پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨ - ٢ عدد اسماءِ الحسنى و تفسير آنها

ايمنى مى‌بخشد.

٣٩. «المهيمن» به معناى گواه و شاهد و حافظ همه چيز است.

٤٠. «الجبار» كسى است كه بر همه چيز مسلط است، و دست‌هاى افكار و انديشه‌ها از رسيدن به دامان عظمتش كوتاه است، و با اراده نافذش به اصلاح هر امر مى‌پردازد.

٤١. «المتكبر» يعنى كسى كه شايسته بزرگى است و چيزى برتر از او نمى‌باشد.

٤٢. «السيّد» به معناى بزرگ و عظيم و سلطان واجب الاطاعه است.

٤٣. «السُبّوح» به معناى منزه از هرگونه عيب و نقص است. [١]

٤٤. «الشهيد» به معناى شاهد و حاضر در همه‌جا.

٤٥. «الصادق» يعنى در گفته‌هايش راستگو و وعده‌هايش تخلف ناپذير است.

٤٦. «الصانع» به معناى سازنده همه اشياءِ و خالق و آفريدگار آنها است.

٤٧. «الطاهر» يعنى پاك از هرگونه شبيه و مانند و از هرگونه صفات مخلوقات است.

٤٨. «العَدْل» يعنى داورى است دادگر و حاكمى است عادل.

٤٩. «العَفُوّ» كسى است كه گناهان بندگان را محو مى‌كند (چون عفو در اصل به معناى محو است).

٥٠. «الغفور» به معناى آمرزنده است.

[١]. توجه داشته باشيد در كلام عرب لغتى بر اين وزن جز «سبوح» و «قدوس» نيست و معناى هر دو شبيه به هم است.