پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦ - ٢ عدد اسماءِ الحسنى و تفسير آنها

١٧. «الاكرم» به معناى كسى است كه از همه كريم‌تر است.

١٨. «الظاهر» يعنى ذات پاكش به واسطه آيات و نشانه‌هايى كه از قدرت و حكمتش ارائه كرده كاملًا ظاهر و آشكار است.

١٩. «الباطن» يعنى كسى كه كنه ذاتش از دسترس افكار و انديشه‌ها بيرون است.

٢٠. «الحى» يعنى كسى كه فعّال و مدبّر (و داراى علم و قدرت) است.

٢١. «الحكيم» به معناى كسى است كه تمام افعالش صحيح و استوار و خالى از فساد و خطا است.

٢٢. «العليم» يعنى كسى كه هم از ذات خويش آگاه است و هم از اسرار درون ما و ذرهّ‌اى در آسمان و زمين بر او مخفى نيست.

٢٣. «الحليم» كسى است كه در برابر گناه گناهكاران بردبار است و در مجازات آنها عجله نمى‌كند.

٢٤. «الحفيظ» يعنى او حافظ و نگهدارنده موجودات است.

٢٥. «الحق» به معناى وجود ثابت و پايدار و برقرار و داراى عينيت و واقعيت است (و در واقع غير از او همه مجاز است و حقيقت مطلق او است).

٢٦. «الحسيب» يعنى كسى كه همه اشياء را شمارش كرده و نسبت به همه آگاهى دارد و حساب اعمال بندگان را نيز مى‌رسد، و نيز به معناى بى‌نياز كننده نيز آمده است.

٢٧. «الحميد» يعنى كسى كه شايسته هرگونه حمد و ثنا است.