به دنبال بحث هايي كه در جلسات گذشته داشتيم نسبت به جديدترين شبهات وهابيت، امروز بخشي از اين شبهاتي را كه در سايت هاي اينترنتي و نماز هاي جمعه وهابيت مطرح شده و خيلي روي آن مانور داده اند، مورد بحث قرار مي دهيم.

مناظره اي حدود سه سال قبل در لندن ميان آقاي دكتر تيجاني و دكتر أبو زهراء از طرف شيعه و عثمان الخميس و عبدالرحمان دمشقيه از طرف وهابيت بر گزار شد و حدود ٢٦ يا ٢٧ جلسه طول كشيد. شايد بتوان گفت اولين مناظره پر سر و صدا ميان شيعه و وهابيت در تاريخ ١٥ قرن بود. البته اين مناظره را دوستان ما در همين مؤسسه براي آن دسته از افرادي كه مي خواهند با نحوه ورود و خروج وهابي ها به شبهات و كيفيت پاسخ گوئي شيعه آشنا شوند، در يك سي دي قرار داده اند و به نظر من ديدن اين سي دي براي طلاب ضروري باشد.

غرض اين كه عثمان الخميس جزو ليدرها و ايدئولوك هاي وهابيت است و اولين نفري است كه پرچم نشر شبهات عليه شيعه را در عرصه بين المللي برافراشت. عثمان الخميس إصالتاً اهل كويت است و در آنجا در دانشگاه هاي مختلف تدريس مي كند و الآن دو سال است كه در حال تربيت حدود ١٥٠ نيرو در رابطه با روش مناظره و جنگ فرهنگي با شيعه است. ايشان سه ماه قبل در نماز جمعه قطر يا نماز جمعه كويت ـ ترديد دارم ـ يك سخنراني داشت و در آن حدود ٥٠ مورد شبهه عليه شيعه مطرح كرد. ما در ميان وهابيت شخصي جسور و بي ادب و بي حياء مانند عثمان الخميس را نداريم. اگر يك مطلب را براي ايشان هزار مرتبه هم ثابت كنند، باز براي هزار و يكمين بار آن را مطرح مي كند. در اين ٥٠ شبهه، ايشان تلاش كرده كه آنچه را كه از روز نخست عليه شيعه مطرح شده و به فكر و زعم خودش مي تواند شيعه را زمين گير كند، در اين نيم ساعت مطرح كرد. اين مطالب را در ٢٠ صفحه در سايت هاي مختلف پياده كردند و شايد در حدود ٥٠٠ سايت وهابي قرار دادند.

يك عزيزي از آلمان به ما زنگ زد و خيلي ناراحت بود و مي گفت:

اينها اين سخنراني را در ٢٠ صفحه پياده كردند و در تمام مدارس و مساجد شهرهاي مختلف آلمان منتشر كردند و هر كجا مي رويم، بحث اين ٥٠ شبهه است عليه شيعه. ما در اينجا روحاني و استادي نداريم كه به اين شبهات كه حتي جوان هاي شيعه ما را هم منحرف مي كند، پاسخ دهد.

ما اسم اين سايت را گرفتيم و آن را دانلود كرديم و دوباره به او زنگ زديم و ديديم كه گريه مي كند و مي گويد:

فلاني! شيعيان در اينجا مظلومند و كسي را ندارند و اين شبهات هر روز در حال گسترش است و عقائد جوانان شيعه را متزلزل مي كنند. شما را به خدا، به داد ما برسيد.

البته ما اين ٢٠ صفحه را در حدود ٢٠٠ صفحه فوراً جواب داديم و فكر مي كنم روي سايت هم قرار گرفت. من تصميم گرفتم در چند جلسه، اين شبهات را مطرح كرده و به آنها پاسخ دهيم.

شبهه

شما اگر كتاب هاي إبن تيميه ـ تئوريسين وهابيت ـ و محمد بن عبدالوهاب، دكتر إحسان إلهي ظهير، دكتر قِفاري، عثمان الخميس و عبدالرحمان دمشقيه و همه كتاب هاي وهابيت را ببينيد، مي بينيد كه روي اين شبهه مانور داده اند و اولين شبهه اي كه در اينجا مطرح كرده اند و غالباً هم روي آن زياد مانور مي دهند، اين است:

شيعه بر اين عقيده است:

بعد از پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) تمام صحابه مرتد شدند؛ جز چهار يا پنج نفر.

اولا: اين اهانت به رسول اكرم (صلي الله عليه و آله) است كه در طول ٢٣ سال براي تربيت صحابه، جز در تربيت چهار يا پنج نفر موفق نشد.

ثانياً: شيعه، تمام آيات و رواياتي را كه در فضيلت صحابه وارد شده، ناديده مي گيرد و اين چنين حكم بر إرتداد صحابه مي كند. يعني شيعه قائل است كه از بين ١١٥ هزار صحابي ـ كه سيوطي در تدريب الراوي قائل به آن است ـ فقط چهار نفر مرتد نشدند و بقيه از دين خارج شدند. سپس شواهدي از رجال كشي و كتاب كافي مي آورند.

عثمان الخميس سه روايت را در جديدترين هجمه اش كه نسبت به شيعه داشته، آورده است و من عين عبارت ايشان را مي خوانم و تقاضا دارم از عزيزان كه در جواب و روش پاسخ گوئي خيلي دقت كنند.

ايشان اين روايات را از كتاب الروضة الكافي نقل مي كند. تعبير عثمان الخميس اين است:

روايت اول: جائت روايات أن الصحابه كلّهم ذهبوا الّا ثلاثة: سلمان و المقداد و أباذر و جاء في بعض الروايات: «إرتدّ أصحاب رسول الله كلّهم إلّا أربعه»، هذا في كتاب الروضة من الكافي، صفحة ٢٤٦

روايت دوم: روي الكليني في الكافي عن محمد بن علي الذي هو الباقر أنّه قال: «كان الناس أهل ردّة بعد النبي إلا ثلاثة»، هذا في كتاب الروضة من الكافي، صفحة ٢٤٦

و فيه أيضاً عن محمد بن علي رضي الله عنه أنّه قال: «المهاجرون و الأنصار ذهبوا إلا ثلاثة» و هذه في الجزء الثاني من الكافي، صفحة ٢٤٤

روايت سوم: روي الكليني في الكافي كذلك عن محمد بن جعفر: «ثلاثة لا يكلّمهم الله يوم القيامة و لا يزكّيهم و لهم عذاب أليم: من إدّعي إمامة من الله ليست له و من جحد إماماً من الله و من زعم أنّ لهما في الإسلام نصيب»

و الضمير يعود إلي ابي بكر و عمر.

. . .

روايت سوم: سه دسته هستند كه خداوند در قيامت با آنها سخن نمي گويد و آنها را مورد عنايت و تزكيه قرار نمي دهد و عذاب دردناك در انتظارشان است: ١. كسي كه امام نيست و ادعاي امامت كند. ٢. كسي كه امامي را كه از طرف خدا منصوب است، انكار كند. ٣ كسي كه تصور كند كه براي آن دو، در اسلام نصيبي است.

ضمير به ابوبكر و عمر بر مي گردد.

اخيراً وهابيت ـ چه در داخل كشور و چه در خارج از كشور ـ اين روش را شروع كرده اند كه يك سري از روايات را از كتاب هاي شيعه نقل مي كنند و عليه عقائد شيعه استفاده مي كنند؛ چه در باب مطاعن و چه در إثبات حقانيت أبوبكر.

در همين ماه رمضاني كه گذشت براي ما يك سي دي از زاهدان آوردند كه يكي از ائمه جمعه زاهدان ـ از اساتيد توانمند حوزه علميه دار العلوم مكّي زاهدان كه حدود ٥٠ كتاب تأليف كرده و غالب كتاب هايش هم ترجمه و تحقيق كتاب هاي درسي اهل سنت است ـ براي اثبات خلافت ابوبكر رواياتي را از كتب شيعه مي آورد. يعني همان روشي را كه ما در طول ١٤ قرن داشته ايم و براي اثبات حقانيت أمير المؤمنين (عليه السلام) از كتاب هاي اهل سنت استفاده مي كرديم.

امروز بعد از گذشت ١٤٠٠ سال، اينها به فكر افتاده اند كه رواياتي را از لابه لاي كتب روائي ما بردارند و صدر و ذيل آن را حذف كنند و قسمتي از آن را كه مي تواند منظورشان را برساند، در نماز جمعه مطرح كنند و بگويند. مثلاً در عيون اخبار الرضا از امام رضا (عليه السلام) يا از أمير المؤمنين (عليه السلام) چنين سخني وارد شده و مردم هم به شدت او را تأييد و تشويق كنند. حال آن كه تمامي اين روايات مربوط به مطاعن است.

جواب شبهه

اولين كاري كه بايد انجام دهيم آن است كه ببينيم روايتي را كه از كتاب هاي ما نقل مي كنند، صحيح است يا نه؟ غالباً اينها به رواياتي استناد مي كنند كه از نظر علماء شيعه سنداً ضعيف است و اين تخصصاً از بحث خارج است يعني اينها رواياتي را از كتاب ما به رخ ما مي كشند كه ما خود به آنها عمل نمي كنيم و برايمان اعتبار ندارد؛ اين كار بهترين روش است در پاسخ گوئي به اين شبهات.

در اين گونه موارد ما بايد ببينيم كه آيا سند اين روايتي كه به آن استناد مي كنند صحيح است يا نه؟ من يك نمونه زيبائي را براي تان نقل مي كنم، دقت داشته باشيد. جديداً آقاي عبد الرحمان سربازي، امام جمعه چابهار ـ كه جزء استان سيستان و بلوچستان است و تقريباً مركز نشر افكار وهابيت بوده و هست ـ كتابي نوشته به نام راز دلبران و آن طوري كه امام جمعه محترم زاهدان، جناب آقاي سليماني مي گفتند:

آقاي عبد الرحمان سربازي در همايشي كه در سوريه براي جوانان أهل سنت داشتند، راجع به اين كتاب إدعاء كرده بودند كه اگر اين كتاب از چاپ بيرون بيايد، كار شيعه را تمام خواهد كرد

و گفته بود:

جوان هاي شيعه: يدخلون في دين أهل السنة افواجاً.

اين كتاب را نوشتند كه به صورت قطع جيبي است و سرمايه گذاري كردند، شايد در بيش از صد هزار تيراژ چاپ كردند و نه تنها در ايران، بلكه در تمام نقاط جهان از جمله آلمان، كانادا، هلند و قطر پخش كردند.

اما در مورد داستان اين كتاب:

اين قضيه مربوط به ٢٠ سال قبل است كه يك نفر از شهر تايباد ـ شهري مرزي در استان خراسان كه تقريباً ٧٠٪ آن سني هستند ـ نامه اي براي مؤسسات قم نوشته است كه:

شما در تفسير قمّي روايتي داريد كه پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) بشارت داده به خلافت ابوبكر و عمر. چرا شما به رواياتي كه در كتب تفسيري شماست و كافي هم نقل كرده، عمل نمي كنيد؟

متأسفانه اين مؤسسه پاسخ قانع كننده اي نداده و درجواب گفته بود:

اين روايت در تفسير قمي وجود ندارد و اگر شما راست مي گوئيد، جلد و صفحه آن را به ما بگوييد.

اين شخص هم جواب آنها را از تايباد به چابهار، براي امام جمعه چابهار عبد الرحمان سربازي مي فرستد. ايشان هم در جواب مي نويسد:

اين روايت در تفسير قمي، جلد فلان، صفحه فلان و در تفسير صافي، جلد فلان، صفحه فلان و در تفسير عياشي،... وجود دارد.

آقاي عبدالرحمان سربازي هم نامه آن شخص تايبادي و جواب مؤسسه در راه حق و همچنين جواب هاي خود را هم به ضميمه آن و در تيراژ بيش از صد هزار چاپ كرده است.

ما نبايد اين چنين كنيم، اين روش پاسخ گوئي نيست. البته اين شبهه را يكي از حوزوي ها خيلي مفصل جواب داده است. ما هم ٥٠٪ روي آن كار كرديم و إن شاء الله، به حول و قوه إلهي، آماده چاپ است و به زودي تحت عنوان نقد دلبران از چاپ در خواهد آمد.

بايد ديد كه اينها از چه راهي وارد مي شوند تا افكار جوانان ما را متزلزل كنند و جوانان خودشان را تقويت كنند.

اما در مورد روايت تفسير قمي:

اولاً:

اين تفسير منسوب به قمي است و معلوم نيست كه واقعاً براي او باشد. نويسنده كتاب، فردي است به نام أبو الفضل العباس كه مجهول است و هيچ يك از كتب رجالي شيعه او را توثيق نكرده اند. بنابراين اصل كتاب زير سؤال است.

ثانياً:

اين كتاب، مخلوطي است از تفسير علي بن ابراهيم قمي و تفسير زياد بن منذر أبو الجارود ـ رهبر زيدي ها در مازندران ـ . پس اصل اين كتاب زير سؤال است.

ثالثاً:

اين روايت را محدث قمي به عنوان شأن نزول نقل مي كند نسبت به نزول آيه اول در سوره تحريم:

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ تَبْتَغِي مَرْضَاةَ أَزْوَاجِكَ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ

و ارتباطي به حديثي از معصوم (عليه السلام) يا پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) ندارد. شأن نزولي است كه آقاي علي بن ابراهيم شخصاً نقل مي كند. ضمن آن كه سندي هم براي آن نياورده است. وقتي سند در كار نباشد، قضيه منتفي خواهد بود.

رابعاً:

اين روايت در مطاعن خلفاء است، نه در تقويت آنها. داستان از اين قرار است كه آقا رسول اكرم (صلي الله عليه و آله) در خانه همسرش حفصه ـ دختر عمر ـ بود كه ماريه قبطيه يكي ديگر از همسران آن حضرت، غذائي براي ايشان به آنجا مي آورد و حضرت از آن غذا تناول مي كند. حفصه از اين جريان عصباني مي شود و با پيامبر (صلي الله عليه و آله) يك مقداري جسورانه صحبت مي كند. بعد هم حضرت قسم مي خورند كه ديگر با ماريه ارتباط نداشته باشند. خداوند آيات ابتدائي سوره تحريم را نازل فرمود. بعد هم نقل مي كند كه پيامبر (صلي الله عليه و آله) به حفصه فرمود:

من سرّي را با تو در ميان مي گذارم كه اگر آن را فاش كني:

عليك لعنة الله و الملائكة و الناس أجمعين.

حفصه هم قول داد آن را فاش نكند. حضرت آن راز را فرمود:

بعد از من، أبوبكر خلافت را مي گيرد و بعد از آن به پدرت عمر مي رسد.

حفصه نزد عايشه رفت و سرّ پيامبر (صلي الله عليه و آله) را فاش كرد. عايشه هم اين راز را براي پدرش أبوبكر و ابوبكر هم براي عمر بازگو كرد. عمر وقتي از دختر خود حفصه صحت جريان را مي پرسد، حفصه نخست انكار مي كند، اما بعد از تهديد عمر، خبر را تصديق مي كند. سپس اين چهار نفر يعني ابوبكر، عمر، عايشه و حفصه تصميم مي گيرند كه پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) را مسموم كنند. خداوند، پيامبر (صلي الله عليه و آله) را از اين توطئه با خبر مي سازد. بعد كه مسأله فاش شد، حفصه از رسول اكرم (صلي الله عليه و آله) مي پرسد:

من أنبأك بهذا؟ قال: أنبأني العليم الخبير.

خداوند در آيات بعد خطاب به رسول خدا (صلي الله عليه و آله) مي فرمايد:

خداوند و جبرئيل و صالح المؤمنين از تو حمايت مي كنند و مراد از صالح المؤمنين، أمير المؤمنين (عليه السلام) است.

شما ببينيد! عبد الرحمان سربازي مي گويد:

شيعيان روايات امامان شان را هم قبول ندارند. رواياتي را كه از امامان شان در بشارت خلافت ابوبكر و عمر نقل شده، قبول ندارند.

خامساً:

اين روايت، سند ندارد و مرسله است.

ما نقل اين روايات را خلاف شرع مي دانيم. زيرا باعث عداوت و اختلاف ميان شيعه و سني مي شود و چه بسا نقل اين اينها زمينه مي شود براي اهانت و حتي قتل شيعيان در داخل و خارج از كشور. بارها ما اين را گفته ايم و اين سخن امام (ره) و مقام معظم رهبري و علماء و مراجع تقليد است. ما نه خودمان اين روايات را نقل مي كنيم و نه به دوستان چنين توصيه اي مي كنيم.

سادساً:

شما كه اين را نقل مي كنيد، چرا نمي گوئيد كه حفصه راز رسول خدا (صلي الله عليه و آله) را فاش كرد و آن گونه كه خود حضرت فرمود، مشمول لعنت خدا و رسول شد؟ ما كه اين روايت را قبول نداريم، شما كه به آن استناد مي كنيد، اين مطلب را چگونه پاسخ مي دهيد؟

سابعاً:

شما مي گوئيد بعد از آن كه عايشه جريان را براي پدرش نقل كرد، ابوبكر نزد عمر آمد و گفت:

عايشه اين جريان را نقل كرده و من زياد به قول او اعتماد ندارم.

وقتي اين طور بوده و ابوبكر به گفتار دختر خود عايشه اعتماد نداشته، شما چطور تمام روايات عايشه را أعم از رطب و يابس و ريز و درشت، همه را قبول مي كنيد؟

ثامناً:

وقتي عمر براي صحت خبر به دخترش مراجعه مي كند، حفصه قضيه را كاملاً انكار مي كند. اما بعد از اصرار زياد عمر، اعتراف به صحت جريان مي كند. آيا اين مطلب، روايات و موقعيت حفصه را زير سؤال نمي برد؟

تاسعاً:

نكته اصلي و مهم اين است كه اين چهار نفر تصميم مي گيرند پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) را مسموم كنند. آيا شما به اين ملتزم هستيد؟ ما اين روايت را درست نمي دانيم، اما شما به سطر دوم آن استناد مي كنيد، اين روايت، سطر اول هم دارد، سطر سوم هم دارد، سطر چهارم هم دارد. آيا حاضريد به تمام مضمون روايت استناد كنيد؟

عاشرا:

مضافاً در آخر آيه صراحت دارد كه منظور از صالح المؤمنين، أمير المؤمنين (عليه السلام) است. يعني اگر ما بدون تعصب به اين روايت نگاه كنيم، مي بينيم كه اين روايت، ولايت أمير المؤمنين (عليه السلام) را تثبيت مي كند.

ببينيد! كارهاي اينها از اين قماش است. يعني وارد كتاب هاي ما مي شوند و يك روايت را از گوشه بحار الأنوار يا تفسير قمي يا تفسير عياشي يا أنوار نعمانيه سيد نعمت الله جزائري (ره) است و هيچ سندي ندارد. نمي دانيم مرحوم جزائري (ره) در چه موقعيتي اين كتاب را نوشته است. اين رواياتي را كه هيچ اعتبار و سندي ندارد و ما نقل آنها را هم جائز نمي دانيم، برملاء كرده و به آنها استناد مي كنند. پس بهترين راه پاسخ گوئي اين است كه اولاً وارد بحث سند شويم و ثانياً مضمون را با عقائد شيعه تطبيق مي دهيم.

در اين قضيه، بشارتي در كار نيست. پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) در اين روايت از واقعيتي خبر مي دهد. همان طور كه خداوند در رابطه با دودمان بني أميه در ذيل آيه ٦٠ سوره إسراء:

وَ إِذْ قُلْنَا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحَاطَ بِالنَّاسِ وَ مَا جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْنَاكَ إِلَّا فِتْنَةً لِلنَّاسِ وَ الشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآَنِ وَ نُخَوِّفُهُمْ فَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا طُغْيَانًا كَبِيرًا

خبر داده است كه پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) در رؤيا ديد ميمون هائي بر بالاي منبر رفته اند. جبرئيل نازل شد و خبر داد كه مدتي بني أميه خلافت را غصب مي كنند. آيا اين هم بشارت بر بني أميه است. اخبار پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) از آينده، أمري است و بشارت او أمر ديگري است. پس اصلاً بشارتي نيست.

اين روش جديد اهل سنت است كه متأسفانه اهل سنت داخل كشور هم تحت تأثير تبليغات وهابيت قرار گرفته اند

پس آقاي عثمان الخميس سه روايت از كافي نقل مي كند و مي گويد:

شيعه معتقد است كه تمام صحابه پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله)، بعد از او مرتد شدند؛ مگر سه نفر ـ يا در برخي روايات چهار نفر ـ .

بحث سندي

ابتداء بايد در اينجا بحث سندي و سپس بحث دلالي كنيم:

در سند اين روايات، افراد مجهول وجود دارد:

يحيي بن خالد:

علماء به دليل مجهول بودنش، نه او را مدح كرده اند و نه ذم.

سهل بن زياد:

نجاشي در رجال نسبت به او صراحت دارد:

كان ضعيفاً في الحديث، غير معتمد فيه و كان احمد بن محمد بن عيسي يشهد عليه بالغلوّ و الكذب و أخرجه من قم الي الريّ.

در حديث ضعيف و غير قابل اعتماد است و احمد بن محمد بن عيسي ـ رئيس قميّين و از فقهاء مشهور زمان امام هادي و امام عسكري ـ شهادت به غالي بودن و دروغ گو بودن او مي داد و او را از قم به ري تبعيد كرد.

رجال النجاشي، ص١٨٥، رقم٤٩٠

شيخ طوسي (ره) در فهرست او را ضعيف مي داند.

الفهرست للشيخ الطوسي، ص١٤٢

آقاي إبن غضائري (ره) در كتاب رجال خود مي گويد:

كان ضعيفاً جدّاً فاسد الرواية و الدين.

سهل بن زياد جداً ضعيف است. هم روايتش و هم دينش فاسد مي باشد.

رجال إبن الغضائري، ص٦٧

شما روايتي را به رخ شيعه مي كشيد كه بزرگان ما درباره سندش چنين گفته اند. پس از نظر سند، اين روايت ضعيف است.

جواب شبهه روايت سوم

نكته عجيب اين است كه در روايت سوم كه آمده است:

سه دسته هستند كه خداوند در قيامت با آنها سخن نمي گويد و آنها را مورد عنايت و تزكيه قرار نمي دهد و عذاب دردناك در انتظارشان است: ١. كسي كه امام نيست و ادعاي امامت كند. ٢. كسي كه امامي را كه از طرف خدا منصوب است، انكار كند. ٣ كسي كه تصور كند كه براي آن دو، در اسلام نصيبي است.

بلا فاصله آقاي عثمان الخميس مي گويد:

ضمير لهما به ابوبكر و عمر بر مي گردد.

اين را شما از كجا فهميديد كه ضمير به اين دو نفر باز مي گردد؟ ظاهر روايت اين است كه ضمير به اين دو دسته بر مي گردد. يعني كسي كه گمان كند براي اين دو دسته ـ كسي كه به ناحق مدعي امامت است و كسي كه منكر امام است ـ نصيبي از اسلام است، خداوند در روز قيامت با او تكلم نمي كند. اگر بنا بود كه ضمير به ابوبكر و عمر برگردد، بايد مي گفت: لهم. يعني براي اين ٣ نفر، چون تمام رواياتي كه در مطاعن داريم، هر سه نفر را يكي كرده اند. اگر بناست كه ما امامت و خلافت را طرد كنيم، هر ٣ را طرد مي كنيم و اگر بخواهيم ريشه را طرد كنيم، اولي را طرد مي كنيم.

حضرت آيت الله سبحاني در كتاب أضواء علي عقائد الشيعة، صفحه ٥٢٢ تا ٥٤٢ اين روايات شيعه را ـ كفر الناس بعد النبي إلا ثلاثة ـ مطرح كرده و خيلي زيبا پاسخ داده است. به نظر من مطالعه اين كتاب براي طلاب از ضروريات است.

جواب نقضي:

جواب نقضي كه شيعه به شما مي دهد اين است:

اگر ما در كتاب هاي مان اين مطلب را داريم كه تمام صحابه بعد از پيامبر (صلي الله عليه و آله) مرتد شدند به استثناء سه يا چهار نفر، شما در كتاب هاي تان رواياتي داريد كه مي گويد:

بعد از پيامبر (صلي الله عليه و آله) همه صحابه، بدون إستثناء مرتد شدند.

چه جوابي براي اين روايات داريد؟ آقاي إبن كثير ـ از استوانه هاي علمي اهل سنت كه وهابيت برايش ارزش ويژه قائلند، به گونه اي كه مي گويند حتي يك واو تأليفاتش از روي حكمت بوده است ـ در كتاب البداية و النهاية، جلد ٦، صفحه ٣٣٦ روايتي از عايشه نقل مي كند:

لمّا قبض رسول الله صلي الله عليه و سلم إرتدّت العرب قاطبةً و اشرأبت النفاق.

بعد از وفات رسول الله صلي الله عليه و سلم، همه عرب ـ از بيخ و بن ـ مرتدّ شدند و نفاق به اوج خودش رسيد.

علماء أهل سنت بعد از نقل اين حديث مي گويند: اين روايت صحيح است.

تفسير القرطبي، ج٨، ص١٤٨ ـ تفسير الثعالبي، ج٢، ص٣٩٥ ـ السنن الكبري للنسائي، ج٢، ص٢٨٠ ـ السنن الكبري للبيهقي، ج٨، ص١٧٧ ـ المستدرك علي الصحيحين الحاكم النيشابوري، ج٣، ص٢٦٠ ـ سنن النسائي للنسائي، ج٦، ص٧ ـ نيل الأوطار للشوكاني، ج١، ص٣٦٦

پس خود ام المؤمنين صراحت بر إرتداد همه صحابه و به اوج رسيدن نفاق بعد از وفات رسول خدا (صلي الله عليه و آله) دارد.

از اينها بالاتر، خود ذهبي و مزّي ـ كه از استوانه هاي علم رجال اهل سنت و معاصر إبن تيميه، تئوريسين وهابيت هستند ـ صراحت دارند:

لمّا مات النبي كفر الناس إلا خمسة.

تهذيب الكمال للمزي، ج٢١، ص٥٥٧ ـ تهذيب التهذيب لإبن حجر العسقلاني، ج٨، ص٩ ـ تاريخ الإسلام للذهبي، ج١١، ص٢٨٠ ـ البداية و النهاية لإبن كثير، ج٦، ص٩١

ذهبي در تاريخ الاسلام، جلد ٤، صفحه ١٧٧ از قول وكيع ـ از بزرگان اهل سنت ـ نقل مي كند:

سلم من الفتنة من المعروفين أربعة: سعد و إبن عمر و أسامة بن زيد و محمد بن مسلمة.

از فتنه بعد از پيامبر، فقط ٤ نفر سالم ماندند: سعد بن وقاص، إبن عمر، أسامة بن زيد و محمد بن مسلمة.

اهل سنت قائلند كه صحيح بخاري بعد از قرآن، أصحّ الكتب است و همان طور كه شيعه ختم قرآن مي گيرند، اينها هم نزديك ماه رمضان، ختم صحيح بخاري مي گيرند. آن طور كه مي گفتند، امسال در زاهدان در ختم صحيح بخاري، بيش از ١٥٠ هزار نفر از داخل و خارج كشور شركت كننده داشته اند و در اين همايش رسماً اعلام كردند كه هرگونه تحقيق در صحيح بخاري، بدعت است. يعني تمام آنچه كه در اين كتاب آمده، به منزله قرآن است. در صحيح بخاري، جلد ٨، صفحه ١٤٠، حديث ٦٩٢٤ از ابوهريره نقل شده است:

لما توفي رسول الله صلي الله عليه و سلم و استخلف أبو بكر بعده و كفر من كفر من العرب . . .

بعد از وفات رسول الله صلي الله عليه و سلم و به خلافت رسيدن ابوبكر و بعد از آن كه تعداد انبوهي از عرب كافر شدند . . .

شما به اين روايات چه جوابي مي دهيد؟ اگر روايات إرتداد اشكال دارد، اين اشكال هم بر شيعه است و هم بر سني؛ چرا شما شيعه را مورد تاخت و تاز قرار مي دهيد؟

اما جواب ديگري كه ما مي دهيم جوابي است كه إبن أثير در النهاية في غريب الحديث به آن اشاره دارد:

مراد از إرتداد در روايات حوض و نظائر آن، إرتداد از دين و ايمان نيست؛ بلكه منظور إرتداد از أهمّ دستورات نبي مكرم اسلام (صلي الله عليه و آله) است كه عبارت از أمر ولايت باشد.

در تأييد اين سخن، رواياتي است كه در صحيح بخاري و صحيح مسلم مفصلاً درباره حوض آمده است. چندي قبل هم در اينترنت، يكي از علماء اهل سنت گفته بود:

اي كاش! بخاري در صحيح خود روايات حوض را نقل نمي كرد.

مثلاً در صحيح بخاري، جلد ٧، صفحه ٢٠٨، حديث ٦٥٨٧، كتاب الرقاق، باب في الحوض به طور صريح آمده است:

بينا أنا قائم، فإذا زمرة حتي إذا عرفتهم، خرج رجل من بيني و بينهم فقال: هلم؟ فقلت: أين؟ قال: إلي النار والله! قلت: و ما شأنهم؟ قال: إنهم إرتدوا بعدك علي أدبارهم القهقري، ثم إذا زمرة حتي إذا عرفتهم، خرج رجل من بيني و بينهم فقال: هلم؟ قلت: أين؟ قال: إلي النار والله! قلت: ما شأنهم؟ قال: إنهم إرتدوا بعدك علي أدبارهم القهقري، فلا أراه يخلص منهم إلا مثل همل النعم.

رسول الله (صلي الله عليه و سلم) مي فرمايد:

فرداي قيامت، تعدادي از صحابه مرا مي آورند و اينها را نمي گذارند كه در كنار حوض بيايند و آنها را از من دور مي كنند ، من مي گويم: اينها را كجا مي بريد؟ ندا مي رسد: قسم به خدا! اينها را به طرف آتش جهنم مي بريم. مي گويم: مگر چه كار كرده اند؟ ندا مي رسد: اينها بعد از تو مرتد شدند و به دوران قبل از اسلام شان [جاهليت] بازگشتند. پس تمام ياران مرا به سوي جهنم مي برند، به جز به اندازه حَمَل نِعَم ـ حيوانات اندكي كه از گله جدا شده و سرگردان در بيابان مي شوند ـ نجات پيدا مي كنند.

آقايان اهل سنت در ذيل همين روايت آورده اند كه منظور از إرتداد، مخالفت صريح با دستورات پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) است.

* * * * * * *

«««و السلام عليكم و رحمة الله و بركاته»»»