< شعر > احمد ذو الفضل ابو حامد ذاك الإمام ابن ابى طاهر [١] < / شعر > و ابو الحسن احمد بن قاسم محاملى [٢] ضبّى كه نزد شيخ ابو طاهر اسفرايينى آموخته و در خلاف و مذهب مصنفاتى بسيار پرداخته و در بغداد تدريس داشته . و به سال چهار صد و چهارده - يا پانزده - ( ٤١٤ - يا - ١٥ ) در همان جا در گذشته است .
و قاضى ابو الحسن على بن عبد الله بندنيجى [٣] كه از اصحاب شيخ ابو حامد اسفرايينى بوده و در مذهب و خلاف تصنيفاتى بسيار داشته و سالها در بغداد تدريس مىكرده و در آخر به بندنيجين برگشته و به سال چهار صد و بيست و پنج [٤٢٥] وفات يافته و در همان جا دفن شده است .

[١] در نسخه چاپى طبقات الفقهاء به اين گونه ضبط شده ليكن قاعدة در اصل مصراع چهارم به جاى مصراع سيم بوده و به عكس .
[٢] « بفتح ميم و حاء و كسر ميم و لام به گفتهء ابن اثير نسبت است به محمل كه در سفر مردم را حمل مىكند و خاندانى بزرگ و مشهور بعلم و قديمى بدين نسبت شناخته شده‌اند كه از ايشانست قاضى ابو عبد اللَّه حسين بن اسماعيل بن و او از محمد بن اسماعيل بخارى و خلقى كثير ، حديث شنيده و گروهى بسيار چون دار قطنى و طبرانى از وى روايت .
[٣] بفتح باء موحّده و سكون نون و فتح دال مهمله و كسر نون و سكون ياء و در آخر آن جيم . ابن اثير اين نسبت را به « بنديجين » كه ديهى است قريب بيست فرسنگ ببغداد ، دانسته و گفته است : گروهى از مردم فاضل و از فقيهان به آن جا نسبت دارند كه از ايشانست ابو نصر محمد بن هيبة اللَّه بندنيجى نزيل مكه و او امامى فاضل ، پارسا بوده و از ابو اسحاق شيرازى فقه آموخته و ابو اسحاق با جلالت قدرى كه دارد به او تبرك مىجسته و از ايشانست ابو على حسن بن عبد اللَّه بندنيجى فقيه و قاضى كه در بغداد ساكن بوده و فقه شافعى را از ابو حامد اسفرايينى گرفته و در جامع منصور براى افاده جلسه و حلقه داشته و در بندنيجين كه آخر عمر بدانجا برگشته بود در جمادى الاولى از سال چهار صد و بيست و پنج
[٤٢٥] درگذشته است . اختلاف كنيه و نام ميان گفتهء ابو اسحاق و ميان آن چه ابن اثير آورده قابل توجه است .