پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٤ - ٦ علم خدا در روايات اسلامى

خداوند، عالم به ذات خويش است و چون ذات او علّت براى تمام مخلوقات است علم به علّت سبب علم به معلوم مى‌شود و به تعبير ديگر خداوند جامع تمام كمالاتى است كه در تمام مخلوقات مى‌باشد و همه را به نحو اكمل دارد تنها نقائص آنها است كه در ذات پاك او راه ندارد پس هنگامى كه او به ذات خويش عالم باشد در حقيقت به همه آنها آگاه است (اين راه با راه اول تفاوت ظريفى دارد كه با دقّت روشن مى‌شود).

٦. علم خدا در روايات اسلامى‌

تعبيرات بسيار جالب و زنده‌اى در روايات اسلامى و از جمله نهج‌البلاغه در زمينه علم خداوند آمده است كه در پرتو آنها بحث‌هاى گذشته را بهتر و روشن‌تر مى‌توان ديد، نمونه‌هايى از آن را ذيلًا مى‌آوريم.

١. اميرمؤمنان على عليه السلام درباره علم خداوند مى‌فرمايد: «يَعْلَمُ عَجِيْجَ الْوُحُوشِ فى الْفَلَواتِ، وَ مَعاصِىَ الْعِبادِ فى الْخَلَواتِ، وَ اخْتِلافَ النَّيْنانِ فى الْبِحارِ الغامِراتِ، وَ تلاطُمَ الْماءِ بِالرِّياحِ العا صِفاتِ»:

«خداوند صداى نعره وحوش را در دل كوه‌ها و بيابان‌ها مى‌داند، همچنين معاصى بندگان را در خلوتگاه‌ها، و آمد و شد ماهيان را در درياهاى ژرف، و پيدايش امواج و چين و شكن‌هاى آب را به وسيله تند بادها»! [١]

[١]. نهج‌البلاغه، خطبه ١٩٨.