پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١١ - ٤ چرا به هنگام دعا دست به آسمان بر مىداريم؟

پروردگار.

فرشته ديگرى آمد فرمود: تو از كجا آمده‌اى گفت از آسمان هفتم از نزد پروردگار.

باز فرشته ديگرى آمد فرمود تو از كجا آمده‌اى گفت از زمين هفتم از نزد پروردگار!

در اينجا فرمود: منزه است كسى كه هيچ مكانى از او خالى نيست و هيچ مكانى نزديكتر به او از مكانى ديگر نمى‌باشد.

يهودى گفت: من گواهى مى‌دهم كه حق مبين همين است و تو از همه شايسته‌تر به مقام پيامبرت هستى! [١]

٧. اين حديث را با جمله‌هاى گويا و روشنى از نهج‌البلاغه از اميرمؤمنان على عليه السلام پايان مى‌دهيم.

در خطبه ١٧٨ مى‌خوانيم: «لا يُغَيِّرُهُ زَمانٌ، وَ لا يَحْوِيْهِ مَكانٌ، وَ لا يَصِفَهُ لِسانٌ»: «گذشت زمان او را تغيير نمى‌دهد، مكانى او را در بر نمى‌گيرد، و هيچ زبانى قادر به توصيف او نيست».

و در خطبه ١٨٦ آمده است: «وَ انَّ اللَّهَ سُبْحانَهُ يَعُوْدُ بَعْدَ فَناءِ الدُّنْيا وَحْدَهُ، لا شَى‌ءَ مَعَهُ، كَما كانَ قَبْلَ ابْتِدائها ... بِلا وَقْتٍ وَ لا مَكانٍ وَ لا حِيْنٍ وَ لا زَمانٍ»: «و خداوند سبحان بعد از فناى دنيا، باقى مى‌ماند و چيزى با او نخواهد بود، همان‌گونه كه پيش از آفرينش جهان، چنين بود ... بدون هيچ وقت و مكانى و

[١]. توحيد صدوق، حيث ٢، (باكمى تلخيص).