پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٣ - ١ تأثير علم خداوند در دو بُعد عرفان و تربيت

سرّ و جهر (درون و برون) شما آگاه است، و عدد دانه‌هاى باران و برگ‌هاى درختان و بذرهاى گياهان را احصا كرده، و به اندازه سنگينى ذرّه‌اى در تمام آسمان‌ها و زمين از علم بى‌پايان او مخفى نيست (تعبيراتى كه همه در آيات فوق آمده است) يا مى‌فرمايد: وَكَفَى بِرَبِّكَ بِذُنُوبِ عِبَادِهِ خَبِيراً بَصِيراً: «و كافى است كه پروردگارت نسبت به گناهان بندگانش آگاه، و بيناست». [١] هشدارى سخت به همه انسان‌ها مى‌دهد و احساسى آميخته با بيم و اميد در برابر هر جريانى به آنها دست مى‌دهد.

از سوى ديگر توجّه به اين‌كه كه ناظر بر ما ولى نعمت ما است، به ما مى‌گويد:

«چگونه در برابر ولى نعمت خود از مواهب و بخششهايش در مسير عصيانش بهره‌گيرى مى‌كنى»؟!

از سوى سوم اين مراقبت دائمى نور اميد را بر دل انسان مى‌باشد كه در برابر حوادث تنها نيست، كسى مراقب او است كه از تمام دنيا و مشكلات و اسرار درون و برونش آگاه است، و در عين حال قدرتمند و رحيم و مهربان است، و اين عقيده به انسان نيرو و توان و ايستادگى و مقاومت در برابر حوادث سخت مى‌بخشد.

و از سوى چهارم توجّه به وسعت علم خداوند اشاره‌اى است به وسعت عظيم جهان هستى و گستردگى رازها و اسرار عالم آفرينش، و اين خود مى‌تواند عامل مهمّى براى حركت‌هاى علمى بيشتر و مطالعات افزون‌تر گردد.

[١]. سوره اسراء، آيه ١٧.