بسم الله الرحمن الرحیم

تاریخ :  ٩٤/٠٤/١٤

مجری

عرض سلام و ادب و احترام دارم خدمت حضرت استاد!

استاد حسینی قزوینی

سلام علیکم و رحمة الله و برکاته!

السلام علیک یا ولی الله انت اول مظلوم و اول من غصب حقه؛

سلام بر تو ای ولی خدا که اول کسی هستی که حق تو غصب شد و اولین مظلوم عالم هستی.

واقعا باید اعتراف کنیم به اینکه اولین و آخرین مظلوم عالم هستی امیر المومنین سلام الله علیه هست.

مجری

استاد امشب که اولین شب قدر هست، بسیاری از عزیزان آماده می‌شوند تا از این شب‌ها استفاده بکنند چه کنیم که بتوانیم از این شبها به بهترین نحو استفاده کنیم

استاد حسینی قزوینی

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

مستحضر هستید ما سه شب را به عنوان شب قدر تلقی می‌کنیم؛ شب نوزدهم، شب بیست و یکم، و شب بیست و سوم. بعضی‌ها سؤال می‌کنند کدام یک از اینها شب قدر است؟ ما عرض می‌کنیم هر سه شب، شب قدر است.

شب نوزدهم شب آماده شدن، شب استغفار و شب توبه کردن است، شب جبران کردن بعضی از کوتاهی‌هایی که در طول عمر یا در طول سال اتفاق افتاده، است و خودمان را برای شب‌های بعد آماده می‌کنیم.

شب بیست و یکم شبی است که با توجه به تلاشی که در شب نوزدهم انجام دادیم، آماده سازی‌هایی که انجام دادیم، استغفار و توبه‌ای که کردیم و قول‌هایی که صادقانه به خدای عالم دادیم، تقدیرات یک سال ما را می‌نویسند.

در شب بیست و سوم، این تقدیرات خدمت حضرت ولی عصر ارواحنا فداه می‌رسد و آن حضرت امضا می‌کنند و قضیه قطعی می‌شود. پس هر سه شب، شب قدر است.

در شب بیست و سوم یا شب بیست و یکم، سرنوشتی که برای یک سال ما مقدر می‌شود، بستگی دارد به تلاش و کوشش ما در شب نوزدهم، به گدایی ما در خانه خدا، به توسل ما به ساحت مقدس اهل بیت علیهم السلام. در این شب زیاد استغفار کنیم، دعای استغفار امام سجاد علیه السلام را که جزء مناجات خمس عشر است، زیاد بخوانیم و قلم برداریم ببینیم اگر گناهی در عمرمان از ما سر زده، حقی از مردم به گردن ما بوده، یادداشت کنیم و اگر چنانچه امشب نمی‌توانیم آنها را برگردانیم، تصمیم بگیریم هر چه سریع‌تر این حق الناس را به مردم برگردانیم. اگر بنده استغفار کند خدای عالم از حق خودش می‌گذرد، ولی از حق الناس نمی‌گذرد.

حتی این را من بارها گفته‌ام شهید که بهشت رفتنش قطعی است و در آن شکی نیست؛ در روایت داریم شهید که می‌آید وارد بهشت بشود، جلوی او را می‌گیرند و می‌گویند تو نسبت به فلانی بدهکار بودی ندادی! از فلانی قرض گرفتی یادت رفته! فلان مغازه رفتی یک چیزی نسیه آوردی و دیگر فراموش کردی! اینها را باید بپردازی. شهید می‌گوید: خدایا چیزی ندارم که بپردازم. در اینجا از بهترین اعمال شهید می‌گیرند و می‌دهند به صاحب حق. نمی‌خواهم نسبت به شهید جسارتی بکنم ولی در روایت داریم که بالاتر از هر ثوابی، ثوابی هست، ولی بالاتر از شهادت ثوابی نیست، با این وجود آیا اینها باعث تنزل مقام نمی‌شود؟

خِتامُهُ مِسْكٌ وَ في‏ ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُون.

سوره مطففین، آیه٢٦.

ان‌شاء‌الله شیعیان علی، دوستداران امیر المومنین بهشت می‌روند، ولی باید تلاش کنند که آنجا مقامات بالاتری را کسب بکنند و لذا عزیزان دقت کنند اگر حق الناسی به گردن دارند، اینها را جبران کنند. اگر پدری یا مادری از شما ناراضی است، به هر قیمتی هست تواضع کنید، این نفس خودتان را بشکنید و آنها را راضی کنید. برادر یا خواهرتان از شما ناراضی است، ولو اینکه در حق شما ظلم کردند، جفا کردند و بدترین بدیها را در حق شما انجام دادند، ولی امشب که شب قدر است، سرنوشت یک ساله‌ات را به دست خودت رقم بزن، تواضع کن، فروتنی کن، پا روی نفس اماره‌ات بگذار، برو دست پدر را ببوس، دست مادر را ببوس. برادر، خواهر، چه بزرگ‌تر از تو باشد، چه کوچک‌تر از تو باشد، آنها را از خودت راضی کن. نسبت به اساتید خود بدی کردی، برو او را هم از خودت راضی کن، چون او هم حق پدری به گردن تو دارد، پدر خانم و مادر خانم شما حق پدری و مادری به گردن شما دارند. دوستان عزیز تلاش کنند امشب در سرلوحه کارشان، رضایت و جبران حق الناس باشد.

یک زمانی هم می‌شود که یک حقی به گردن شخصی آمده؛ مثلا از چند تا مغازه نسیه آورده یادش رفته، نمی‌گوییم رفته دزدی کرده، نستجیر بالله، حالا شاید بچگی کرده، جوانی کرده، یک چیزی از مغازه یا از باغ مردم بدون رضایت تصرف کرده، اینها را بدهد، اگر نمی‌شناسد به اندازه‌ای رد مظالم کنار بگذارد که یقین کند بیش از این به مردم بدهکار نیست. رد مظالم هم حتما یا باید به مرجع تقلید و یا کسی که نمایندگی از مرجع تقلید دارد بپردازید؛ شما خودتان نمی‌توانید رد مظالم را به فقرا یا افراد بدهید. رد مظالم را هم از مال خالص و حلالشان کنار می‌گذارند به نیت اینکه اگر در طول عمر حتی در بچگی مرتکب اشتباهی شدید،مدیون نباشید. مثلا پنج ساله بودید و آن زمان تکلیف نداشتید، ولی حق الناس که از گردن شما ساقط نیست، شیشه شخصی را شکستید، آن زمان گناهی برای شما نبود، الآن هم گناه برای شما نیست، چون تکلیف نداشتید، ولی حق الناس به گردن شما ثابت است. یا مثلا از مغازه بدون اجازه یک پسته برداشتی خوردی، الآن موظف هستی و باید بپردازی. یا حتی شیرخواره بودی، بی اختیار با ناخنت سینه مادر را خراش دادی، باید بروی رضایت بگیری! خلاصه حق الناس به هیچ وجهی قابل بخشش نیست. این اولین کاری است که عزیزان انجام بدهند.

اگر بعضی از عبادات از او فوت شده، مثلا نماز نخوانده، از امشب تصمیم بگیرد هر نمازی که می‌خواند یک نماز قضاکنارش بخواند. روزه نگرفته تصمیم بگیرد حتما بعد از ماه رمضان قضای روزه‌هایش را بگیرد. توبه کردن این نیست که فقط بگوییم استتغفر الله ربی؛ نه این توبه نیست، توبه کردن یعنی پشیمان شدن از گناهان گذشته و تصمیم جدی بر جبران مافات؛ من نماز قضا دارم صد شبانه روز هم استغفار کنم، به اندازه یک هزارم رکعت نماز قضا شده برای من ثواب نمی‌دهند. روزه به گردن دارم ده شبانه روز استغفار کنم،قرآن بخوانم، قرآن سر بگیرم، به فقرا رسیدگی کنم، به هیچ وجهی جای روزه قضایی که از من فوت شده را جبران نخواهد کرد. سایر واجبات هم به همین شکل؛ مخصوصا در رابطه با وجوهات شرعی خیلی دقت کنند حتما اگر حساب سال ندارند، حساب سال داشته باشند. چه بسا یک انسانی در طول سال، ده هزار تومان وجوهات شرعیه مانند خمس و سهم امام گردنش می‌آید، ولی همین ده هزار تومان وقتی با مال او مخلوط شد، کل اموالش می‌شود حلال مخلوط به حرام. تلاش کنید یک شبی را حالا شب نوزدهم، شب بیست و یکم یا اول رمضان، سر سالتان قرار بدهید و با یک کسی که متخصص در مسائل خمس هست، مشورت کنید؛ تمام اموالتان را روی کاغذ بیاورید، سال آینده همان شب اگر چنانچه اضافه شد، شاید پنج کیلو مثلا برنج از سال گذشته اضافه ماند، پنج کیلو ارزشی ندارد، یک کیلوی آن می‌شود وجوهات. ولی وقتی که ندادی، فردای قیامت گرفتار می‌شوی. امام زمان سلام الله علیه فرمود: لعنت خدا! لعنت ملائکه! لعنت تمام جن و انس بر آن کسی که یک ذره حق ما ، سهم امام و سهم سادات را بخورد. همچنین روایات متعددی در این رابطه از ائمه داریم؛ شاید ٢٠٠ روایت در رابطه با مسئله وجوهات داریم. بعضی از بزرگان ما می‌گویند شما مثلا لباس خریدید، قیمت لباس دویست هزار تومان است، گوشه لباست پاره شد، اگر از پول خمس نداده نخ گرفتی دادی همسرت این لباست را با آن دوخت و با این لباس نماز خواندی، نمازت اشکال پیدا می‌کند! با پول خمس نداده، پول آب دادی و رفتی وضو گرفتی، غسل کردی، از دفاتر مرجع‌تان سؤال کنید ببینید چه صورت دارد؟ یک دفعه فرض بفرمایید من از پول خمس نداده پول آب دادم و با آن غسل کردم، غسل، روزه‌ و نمازم می‌شود باطل! یک مقداری دقت کنید امشب شب سازندگیو آماده شدن و رفتن به شب رقم خوردن مقدرات است.

و ان‌شاء‌الله آن دو رکعت نمازی که در شب نوزدهم، بیست و یکم و بیست و سوم وارد شده و در مفاتیح آمده است را بخوانید که در هر رکعتی هفت مرتبه سوره توحید دارد و بعد از نماز هم هفتاد مرتبهاستغفر الله و اتوب الیهدارد.

همچنین مراسم قرآن سر گرفتن را ان‌شاء‌الله فراموش نکیند.

مجری

متشکرم از شما استاد عزیز!

شخص شیخ الازهر جناب آقای احمد الطیب شخصیتی است که تقریبا می‌شود گفت با شیعیان رابطه خوب و مسالمت آمیزی دارد و تبلیغ می‌کند و از شیعیان معمولا به بدی یاد نمی‌کند و اهل تکفیر کردن شیعیان نیست و ضد وهابیت است. در چند موضوع خیلی خوب ایستادگی کرده و ضد آنها سخنانی را که به حق بوده گفته و ان‌شاء‌الله در آینده هم خواهد گفت. اما در عین حال در کنار عبارات خوب و مناسبی که برای شیعیان استفاده می‌کند و این خودش منجر به تقریب و وحدت بیشتر بین مذاهب اسلامی می‌شود، یک سری نقدهایی را به شیعه وارد می‌کند و این نقدها از روی انصاف نیست، لطفا در این خصوص توضیح بفرمایید.

استاد حسینی قزوینی

همانطوری که اشاره کردند؛ جناب آقای دکتر احمد الطیب، شیخ الازهر، بالاترین مقام مذهبی کشور مصر و واقعا آدم محترمی است.تا به حال هم هر چه بیان کرده‌اند، ما خیلی کم دیدیم که برخاسته از هوا و هوس باشد و نسبت به مذهب شیعه همواره نظر خوبی داشته؛ مثلا می‌گوید: ما شیعه را به عنوان یکی از مذاهب اسلامی می‌دانیم و عمل به مذهب شیعه را کافی می‌دانیم. حتی بعضی از وهابیون مثل پروفسور غامدی، یک نامه مفصلی به ایشان نوشتند که چرا شما شیعه را از مذاهب اسلامی می‌دانید؟ دکتر یک جواب خیلی کوبنده‌ای به ایشان داد که:

فَبُهِتَ الَذی کفر.

سوره بقره، آیه٢٥٨.

و در سخنرانی‌هایش می‌گوید: آن کسانی که برای شیعه واژه رافضی به کار می‌برند، خلاف شرع و قرآن است و الازهر همواره داعیه وحدت را داشته و همواره دعوت به وحدت می‌کند و می‌گوید: لازم است در امت اسلامی این وحدت را حفظ کنیم مخصوصا با شیعیان.

جناب آقای طیب در این سخنرانی‌شان که روز سوم یا پنجم ماه رمضان بود، گفت: من همان گونه‌ای که اشکالاتی نسبت به مذهب شیعه دارم، علنا می‌گویم:

و هذا هو ما ارجو ان یتسع له صدر الکبار العلماء من الشیعة الامامیه او من غیرهم و ان یصدر منهم ما یصدر منی الآن و ان یحترم کل منا مذهب الاخر دون ان یفرضه او یکفر المذهب الاخر؛

همان‌طور که من نقد می‌کنم، انتظار دارم کبار علمای شیعه امامیه هم اگر نقدی نسبت به حرف‌های من دارند،در حالی که نسبت به مذهب دیگر احترام می‌گذاریم و بدون اینکه بخواهیم مذهب دیگر را رد یا تکفیر کنیم، بیان کنند.

این سخن آقای دکتر طیب واقعا سخن منصفانه است.

ولی من در اینجا از شبکه ولایت به عنوان اولین شبکه برخاسته از حوزه علمیه قم چند نکته‌ای را لازم می‌دانم که توضیح دهم:

نکته اول:

ایشان در چندین جلسه این مسئله را مطرح کردند که ما از شیعه‌ها می‌خواهیم در میان ما مذهب شیعه را تبلیغ نکنند و جوان‌های ما را به طرف مذهب شیعه دعوت نکنند.

ما اینجا عرض می‌کنیم جناب آقای طیب! اولا نظر مراجع نظر مذهب است؛ ما بارها اینجا گفته‌ایم حتی افرادی که تغییر مذهب هم می‌دهند ما به هیچ وجه از این تغییر مذهب آنها خوشحال نمی‌شویم. ما در شبکه ادله مذهب شیعه را بیان می‌کنیم و از همه جوان‌های شیعه و جوان‌های اهل سنت درخواست می‌کنیم تحقیق کنند.

جناب طیب! این عبارت را من شاید بیش از صد بار تکرار کردم که اگر یک جوان سنی تحقیق کرد و به این نتیجه رسید که مذهب شیعه حق است و مذهب شیعه را انتخاب کرد، ما می‌گوییم: اهلا و سهلا و مرحبا و اگر یک جوان شیعه تحقیق کرد و به این نتیجه رسید که مذهب سنی حق است، ما آنجا هم می‌گوییم: اهلا و سهلا و مرحبا. ما به هر دو می‌گوییم اهلا و سهلا و مرحبا به تحقیقش نه به انتخاب مذهبش. شما در کجای دنیا سراغ دارید که یک کسی بیاید بگوید اگر یک جوان شیعه رفت تحقیق کرد به این نتیجه رسید مذهب سنی حق است، بگویند: اهلا و سهلا و مرحبا! این نشانه حریّت ، آزادی و آزادگی ما هست این همواره شعار ما بوده است.

بله! اگر چنانچه یک نفر عالم شیعی برود در یک روستایی که همه سنی هستند، تبلیغ مذهب شیعه را بکند و از مردم بخواهد که مذهب سنی را ترک کنند و شیعه بشوند، اول کسی که این را محکوم می‌کند، مراجع عظام حوزه‌های علمیه شیعه هستند. و اگر چنین اتفاقی در شبکه جهانی ولایت هم بیفتد، ما آن را محکوم می‌کنیم و این را از بارزترین موارد ایجاد اختلاف میان شیعه و سنی می‌دانیم.

نکته دوم :

مطلب دیگری که در فرمایشات آقای دکتر طیب بود این است که شیه قائل به عدالت صحابه نیست؛ در حالی که خدا عدالت صحابه را معین کرده و شهادت به عدالت آنها داده و نباید در برابر شهادت الله انسان اعتراض کند!

جناب آقای دکتر طیب بزرگوار! ما نگاه گزینشی به آیات قرآن را خلاف انصاف می‌دانیم، خلاف عدالت می‌دانیم. آیات قرآن فقط این آیات نیست که بفرماید:

وَ السَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرينَ وَ الآنصارِ وَ الَّذينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْه.

سوره توبه، آیه ١٠٠.

ولَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنينَ إِذْ يُبايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَة.

سوره فتح، آیه ١٨.

بلکه آیات قرآن را باید این چنین مورد بررسی قرار دهیم: آیاتی که در مدح صحابه و آیاتی که در ذم آنها آمده است را کنار هم بگذاریم و نتیجه‌گیری کنیم. بله! اگر کسی به آیاتی که در مذمت صحابه آمده نگاه بکند و قضاوت کند، باطل است. اگر چنانچه هم فقط به آیاتی که در مدح صحابه آمده نگاه کند و قضاوت کند، این هم باطل است.

طبق عبارتی که آقای ابن کثیر دمشقی و آقای سیوطی در تدریب الراویدارد، می‌گوید: پیغمبر که از دنیا رفت ١٢٤ هزار تا صحابی داشت.

آقای ابن حجر عسقلانی در کتاب الاصابه فی تمییز الصحابه، حتی آنهایی که زمان رحلت نبی مکرم یک ساله، یک ماهه، یک روزه بودند را هم از صحابه آورده است. حتی در بعضی از موارد، آنهایی را که در رحم مادر هم بودند آورده است، ولی تمام اینها به ده هزار نفر نرسیده، یعنی از ١٢٤ هزار صحابه، کمتر از ده هزار صحابه را نام برده است.

از این ١٠ هزار صحابه هم، آقای ابن حزم به سختی اسامی ٩٩٩ نفری که روایت دارند را آورده است! یعنی از ١٢٤ هزار صحابه، ١٠ هزار صحابه اسمشان مشخص است و هزار صحابه روایت دارند. از این هزار صحابه هم، حدود هفتاد درصدشان یا یک روایت یا دو تا روایت دارند.

شما می‌گویید:انالصحابه کلهم عدول!صحابه‌ای که اصلا اسامی‌شان را ندارید، روایتی ندارید، چگونه شما می‌گویید: کل صحابه عادل هستند؟!

علاوه بر اینکه خود آقایان، منافقین را جزء صحابه می‌دانند! و خود جناب آقای دکتر طیب، خیلی دچار تناقض شده است!

ولی ما اگر قائل به عدالت همه صحابه نیستیم، قائل به فسق همه صحابه هم نیستیم. هیچ شیعه‌ای را پیدا نمی‌کنید که معتقد به فسق همه صحابه باشد؛ امیر المومنین، امام حسن و امام حسین جزء صحابه هستند یا نه؟ سلمان و ابوذر جزء صحابه هستند یا نه؟ طبق روایتی که از آقا امام صادق علیه السلام داریم، می‌گوییم: ما به دوازده هزار صحابه قائل هستیم؛ یعنی دو هزار تا بیش از آن که ابن حجر آورده است. آیا همه اینها اهل حق و اهل بهشت بودند و انحرافی در میان اینها نبود؟

در عین حال شیخ طوسی می‌گوید: ما از بعضی از صحابه انتظار شفاعت داریم. این عقیده شیعه است و نظر شیعه، نظر مراجع شیعه است. شما تحقیق کنید که کدام یک از مراجع عظام تقلید؛ چه در نجف، چه در قم، چه در مشهد، چه در دیگر حوزه‌های علمیه، قائل به لعن یا سب صحابه هستند؟ همه بالاتفاق گفته‌اند سب صحابه حرام است، لعن صحابه حرام است، اهانت به مقدسات اهل سنت خلاف شرع است.