پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩١ - ٣ بىمحل است و در همهجا است

بعضى از مفسّران گفته‌اند: اين آيه بهترين دليل بر اين موضوع است كه خداوند در آسمان قرار نگرفته، چرا كه مى‌گويد: نسبت او به آسمان و زمين يكسان است، مسلّماً مكان خداوند در زمين نيست، پس در آسمان‌ها نيز نمى‌باشد. [١]

بعضى از مفسّران نيز گفته‌اند كه منظور از اين آيه اين است، كه او در زمين و آسمان معبود است، فرشتگان آسمان او را مى‌پرستند و موجودات زمين نيز در برابر او سجده مى‌كنند.

در حديث جالبى مى‌خوانيم: ابو شاكر ديصانى كه يكى از زنادقه عصر امام صادق عليه السلام بود به «هشام بن حكم» گفت: در قرآن آيه‌اى است كه سخن ما را مى‌گويد! هشام مى‌پرسد: كدام آيه؟ گفت: آيه‌ وَ هُوَ الَّذى فى السَّماءِ الهٌ وَ فى الْارْضِ الهٌ‌- زيرا اين آيه براى خداوند مكانى در زمين و آسمان قائل شده- يا به تعدد خدايان اشاره مى‌كند- هشام بن حكم مى‌گويد: من نتوانستم پاسخى به او بدهم تا اين‌كه به زيارت خانه خدا مشرف شدم و ماجرا را خدمت امام صادق عليه السلام عرض كردم فرمود: اين كلام زنديق خبيثى است، وقتى برگشتى به او بگو: نام تو در كوفه چيست؟ مى‌گويد: فلان، سپس سؤال كن نام تو در بصره چيست؟ مى‌گويد: فلان، بگو پروردگار ما نيز چنين است، در آسمان اله است و در زمين اله، در درياها اله است و در صحراها اله، و در هر مكانى اله است.

هشام مى‌گويد: هنگام گشت به سراغ ابوشاكر آمدم و مطلب را به او گفتم،

[١]. تفسير فخررازى، جلد ٢٧، صفحه ٢٣٢.