پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٧ - همه تسبيح او مىگويند

است شما نيز با آنها هماهنگ و همصدا شويد، و با اين جريان مقدّس امواج هستى همسو باشيد، و سر بر آستان خداوندى بگذاريد كه هم حاكم است هم قدوس، و هم قادر است و هم حكيم. [١]

در دومين آيه، همين سخن در لباس ديگرى تجلى مى‌كند، و ضمن تأكيد بر توحيد خداوند و بيان بخشى از صفات اسماء حسناى او، «قدّوس» را كه بيانگر مجموعه صفات سلبيه است ذكر مى‌كند، مى‌فرمايد: «او خداوند يگانه اى است كه معبودى جز او نيست، حاكم و مالك اوست، از هر عيب منزّه است»: هُو اللَّهُ الِّذى لا الهَ الّان هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوْسُ‌ همان‌گونه كه در تفسير مفردات آيات اشاره شد «قدوس» صيغه مبالغه از قداست، و به معناى نهايت پاك بودن ذات و صفات و افعال و احكام خداوند از هر عيب و نقص است، تعبيرى است كوتاه و پرمعنا كه تمام صفات سلبيه در آن جمع شده.

او نه تنها نقصى در ذات پاكش ندارد، بلكه در آفرينش و خلقت و تكوين و تشريع او نيز هيچ عيب و نقصى نيست چرا كه همه از آن كمال مطلق سرچشمه مى‌گيرد و از رشحات و افاضات او است، همه داراى صبغه الهى است و همه كامل است.

[١]. درباره تسبيح عمومى موجودات جهان، و تجزيه و تحليل اين مسأله مهم، بحث‌هاى فراوانى در تفسير نمونه داشته‌ايم (به جلد ١٢، ذيل آيه ٤٤ سوره اسراء صفحه ١٣٣، جلد ١٤، ذيل آيه ١٤١، صفحه ٤٩٧ سوره نور مراجعه فرمائيد).