سخنرانی - سخنرانی - الصفحة ٣٩٤ - بناء قبور

استاد حسيني قزويني

اين ملازاده ـ كه الآن مطرود ايران و فراري است و فردي سرخورده است و سواد ندارد و حتي دروس سطح را تمام نكرده است و مي نويسد دكتر ملازاده. سوال مي كنند كه دكتراي شما در چه زمينه اي است؟ گفت: در رشته شناخت مذاهب اسلامي با رويكرد فرقه ضاله شيعه. تا به حال هم چنين چيزي را در هيچ يك از دانشگاه هاي مشهور دنيا به گوش مان نرسيده بود. ـ چند شب پيش كه برنامه اش را در ماهواره ديدم، ديدم بحث هاي تندي مي كند. معمولا بحث هايي كه بنده در شبكه سلام دارم، ايشان تكه تكه مي گذارد آنجا و ٤ تا فحش مي دهد و شروع مي كند به مطرح كردن. عجيب است كه وقتي نام بزرگان را مي برد، يك واژه اي ركيك در كنارش دارد. چند وقت پيش يك خانمي به برنامه ايشان زنگ زده بود و گفت:

آقاي ملازاده! ما صحبت هاي شما را مي شنويم و صحبت هاي قزويني را از شبكه سلام مي شنويم. ايشان وقتي به اهل سنت مي رسد، خيلي مؤدب و معقول و حتي از خلفاء خيلي با تعابير محترمانه نام مي برد، ولي شما از مراجع و بزرگان شيعه، جز با فحش اهانت نام نمي بريد. ملازاده گفت: فلاني شياد است و مي خواهد با اين وضع، شما را فريب بدهد. آن زن گفت: اگر موضوع فريب دادن است، چرا شما فريب نمي دهيد؟ ملازاده گفت: نه، ظاهر و باطن ما يكي است.

اميرالمؤمنين (عليه السلام) نسبت به معاويه، با آن همه مطالبي كه دارد، در خطبه ١٦ نهج البلاغه مي فرمايد:

و الذي فلق الحب و برء النسم! ما أسلموا و لكن إستسلموا.

قسم به خدا! معاويه و همدستانش مسلمان نبودند.

ولي درباره همين معاويه، وقتي در جنگ صفين مي شنود كه به او فحش مي دهند، مي گويد:

إني أكره أن تكونوا سبّابين.

فرق است بين لعن و فحش. سبّ، براي اراذل و اوباش است. براي افرادي است مالك زبان شان نيستند و الفاظ نادرستي را بر زبان شان مي آورند. ما دشمنان اهل بيت (عليهم السلام) را لعن مي كنيم، انكار هم نمي كنيم و معتقديم كه لعن، نوعي تبرّي است و لعن، طلب دعا از خداوند است. روايات متعددي داريم از شيعه و اهل سنت كه نقل كرده اند:

اگر لعني از زبان كسي بيرون بيايد كه آن طرف مورد لعن، شايستگي لعن را نداشته باشد، نتيجه لعن، به خود لاعن برمي گردد.

ولي در رابطه با فحش، هم چنين چيزي را نداريم. فقهاي ما نسبت به سبّ، بحث تعزير را مطرح مي كنند و اگر كسي فحش بدهد، قاضي مي تواند با مصلحتي كه مي بيند، با أقلّ من الْحَدّ، درباره او تعزير را جاري كند. لذا ما هم چنين مجوّزي براي سبّ نداريم. بنده خودم ـ الحق و الإنصاف ـ تا به حال حتي يك روايتي كه بشود روي آن حساب كرد كه بتوانيم مخالفين را سبّ و ناسزا بگوييم، نديدم. ولي در بحث لعن، تبرّي بر تولّي، حق تقدم دارد. حضرت آيت الله شبيري زنجاني تعبيري دارد و مي فرمايد:

بدون تبرّي، تولّي تحقق پيدا نمي كند. بدون لا إله، إلا الله محقق نمي شود.

هزار بار بگو الله، مگر كفار قريش، الله نمي گفتند:

وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ

سوره عنكبوت/آيه٦١

ولي در كنار آن الله، چندين الله كوچك هم درست كرده بودند و:

مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَي اللَّهِ زُلْفَي