پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٠ - رحمت واسعه الهى در احاديث اسلامى

ندارد.

گاه در يك لحظه شهر آلوده و ننگينى را زير و رو مى‌كند و بارانى از سنگ بر تبهكاران مى‌بارد، و گاه به امواج نيل دستور مى‌دهد قدرت‌هاى فرعونى و لشكريان زورمندش را در يك زمان كوتاه درهم بكوبند و طعمه ماهيان دريا كنند.

گاه به تند باد دستور مى‌دهد انسان‌هاى نيرومند گنهكار و خانه‌ها و قصرهاى آنان را همچون پر كاه به آسمان برد و در نقطه‌هاى دور دست پرتاب كند.

گاه به پرندگان كوچكى فرمان مى‌دهد كه با سنگريزه‌هاى «سِجِّيْل» سپاه فيل را در هم بكوبند و از پيشروى به سوى خانه كعبه باز دارند، و آنها را مانند عَصْف مأكول كاه جويده شده! به روى زمين بريزند.

و بالاخره گاه دستور مى‌دهد: سيلاب از آسمان فرو بارد، و چشمه‌هاى خروشان از زمين بجوشد، و در مدتى كوتاه طوفانى عظيم و سيلابى بزرگ سراسر زمين را فرا گيرد، و جز كشتى نجات پاكان و نيكان چيزى سالم بر صفحه زمين باقى نماند!

آرى خداوند به موقع خود «شديدُ العِقاب» است، و اين وصف هشدارى است به همه آنها كه عصيان پروردگار را جدى نمى‌گيرند، و هر گناهى را به سادگى انجام مى‌دهد و به عواقب آن نمى‌انديشند و به لطف و كرم خداوند مغرور مى‌شوند.

آرى او «ارْحَمُ الرّاحِمين» است امّا در جاى عفو و رحمت در حالى كه‌ «اشَدُّ