آيه١٢٤

وَ جَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا

سوره أنبياء/آيه٧٣

در رابطه با أمير المؤمنين (عليه السلام) فرموده است:

إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آَمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَ هُمْ رَاكِعُونَ

سوره مائده/آيه٥٥

كه به اتفاق مفسرين درباره أمير المؤمنين (عليه السلام) است.

يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ

سوره مائده/آيه٦٧

الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دِينًا

سوره مائده/آيه٣

و ده ها آيه ديگري كه كليات قضيه را كاملاً روشن كرده است. پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) از همان آغاز رسالت در سال سوم بعثت كه به انذار قومش مبعوث مي شود:

وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ

سوره شعراء/آيه٢١٤

روايات صحيح به شهادت بزرگان أهل سنت وارد شده است كه در همان جلسه دست أمير المؤمنين (عليه السلام) را گرفت و فرمود:

و هذا أخي و وصيي و خليفتي من بعدي.

اين خليفه من، برادر من و وصي من بعد از من است.

و بعد از او در فرصت هاي مناسب اين قضايا را حضرت مطرح كرده است. در آخرين سال عمرشان در غدير خم در يك مجمع بزرگ ١٠٠ هزار نفري مطرح كرده است. پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) بيش از اين چطور بخواهد مطرح كند؟

اضافه بر اين كه اگر در قرآن نام حضرت آمده بود، آيا اين آقايان حاضر بودند بپذيرند؟ آن آقاياني كه نسبت به پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) گفتند:

إن الرجل ليهجر.

آن زماني كه فرمود:

قلم و كاغذي بياوريد.

گفتند:

پيامبر هذيان مي گويد.

از آنها بعيد نبود كه اگر نام حضرت علي (عليه السلام) در قرآن هم آمده بود، به قول يك آقايان مراجع، مي گفتند:

إن جبرئيل قد هجر.

يا ـ نستجير بالله ـ مي گفتند كه خدا هم اجتهاد فرموده است كه اين عبارت را مطرح كرده است.

اضافه بر اين مگر آمدن نام حضرت علي (عليه السلام) در قرآن، مسأله را حل مي كند؟ مگر در رابطه با متعه در قرآن آيه صريح نداريم:

فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآَتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً

سوره نساء/آيه٢٤

قرطبي مي گويد:

و قال الجمهور المراد نكاح المتعة الذي كان في صدر الإسلام.

تفسير القرطبي، ج٥، ص١٣٠ ـ فتح القدير للشوكاني، ج١، ص٤٤٩ ـ تفسير الطبري، ج٥، ص١٨

مراد از اين آيه، نكاح متعه اي است كه در صدر اسلام رايج بود.

و ده ها روايت در صحيح بخاري، از جابر و ديگران آورده اند كه ما در زمان پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) متعه مي كرديم؛ حتي به يك مشت گندم.

اهل سنت مي گويند:

جناب عمر صلاح ديد كه متعه را حرام كند.

متعتان محللتان في زمن رسول الله و أنا أحرهما.

درباره اين مطلب، ما مفصل صحبت كرديم. جالب اين است كه آقاي سرخسي و إبن قدامه از شخصيت هاي برجسته أهل سنت وقتي به اين مي رسند، مي گويند:

و قد صح أن عمر رضي الله عنه نهي الناس عن المتعة.

متعه اينقدر در قرآن به صراحت آمده است و آنها زير بار نرفتند. اگر نام امام علي (عليه السلام) هم در قرآن آمده بود، مي گفتند:

إن الله تبارك و تعالي قد عيّن علياً للإمامة و لكن عمر عزله.

پس آمدنِ اسامي در قرآن، دليل بر اين نيست كه أهل سنت آن را بپذيرند.

* * * * * * *

سؤال:

چند وقت پيش، كتابي به دستم رسيد كه چند تا شبهه درباره عقائد شيعه در آن ديده مي شد. مي خواستم كه اصل متن ايشان را بخوانم:

أولاً: الأدلة من القرآن

١. قوله تعالي:

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آَمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَي لَهُمْ وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَ مَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ

سوره نور/آيه٥٥

هذه الآية الكريمة لهي أوضح دليل و أصدق برهان علي صحة خلافة أبو بكر رضي الله عنه و كذلك إيمانه ليس هو وحده بل أيضاً عمر و عثمان رضي الله عنهما فقد كتب الله الإستخلاف و التمكين في الأرض لهم بعد موت النبي صلي الله عليه و سلم و لا يستطيع من يملك مُسكة عقل أن ينكر ذلك و يدعي أن الله لم يكتب التمكين و الإستخلاف لهؤلاء الثلاثة رضوان الله عليهم و علي جميع الأصحاب و هذه الآية يُلحق بها جميع أصحاب النبي صلي الله عليه و سلم فقد كتب الله لهم التمكين في الأرض و يسر الله لهم العبادة له بلا خوف و بأمان ما بعده أمان.

اين آيه را نقل مي كنند و دليل بر حقانيت خلافت ابوبكر، عمر و عثمان مي دانند. جالب اين است كه اسمي از أمير المؤمنين (عليه السلام) نمي برد و فقط شامل اين ٣ نفر مي شود و فخر رازي هم وقتي همين آيه را مي آورد، همين استدلال را مي كند و مي گويد فقط شامل اين ٣ نفر مي شود و اصلاً شامل امير المؤمنين (عليه السلام) نمي شود.

جواب:

ما در روايات شيعه داريم كه اين آيه در رابطه با حضرت مهدي (عليه السلام) است. مرحوم مجلسي، در بحار الأنوار، جلد ٥٣، صفحه ٤٧ و مختصر بصائر الدرجات، صفحه ٣٢ و ٣٣ رواياتي داريم از آقا امير المؤمنين (عليه السلام) بر اين كه اين آ يه در رابطه با حضرت ولي عصر (ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) است. ولي متأسفانه در جزوه اي كه يكي از ليدر هاي وهابي به نام عثمان الخميس ظاهرا در نماز جمعه يكي از كشورهاي خليج فارس بيان كرده بود، از آلمان و لندن با ما تماس گرفتند كه جزوه ايشان در شهر هاي مختلف آلمان و لندن پخش شده است و يكي از شبهاتي كه مطرح كرده بودند، همين آيه بود. جديداً هم كتابي توسط عبد الرحمن سربازي، امام جمعه چابهار، با تيراژ بالا چاپ شده و در داخل و خارج كشور پخش شده به نام راز دلبران، إن شاء الله مفصل درباره اين كتاب صحبت خواهيم كرد. مطالبي آ ورده است كه به نظر ما دون شأن ايشان است و ما به ايشان عرض مي كنيم كه اي عزيز ما! به اين شكل خودتان را زحمت مي دهيد و مطالبي را مطرح مي كنيد كه بيشتر به ضرر شما است تا به نفع شما.

اين آيه را فخر رازي و ... ديگران مي گويند:

مراد از وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آَمَنُوا مِنْكُمْ جناب أبوبكر، عمر و عثمان است و حتي حضرت علي (عليه السلام) را هم شامل نمي شود.

اولاً:

اگر چنانچه چنين آيه اي درباره ابوبكر يا جناب عمر و عثمان نازل شده بود، در بدترين و ضروري ترين وقتي كه نياز داشتند، در سقيفه بود و بايد به اين آيه استدلال مي كردند. در آن درگير ي ها و زد و خورد ها كه سعد بن عباده را تهديد به قتل كردند و ...، اگر چنانچه جناب ابو بكر مي گفت آيه ٥٥ سوره نور درباره من نازل شده است، مسأله تمام بود و ديگر دعوايي در كار نبود.

ثانياً:

خود عايشه صراحت دارد:

ما أنزل الله فينا شيئا من القرآن.

هيچ آيه اي در قرآن درباره خاندان ما نازل نشده است.

صحيح البخاري، ج٦، ص٤٢

عزيزان أهل سنت دقت كنند، اين همه آيه اي كه در كنار هم مي چينند و از اين آيات، براي خلافت ابوبكر استدلال مي كنند، اين روايت را در صحيح بخاري چطور توجيه مي كنند؟ خود عايشه از تمام اين توجيهات و تأويلات و تفسير هاي به رأي أهل سنت جواب مي دهد.

ثالثاً:

چطور اين آقايان اين آيه را آورده اند براي صحت خلافت آن ٣ نفر، ولي آقا امير المؤمنين (عليه السلام) جزء الَّذِينَ آَمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ نيست و شامل حضرت علي (عليه السلام) نمي شود؟ آيا اين از باب يك بام و دو هوا نيست؟

رابعاً:

خود علماء أهل سنت و آنها كه منصف هستند، صراحت دارند كه اين آيه ارتباطي به ابوبكر و عمر ندارد. مثلاً آقاي شوكاني از شخصيت هاي برجسته و مورد تأييد آقايان وهابي در كتاب فتح القدير، جلد ٤، صفحه ٤٧ مي گويد:

و قد أبعد من قال إنها مختصة بالخلفاء الأربعة أو بالمهاجرين أو بأن المراد بالأرض أرض مكة.

خيلي حرف دوري مي زنند كساني كه مي گويند اين آيه مخصوص خلفاء اربعه است؛ بلكه اين آ يه شامل جميع امت مي شود.

و هو وعد يعم جميع الأمة و قيل هو خاص بالصحابة و لا وجه لذلك، فإن الإيمان و عمل الصالحات لا يختص بهم، بل يمكن وقوع ذلك من كل واحد من هذه الأمة و من عمل بكتاب الله و سنة رسوله فقد أطاع الله و رسوله.

تفسير نسفي، ج٣، ص١٥٤ ـ تفسير الواحدي، ج٢، ص٧٦٨

تفسير قرطبي صراحت دارد:

و الله لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ أي ليورثنهم أرض الكفار من العرب و العجم، فيجعلهم ملوكها و سائسيها و سكانها.

كلمه الْأَرْضِ در جمله لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ إسغراق عام است و شامل همه زمين مي شود نه فقط در بخشي از جزيرة العرب.

تفسير القرطبي، ج١٢، ص٢٩٩ ـ جامع البيان للطبري، ج١٨، ص٢١١ ـ تفسير الثعلبي، ج٧، ص١١٤ ـ تفسير البغوي، ج٣ ،ص ٥٣ ـ زاد المسير لإبن الجوزي، ج٥، ص٣٧٢

آيا بيينيم كه جناب أبوبكر، توانسته است تمام جزيرة العرب را به تصرّف مسلمين دربياورد تا بگوييم: لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ يعني بر تمام زمين؟ اين آقايان يك شعري مي گويند، اما دنبال قافيه آن شعر نيستند. پس قطعاً اين آيه هيچ ارتباطي به مسائل آقايان خلفا ندارد؛ بلكه طبق روايات متعددي كه ما داريم، در زمان آقا حضرت ولي عصر (ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) است كه:

يملأ الأرض قسطاً و عدلاً كما ملئت ظلماً و جوراً.

و تازه بعد از آن دارد:

وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا.

بعد از آن كه دين اسلام در سراسر عالم گسترش يافت، آن خوف و ترسي كه در ميان مردم قبل از آن بوده، تبديل به امنيت و آرامش مي شود.

به طوري كه در روايات دارد كه گرگ در كنار ميش زندگي مي كند نه گرگ جرأت تعدّي به ميش و نه ميش ترسي از گرگ دارد. يك زني از شرق به غرب مسافرت مي كند، بدون اين كه خوفي داشته باشد. پس امنيت عمومي كه در اين آيه هست، فقط در زمان حضرت مهدي (عليه السلام) محقق مي شود.

بعد خداوند مي فرمايد:

يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا.

تنها زماني كه در كره زمين، جز بانگ لا اله الا الله به گوش نمي رسد و جز اسلام، دين ديگري در كره زمين حاكم نخواهد شد، زمان حضرت مهدي (ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) است. از تك تك بند هاي اين آيه مي توان استفاده كرد كه اين آيه، تحققش فقط در زمان حضرت مهدي (عليه السلام) امكان دارد و با روايات فراوان از شيعه و سني مي توان آن را ثابت كرد كه نقل همه آنها فرصت ديگري را مي طلبد.

* * * * * * *

سؤال:

از برنامه هاي شما بسيار تشكر مي كنم. تلويزيون سلام براي اظهار حقايق اسلامي و دفاع از أهل بيت عصمت و طهارت (عليهم السلام)، مستند به آيات قرآني به پا خواسته است و روز به روز منحرفين اسلام به درد هاي لا علاج گرفتار ساخته است. آنها هر روز كاسه خشم شان لبريز مي شود كه اين مطلب را از برنامه هاي تلويزيوني شان مي توان به وضوح تماشا كرد.

سؤال من اين است كه در يكي از تلويزيون هاي ٢٤ ساعته فارسي زبان كه از آمريكا پخش مي شود در يكي از برنامه هاي خود براي باطل كردن ايده هاي شيعه، به دو موضوع اشاره كرده اند:

١. به كتابي به نام مروج الذهب، نوشته مسعودي بروجردي معرفي كردند كه در اين كتاب نوشته است كه وقتي مولاي متقيان حضرت علي (عليه السلام) چشم از جهان مي پوشيد، به او گفته شد:

اي امير المؤمنين! جانشين خود را تعيين كن.

مولاي متقيان گفت:

جانشين بعد از من به دست مردم است و من تعيين نمي كنم. پيامبر اسلام (صلي الله عليه و آله) هم براي خود جانشين تعيين نكرد.

٢. اگر خلافت بعد از پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) به أمر خدا بود، چرا امام حسن (عليه السلام) به خاطر معاويه از خلافت إستعفاء داد و سرپيچي از أمر خدا كرد؟

هر چند كه جواب اين دو موضوع بسيار روشن است، از استاد گرامي جناب آقاي قزويني مي خواهم براي روشن شدن اذهان بينندگان توضيحاتي ارائه بفرمايند.

* * * * * * *

جواب:

مطلبي كه از مروج الذهب نقل كردند و هم چنين آقاي چابهاري هم در كتاب شان آورده اند كه مسعودي در مروج الذهب گفته است كه أمير المؤمنين (عليه السلام) وقتي از دنيا مي رفتند، فرمودند:

من وصي معين نمي كنم، هر كس را كه شما صلاح ديديد معين كنيد.

اولاً:

آقايان أهل سنت، مسعودي را شيعه مي دانند. حال آن كه شيعه بودن او براي ما محرز نيست و عباراتي كه دارد، به تقويت مباني فكري أهل سنت بيشتر شباهت دارد.

ثانياً:

ما مطالب و روايات متعددي از بزرگان أهل سنت داريم كه آنها تأييد كرده اند كه امام علي (عليه السلام)، امام حسن (عليه السلام) را به عنوان وصي خود انتخاب كردند. مثلاً در الفتوح إبن اعثم كوفي از امام مجتبي (عليه السلام) نقل مي كند:

فإنّ أمير المؤمنين علي بن أبي طالب لما نزل الموت ولّيني هذا الإمر من بعده.

هنگام فرا رسيدن رحلت امير مؤمنان علي بن ابي طالب، ايشان مرا ولي امر مسلمانان قرار داد.

الفتوح لإبن أعثم الكوفي، ج٤، ص٢٧٨ (٢٨٣)

آقاي إبن كثير دمشقي سلفي مورد تأييد وهابي ها در البداية و النهاية مي نويسد:

ثمّ بعدهم الحسن بن علي لانّ عليّاً أوصي اليه و بايعه أهل العراق.

پس از خلفاي پيشين، حسن بن علي به خلافت رسيد؛ چرا كه علي به امامت او وصيت كرد و مردم عراق نيز با او بيعت كردند.

البداية و النهاية لإبن كثير، ج٦، ص٢٧٩

أبو الفرج إصفهاني از أبو الأسود دوئلي روايت مي كند:

و قد أوصي بالإمامة بعده إلي إبن رسول الله و إبنه و سليله و شبيهه في خلقه و هديه.

پس از خود امامت فرزند رسول خدا و فرزند و ذريه خودش را كه در اخلاق و رفتار همانند او بود وصيت نمود.

الأغاني، ج١٢، ص٣٨٠

ابن عبد ربّه آندلسي مي نويسد:

قال هيثم بن عدي أدركت من المشايخ أنّ علي ّبن أبي طالب أصار الأمر إلي الحسن.

بسياري از بزرگاني را ملاقات كردم كه براي من نقل كردند علي بن ابي طالب خلافت را به فرزندش حسن واگذار نمود.

العقد الفريد، ج٤، ص٤٧٥

و ده ها شاهد ديگر داريم كه آقا امير المؤمنين (عليه السلام) وصيت كردند به امام حسن (عليه السلام). آن وقت اين آقايان تمام اين مدارك را گذاشته اند كنار و رفته اند يك عبارت را از مروج الذهب مسعودي آورده اند. از اين دروغ ها ما مي بينيم كه در صحيح بخاري و صحيح مسلم هم هست.

* * * * * * *

سؤال:

برخي از علماء أهل سنت به استناد مطلبي كه در تفسير قمي آمده، مي گويند:

پيامبر گرامي (صلي الله عليه و آله) به خلافت آقايان ابوبكر و عمر بشارت داده اند. از استاد گرامي مي خواستم كه در اين باره توضيح بفرمايند.

جواب:

البته اين مسأله را ٣، ٤ ماه قبل هم يك عزيزي سؤال كرده بودند؛ ولي ما وعده داديم كه سر فرصت به اين مطلب خواهيم پرداخت. بله جناب آقاي عبد الرحمن سربازي در اين كتاب راز دلبران اين قضيه را آورده و با خيلي آب و تاب مي گويد:

قضاوت كنيد، امامان شيعه، مصنف تفسير شيعه، اينقدر مژده بزرگ مي دهند براي خلافت شيخين.چرا اين شيعيان امرزوي انكار مي كنند و خلاف امامان شان عمل مي كنند؟

البته اصل اين كتاب، نامه اي بوده از استان خراسان به يكي از مؤسسات تحقيقاتي قم به نام مؤسسه تحقيقاتي در راه حق. جوابي كه آنها داده بودند جواب خوبي نبود. اين قضيه باعث شد كه عزيزمان جناب عبد الرحمن سربازي اين نامه را به عنوان يك كتاب چاپ كنند. من عبد الرحمن سربازي را از نزديك مي شناسم و در جلساتي هم كه در چابهار داشتيم، با ايشان بوده ام. البته كتابي كه ايشان نوشته اند، من گمان نمي كنم كه تمام مطالب آن دو صفحه مطلب علمي بشود.

ايشان مي گويد:

در تفسير قمي يا در تفسير صافي چنين روايتي آمده است كه پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) بشارت داده بر خلافت آقاي ابوبكر و عمر.

در اين روايتي كه ايشان آورده است:

اولاً:

روايت نيست، عبارتي است كه خود مرحوم قمي (ره) آورده است و سندي براي آن ذكر نمي كند. اين روايت را نه به پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) نسبت داده و نه به امام (عليه السلام).

ثانيا:

بشارت هم نيست؛ بلكه پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) از آينده خبر داده است كه خلافت از آن ابوبكر خواهد بود. صدها قضايا را پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) بشارت داده و يا وعده داده و اين هم يكي از آنها است.

إن شاء الله من همين سؤال را در هفته آينده قبل از اين كه تلفن ها باز بشود، جواب خواهم داد كه البته ما جواب اين را روي سايت خودمان هم گذاشته ايم.

* * * * * * *

سؤال:

٤ نائب امام زمان (عليه السلام) كه در غيبت صغريٰ زندگي مي كردند، آيا كتاب فقهي هم از خود به جاي گذاشته اند يا نه؟ اصولاً آيا آنها مي توانستند در آن شرايط خفقان آور، علناً ادعا كنند كه نائب امام زمان (عليه السلام) هستند؟

جواب:

در رابطه با اين كه آيا نوّاب خاص امام زمان (عليه السلام) كتاب فقهي داشته اند يا نه؟ در جواب مي گوييم كه نسبت به حسين بن روح نوبختي مي گويند كه داراي تأليفات بوده است و حتي تأليفاتي ايشان را با علماء قم هم در ميان گذاشته اند. در آن زمان درست است كه آنها خيلي مشهور نبودند كه همه مردم بدانند كه اينها ارتباط ويژه اي با آقا ولي عصر (عليه السلام) دارند و تعداد ويژه اي از شيعيان خاص مي دانستند كه اين افراد نائب خاص امام زمان (عليه السلام) هستند و در موارد ضروري براي اين كه زمينه سازي بشود براي غيبت كبري، اين ارتباط بين مردم و علماء با آقا ولي عصر (عليه السلام) توسط اين ٤ بزرگوار بوده است. اگر فرصتي بشود درباره خود نواب اربعه هم صحبت خواهيم كرد. خود إبن تيميه هم خيلي حرف هاي بي ربط در اين باره دارد كه اگر فرصت شد نظر إبن تيميه را هم در مورد نواب اربعه عرض خواهيم كرد.

* * * * * * *

««« و السلام عليكم و رحمة الله و بركاته»»»