پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٤ - دلايل قدرت بىپايان پروردگار

اثبات وجود خدا) دلايل حدوث جهان را دانستيم.

قبول حادث بودن ذات خداوند نيز مستلزم انكار وجود او است، چرا كه اگر حادث باشد نيازمند به علّتى است پس او واجب الوجود نيست.

به تعبير ديگر اگر خالقيّت خداوند همچون نور افشانى خورشيد بود بايد اين جهان قديم و ازلى باشد، زيرا نور افشانى خورشيد اختيارى نيست و هميشه همراه او بوده و خواهد بود.

بنابراين نتيجه مى‌گيريم كه خداوند فاعل مختار است، ذاتش ازلى است و فعلش حادث، و هرگاه چيزى را اراده كند در همان زمانى كه اراده كرده موجود مى‌شود.

سؤال‌: در اينجا اين مسأله مطرح است كه فاعل مختار يعنى كسى كه داراى اراده است ولى مى‌دانيم اراده يك حالت نفسانى است كه براى صاحب آن حادث مى‌شود و اين معنا درباره خداوند ممكن نيست، زيرا ذاتش نمى‌تواند محل حوادث باشد.

پاسخ‌: با توجّه به آنچه در بحث اراده (ذيل صفت علم خداوند) ذكر كرديم پاسخ اين سؤال روشن مى‌شود، و آن اين‌كه اراده با آن مفهوم كه در ما وجود دارد درباره خداوند ممكن نيست، همان‌گونه كه صفت علم به آن شكل كه در ما است يعنى علم حصولى و زائد بر ذات هرگز در خداوند معنا ندارد.