پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٣ - رحمت واسعه الهى در احاديث اسلامى

سُوْءٍ وَ حِرْزٌ مِنْ كُلِّ عَدُوِّ»: «توكل بر خداوند مايه نجات از هر بدى، و وسيله نگهدارى از هر دشمن است» [١]

واژه «كافى» از ماده كفايه به گفته مقاييس اللّغه و لسان العرب به معناى اقدام به كار و از عهده آن بر آمدن است، ولى راغب در مفردات مى‌گويد: كفايه به معناى برطرف كردن نيازمندى و رسيدن به مقصود است، و كفيه (بر وزن كنيه) به معناى غذاى كافى است و كفَىّ (بر وزن خفىّ) به معناى باران است كه مشكل بى‌آبى را حل مى‌كند. [٢]

هنگامى كه اين واژه در مورد خداوند به كار مى‌رود به معناى كسى است كه امور بندگان را اداره مى‌كند، و مشكلات آنها را حلّ مى‌نمايد، و هركس بر او توكّل كند، به مقصودش مى‌رساند، بى‌آن‌كه آنان را به ديگرى واگذار كند.

در دعاها گاه خدا را به عنوان «يا كافِى المُهّماتِ» «مى‌خوانيم: يعنى «اى كسى كه كارهاى مهمّى كه فكر انسان را به خود مشغول مى‌داده كفايت مى‌كنى» و شبيه آن‌ «يا كافِى مِنْ كُلِّ شَىٍ»: است.

پيام اين وصف الهى، نيز در دو جهت است: از يك‌سو ابرهاى تيره و تار يأس و نااميدى را از آسمان روح انسان كنار مى‌زند، و مانع از آن مى‌گردد كه عظمت حجم مشكلات، انسان را به زانو درآورد، زيرا معبود خود را كسى مى‌داند كه نامش «كافى» است و كفايت كننده هر مهم و مشكلى است، قرآن مى‌فرمايد:

الَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ عَبْدَهُ‌: «آيا خداوند براى (نجات و دفاع از) بنده اش كافى‌

[١]. بحارالانوار، جلد ٧٥، صفحه ٧٩، حديث ٥٦ باب ما جمع من جوامع الكلم.

[٢]. تاج العروس في شرح القاموس ماده كفى.