سخنرانی - سخنرانی - الصفحة ٤٢٩ - پاسخ به شبهات آقاي قرضاوي ٠١

بسم الله الرحمن الرحيم

تاریخ : ٠٢ / ٠٨ / ٨٧

استاد حسيني قزويني

يكي از مباحثي كه امروز در سطح بين المللي، سايت ها، ماهواره ها و جرايد مطرح است، بحث انتقاد شديد و تند آقاي قرضاوي بر ضد فرهنگ شيعه است.

عزيزان مي دانند كه آقاي قرضاوي، يك شخصيت بين المللي و تأثير گذار در جهان اهل سنت است. سابقه او، سابقه اعتدال است. مضافا كه ايشان، رئيس هيئت جهاني علماي اسلام است و قدم هاي خوبي هم تا الان نسبت به تقريب برداشته است. مسافرت هاي متعددي هم به ايران داشته و از نزديك با فرهنگ شيعه آشناست. در قضيه عراق هم، انفجارات نيروهاي وهابي را محكوم كرد و برخورد تندي داشت. نسبت به تكفيريون وهابي عليه شيعه، رسما اطلاعيه داد كه اين روش، روش درستي نيست و خلاف اسلام است. سوابق خوبي در پرونده اش وجود دارد و اصالتا مصري است و ساكن و تبعه قطر. غالبا هم نماز جمعه قطر را خودش مي خواند. در تمام همايش هاي اسلامي هم از ايشان دعوت مي شود و حضور پيدا مي كند و سخنراني ايشان هم، سخنراني داغ آن همايش است.

با همه اين نقاط مثبت ايشان، ايشان تحت تأثير تبليغات وهابيت هم هست و ارتباط تنگاتنگ با عربستان سعودي دارد. با سران سعودي، كاملا رابطه تنگاتنگ دارد. يكي از عللي كه ايشان اخيرا اينچنين مطالب تند و دور از انتظار را مطرح كردند، شايد به اين خاطر بود كه تحت تأثير تفكرات بعضي از سران عربستان سعودي قرار گرفته است. برخي بر اين باورند كه فرزند ايشان، عبد الرحمن يوسف قرضاوي - كه از شخصيت هاي مصري و شاعر توانمند و جزء مبارزين در مصر است و يك گروهي به نام الكفاء است كه عليه حكومت مصر مبارزه مي كنند و جزء فعالين اين گروه است و اشعار زيادي در مدح آقاي سيد حسن نصرالله گفته است و شيفته و دلباخته آقاي سيد حسن نصرالله است - چون اخيرا مذهب شيعه را انتخاب كرده و تحت تأثير فرهنگ شيعه قرار گرفته، به همين جهت بود كه آقاي قرضاوي اين بحث هاي تند و دور از انتظار را عليه شيعه به كار گرفت.

بارها به دوستانمان توصيه كرده ايم كه اگر بخواهيم فرهنگ شيعه را در سطح بين الملل و در ميان جوانان اهل سنت و وهابي منتشر كنيم، راه خشونت، نه تنها پاسخ نمي دهد، بلكه نتيجه معكوس دارد. بايد خودمان را ملتزم به ادبيات قرآني بكنيم. خداوند در قرآن درباره أعدّ اعداء توحيد، يعني فرعون - كه تنها كسي است كه براي اولين بار و آخرين بار گفته است «أنا ربكم الأعلي» - وقتي مي خواهد حضرت موسي و هارون (عليهم السلام) را سراغ او بفرستد، دستور مي دهد و امر مي كند كه:

فَقُولَا لَهُ قَوْلًا لَيِّنًا لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشَي (سوره طه/آيه٤٤)

با او با نرمي سخن بگوييد.

در خانه اگر كس است يك حرف بس است

مادامي كه ما نتوانيم فرهنگ «قول لين» را در خودمان زنده كنيم، اين را بدانيم كه در راه نشر فرهنگ شيعه، قطعا موفق نخواهيم بود. وقتي درباره خلافت اميرالمؤمنين (عليه السلام) مي خواهيد بحث كنيد، اگر ٤ تا فحش به خلفاء و صحابه يا به اهل سنت بدهيد، قطعا نه تنها آنها به سخنان شما ارزش قائل نمي شوند، حتي حاضر نمي شوند يك ثانيه هم پاي بحث شما بنشينند. شما اين بحث را فقط براي بچه شيعه كه نمي خواهيد مطرح كنيد. كلام امام رضا (عليه السلام) است كه مي گويد:

فإن الناس لو علموا محاسن كلامنا لاتبعونا

وسائل الشيعة، ج٢٧، ص٩٢ - عيون أخبار الرضا (ع)، ج٢، ص٢٧٥

مراد از «الناس» اهل سنت است. در تمام روايتي كه واژه «الناس» بكار رفته است، مراد، اهل سنت است.

اگر اين اهل سنت زيبائي هاي كلام ما را بشنوند، بي اختيار به طرف ما كشيده مي شوند.

در طول تاريخ هم، ورود به عرصه تبليغ فرهنگ شيعه، با خشونت و سب و شتم و اهانت، موفقيت نداشته است. ما نه تنها بايد در برابر مخالفان با نرمش حرف بزنيم، بلكه بايد بزرگان آنها را با لفظ آقا و جناب هم خطاب كنيم، مثلا آقاي ابوبكر، جناب عمر و ... . اين، نشانگر ادب شماست. در مباحث علمي كه جنگ و جدال نداريم. ما عقيده خودمان را داريم و آنها هم عقيده خودشان را. به تعبير علامه شهيد مطهري:

ضمن اينكه وحدت را از ضروريات مذهب خود و منطق قرآن مي دانيم، ولي حاضر نيستيم بخاطر وحدت ، از يك مستحب يا مكروه كوچكمان هم دست برداريم.

اينها را قابل معامله نمي دانيم. از طرف ديگر هم، بحث تبرّي و تولّي ما، سر جاي خودش است. معتقديم كه بدون تبرّي، تولّي محقق نمي شود. بدون «لا إله»، «إلا الله» معنا پيدا نمي كند. تمام اينها سر جاي خودش است. ولي فرهنگ گفتگو و ادبيات مناظره و حوار، بايد در عرصه تعاملات حفظ شود. ما نه تنها در عرصه گفتگو، بايد از ادبيات ويژه قرآني استفاده كنيم:

و قولوا للناس حسنا (سوره بقره/آيه ٨٣)

بلكه بايد در برابر اهانت هاي حريف هم، خودمان را مزين به ادبيات قرآني كنيم:

و إذا خاطبهم الجاهلون قالوا سلاما (سوره لقمان/آيه ٦٣)

متأسفانه ديديم كه در برابر عبارت هاي تند آقاي قرضاوي، چه در داخل كشور و چه در خارج كشور، از ناحيه برخي از مراكز، برخوردهايي صورت گرفت كه زيبنده فرهنگ شيعه و ادبيات اهل بيت (عليهم السلام) نبود.

خبرگزاري مهر كه وابسته به سازمان تبليغات بود، موارد خيلي تند و به دور از ادبيات شيعي و اهل بيت (عليهم السلام) را نسبت به آقاي قرضاوي نوشت كه پيوند ايشان با صهيونيزم و يهود و ... است. ايشان هم وادار شد تا يك مصاحبه جديد كند و حدود ٢ ساعت عليه شيعه حرف زد. از آن طرف هم از سوي نظام جمهوري اسلامي ايران، بعد از ماه رمضان، هيئتي با رياست آقاي دكتر ولايتي رفتند براي عذرخواهي. آيا اين، «بيننا و بين ربنا» درست بود؟ نه آن تندي ها و نه اين نوازش ها.

شيعيان قطر، آمدند به دادگاه دوحه شكايت كردند. ما هم با شكايت آنها موافق هستيم و حدود ٦ يا ٧ مورد، عليه آقاي قرضاوي اعلام جرم كردند. حتي برخي از حقوقدانان عربستان سعودي هم مسئوليت پيگيري اين شكايت را به عهده گرفتند. ولي در آخرش مطلب تندي نوشته اند كه:

آقاي قرضاوي با ٨١ سال سن، نشانه هاي خرفتي در او ديده مي شود و دولت بايد او را به خانه سالمندان معرفي كند.

اگر ما بخواهيم حرف بزنيم، فردا هم شما نتوانستيد اين قضايا را ثابت كنيد كه ايشان خرفت شده است و شأنيت رفتن به خانه سالمندان را ندارد، اگر او عليه شما اعلام جرم بكند، آيا پاسخگو هستيد؟

ما ها، يا راه افراط را مي گيريم يا راه تفريط را.

ايشان مطالبي گفته اند و حضرت آيت الله العظمي سبحاني هم جواب خيلي متيني دادند. حضرت آيت الله العظمي سبحاني، مقداري بيش از اندازه به آقاي قرضاوي احترام گذاشت، ولي حرفهايش متين و زيبا و مستند و مستدل بود. البته روش حضرت آيت الله العظمي سبحاني اينگونه است و حدود هشت ماه پيش هم با آقاي سروش، - با اينكه هيچ شبهه اي در ارتداد و كفر او نداريم و حتي آثار ايشان كه انكار توحيد و خدائي است، موجود و در دست ماست - با نرمش بيش از حد برخورد كرد.

نظرمان بر اين است كه بايد در حوزه هاي علميه و دانشگاه هايمان، فرهنگ و ادبياتي كه اهل بيت (عليهم السلام) با مخالفين خود داشتند را نهادينه كنيم. مادامي كه اين فرهنگ و ادبيات اهل بيت (عليهم السلام) در تعامل با مخالفين در حوزه هاي علميه ما نهادنيه نشده باشد و در نهادهاي فرهنگي ما لباس عمل نپوشد، بدانيم كه كارهاي ما نتيجه بخش نخواهد بود. شما وقتي عكس العمل تند نشان بدهيد، او هم عكس العمل تند نشان خواهد داد.

روايتي در بحار الانوار و تفسير صافي و ... آمده است كه:

قيل له: إنا نري في المسجد رجلا يعلن بسب أعدائكم و يسبهم، فقال: ما له؟ لعنه الله، تعرض بنا، قال الله: «و لا تسبوا الذين يدعون من دون الله فيسبوا الله عدوا بغير علم ...(سوره انعام/آيه١٠٨)».

به امام صادق (عليه السلام) آمدند گفتند كه يا بن رسول الله! يكي از دوستان شما در مسجد نشسته و علنا نسبت به دشمنان شما ناسزا مي گويد. امام صادق (عليه السلام) گفت: او را چه شده است؟ خداوند لعنت كند او را كه ما را در معرض ناسزاي مخالفين قرار داد و سپس اين آيه را خواند: «به كساني كه غير از خدا را مي پرستند، ناسزا نگوييد، چون آنها هم خداي شما را ناسزا مي گويند».

بحار الأنوار، ج٧١، ص٢١٧ - تفسير صافي فيض كاشاني، ج٢، ص١٤٨

وقتي شما به مقدسات آنها اهانت يا جسارت مي كنيد، آنها هم برمي گردند اهانتي تند تر از اهانت شما مي گويند.

نمونه اي را براي شما طلبه هاي جوان عرض كنم كه اتفاقا براي ماه رمضان امسال است.

در شبكه المستقله كه براي وهابيت است و از لندن پخش مي شود و مدعي هستند كه ما ٥٠ ميليون بيننده داريم، در شب ٢٤ يا ٢٥ ماه رمضان، سه چهار نفر از وهابيون تند رو و بد دهان را آورده بودند و عليه شيعه حرف مي زدند. از جمله آنها، شيخ عدنان عرعور است كه اصالتا اهل سوريه است و دوران تحصيلات خود را در عربستان سعودي گذرانده است. آدمي است كه نسبت به شيعه، بد دهان است و هيچگونه ادبي را نسبت به شيعه و مقدسات شيعه، رعايت نمي كند. از طرف شيعه هم، يك پزشكي را از لندن به نام دكتر سعد كه مقداري مطالعات اسلامي - در حد طلبه سال دوم و سوم حوزه علميه - دارد را آورده بودند در مقابل شيخ عدنان قرار داده بودند.

رئيس شبكه المستقله، مطلبي را از يكي از سايت هاي شيعه - سايتي كه اول و وسط و آخر سايت، همه اش اهانت و فحش به اهل سنت است - در آنجا خواند. از قول يك شيعه خواند كه نوشته بود آقاي شيخ عرعور كه آمده آنجا، مخنّث است. اين جمله را در ماهواره خواندند كه در يكي از سايت هاي شيعه، يك جوان شيعه آمده است به جاي نقد سخنان آقاي عرعور، مي گويد كه ايشان مخنّث است. آقاي شيخ عدنان هم بدترين جسارت و اهانت را عليه شيعه و زنان شيعه گفت.

البته ما هم فرداي آن روز، زنگ زديم به مسئول شبكه و اعتراض كرديم كه چرا شخصي را به عنوان نماينده اهل سنت آورده ايد كه اوليات ادبيات انسانيت را نمي تواند مراعات كند؟ آنها هم فردا شب عذرخواهي كردند.

حالا ما او را مقصر نمي دانيم، مقصر آن جوان شيعه است كه تصور مي كند با گفتن آن جمله، «ثبت ولاية علي بن ابيطالب» و تمام وهابي هاي دنيا شيعه مي شوند و تمام اهل سنت، عاشق اهل بيت (عليهم السلام) مي شوند!!

گاهي وقت ها، كساني كه مي خواهند از اهل بيت (عليهم السلام) دفاع كنند، بلد نيستند و ضربه مي زنند.

ما مصداقي از اين قضيه را گفتيم و در تجربياتي كه در طول اين ٢٥ سال داشته ام، مشابه اين قضايا زياد ديدم. وقتي يك جوان يا روحاني شيعه كتابي مي نويسد و اول كتابش را با فحش هاي ركيك به خلفاء و صحابه و اهل سنت شروع مي كند، آنها هم از آن طرف عكس العمل نشان مي دهند.

يكي اساتيد بزرگوار حوزه علميه مي خواست كتابي بنويسد در جواب كتاب آقاي گنجي كه در مورد معاويه نوشته بود و با من هم مشورت كرد و من هم گفتم كه به صلاح نيست اين كتاب منتشر شود. اين استاد، در مورد معاويه نوشته بود كه مثلا او زنازاده بود و چندين پدر داشت و ... . همه را بدون مدرك گفته بود. در چاپ هفتم همان كتابِ آقاي گنجي، نوشته است كه مراجع عظام شيعه، صيغه زاده و زنا زاده هستند.

آيا اين درست است؟!

بالاترين جمله را اميرالمؤمنين (عليه السلام) در نهج البلاغه، در خطبه ١٦ در مورد معاويه دارد و مي گويد:

فوالذي فلق الحبة و برأ النسمة ما أسلموا و لكن استسلموا و أسروا الكفر، فلما وجدوا أعوانا عليه أظهروه.

معاويه و يارانش كه در فتح مكه ظاهرا اسلام آوردند، مسلمان نشدند و كفر را در سينه خود پنهان كرده بودند تا در فرصت مناسب، كفر خود را اظهار كنند (در جنگ صفين هم اين فرصت را يافتند).

آيا از اين بهتر مي شود؟

با آن نوشته هاي شما، جز اينكه آنها موضع بگيرند و به مقدسات و علماي شما جسارت كنند، نتيجه اي ندارد؛ ولي كلام اميرالمؤمنين (عليه السلام) فصل الخطاب است و چيزي نمي توانند بگويند.

وقتي تندي كنيم، عكس العمل تندي هم مي بينيم.

لذا، من مي بوسم دست كساني را كه در اين وادي مي آيند و به اين بوسه هم افتخار مي كنم. يا در اين وادي دفاع از اهل بيت (عليهم السلام) و ولايت و پاسخگوئي به شبهات نيفتند و يا اگر وارد شدند، تلاش كنند كه آداب مناظره و ادبيات حواري را رعايت كنند.

يا نام سكندري تو بردار يا رسم سكندري نگهدار

هر مسيري، ادبيات ويژه خودش را مي طلبد.

اما در رابطه با حرف هاي آقاي قرضاوي:

ايشان در طول اين مدت، سه چهار بار مصاحبه كرده است. چون اولين مصاحبه ايشان عليه شيعه، هشتم ماه رمضان بود. در آنجا گفت:

اما الشيعة مسلمون و لكن مبتدعون و يكمن في محاولتهم غزو المجتمع السني و هم يستطيعون بما لديهم من ثروات بالميلياردات و كوادر مجربة علي التبشير بالمنهج الشيعي.

شيعيان مسلمان هستند، ولي ما آنان را بدعت گذار مي دانيم. تمام تلاش شيعيان اين است كه تمام جوامع اهل سنت را قبضه و فتح كنند. اينها، ثروت هاي ميلياردي و نيروهاي آموزش ديده و ورزيده اي براي تبليغ فرهنگ شيعه در اختيار دارند.

تعبير زشتي كه از ايشان انتظار نبود، اين بود كه تبليغ شيعه را به «تبشير» تعبير مي كند.

تبشير، يك واژه مسيحي است و آنها براي تبليغات ديني خود، واژه تبشير را بكار مي بردند و به روحانيون خود، «مبشر» مي گويند.

من معتقدم كه اين يك فرصت طلائي براي شيعه بود تا بتوانيم در عرصه هاي بين المللي و ماهواره و ...، هم از شيعه دفاع كنيم و هم فرهنگ شيعه را مطرح كنيم و هم زمينه حمله به زمين آنها را فراهم كنيم. ايشان كه آمده شيعه را بدعت گذار نشان داده، ما هم بيائيم فرهنگ شيعه را در يك كفه و فرهنگ اهل سنت را در كفه ديگر بگذاريم و ببينيم كه آيا شيعه بدعت گذار است يا اهل سنت؟

در شب جمعه گذشته، در شبكه سلام، حدود يك ساعت و نيم مقايسه كردم فرهنگ شيعه را با فرهنگ اهل سنت. اهل سنت، يكي از مصاديق بدعت را خلافت اميرالمؤمنين (عليه السلام) مي داند و ما هم ادله اي را كه شيعه آورده براي خلافت اميرالمؤمنين (عليه السلام) آورديم. يكي از بهترين تفضل إلهي اين بود كه يك شخصيت اهل سنت اينچنين حرفي را بزند تا ميدان براي ما باز شود. وقتي ما در ميدان خالي حرف مي زنيم و در يك جايي كه حريفي در برابر نيست يا حريف در گوشه اي نشسته است، فايده اي ندارد. اما وقتي حريف به ميدان بيايد، فرصت خوبي است.

من ادله خلافت اميرالمؤمنين (عليه السلام) را مطرح كردم كه ببينيم آيا شيعه بدعت گذار است كه مي گويد حضرت علي (عليه السلام) خليفه است؟ يا آقايان اهل سنت بدعت گذارند كه مي گويند ابوبكر خليفه بوده است؟ بيايند با هم مقايسه كنيم و مردم خالي از ذهن و آزاد انديش را هم به قضاوت فرا بخوانيم.

از آيه ولايت و تطهير و اطاعت و مباهله گرفته تا حديث الدار و حديث منزلت و حديث غدير و ... كه زيربناي اعتقادي شيعه است در اثبات خلافت آقا اميرالمؤمنين (عليه السلام).

شما چه داريد كه بگوييد؟ بنده مثال زدم كه نهايت تلاش شما دراثبات خلافت ابوبكر اين است كه: