پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٩ - ٤ چرا به هنگام دعا دست به آسمان بر مىداريم؟

الْكائنَ فى مَكانٍ مُحْتاجٌ الى‌ الْمَكانِ وَ اْلاحْتِياجُ مِنْ صِفاتِ الْمُحْدَثِ، لا مِنْ صِفاتِ الْقَدِيْمِ!»:

«منزه است خداوند و برتر از اين است (كه مى‌گويى) اگر او در مكانى بود حادث بود، زيرا موجود در مكان محتاج به مكان است، و احتياج از صفات حادث است، نه از صفات خداوند قديم و ازلى». [١]

٤. كسى از اميرمؤمنان على عليه السلام سؤال كرد: پروردگار ما قبل از آن‌كه آسمان و زمين را بيافريند كجا بود؟!

امام فرمود: «" أَيْنَ" سُؤالٌ عَنْ" مَكان" وَ كانَ اللَّهُ وَ لا مَكانَ»: «كجا، سؤال از مكان است، خداوند وجود داشت و هيچ مكانى وجود نداشت (و الان نيز هيچ مكانى براى او وجود ندارد)» [٢]

٥. در حديثى از امام موسى بن جعفر عليه السلام آمده است كه فرمود: «انَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالَى‌ كانَ لَمْ يَزَلْ بِلا زَمانٍ وَ لا مَكانٍ، وَ هُوَ الآنَ كَما كانَ، لا يَخْلُو مِنْهُ مَكانٌ وَ لا يَشْغَلُ بِهِ مَكانٌ، وَ لا يَحُلُّ فى مَكانٍ»: «خداوند متعال از ازل وجود داشت بدون زمان و مكانى، و الان نيز همان‌گونه است، هيچ مكانى از او خالى نيست، در عين حال هيچ مكانى را اشغال نمى‌كند، و در هيچ مكانى حلول نكرده است» [٣]

اين احاديث با نهايت وضوح و روشنى نشان مى‌دهد كه از هريك از امامان عليهم السلام سؤال درباره مكان خداوند مى‌شد پاسخ منفى مى‌شنيدند، تغييراتى‌

[١]. توحيد صدوق، صفحه ١٧٨، باب ٢٨، حديث ١١.

[٢]. توحيد صدوق، صفحه ٣١٠، حديث ٤.

[٣]. توحيد صدوق، صفحه ٣١٠، حديث ١٢.