ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ٥٦٥ - ٣ - طبقه سيم ١ - ابن عيينه ( حكم ) ٢ - ابن أبي ثابت ( حبيب ) ٣ - حمّاد ابن أبو سليمان ٤ - أبو شبرمه ( عبدالله ) ٥ - ابن أبي ليلى ( محمد بن عبد الرّحمن )

قول دوم را ترجيح داده و آن را « حقّ متين » دانسته و به دلايلى استناد و بروايت زير استشهاد كرده كه آن را از باب « البدع و المقاىيس كتاب كافى كه از حضرت صادق ( ع ) روايت شده آورده است :
« ضلّ علم بن شبرمة عند الجامعة املاء رسول الله و خطَّ علىّ بيده . انّ الجامعة لم يدع لأحد كلاما ، فيها علم الحلال و الحرام ، انّ اصحاب القياس طلبوا العلم بالقياس فلم يزدادوا من الحقّ الَّا بعدا . انّ دين الله لا يصاب بالقياس » - ٥ - ابن ابى ليلى محمّد بن عبد الرحمن معروف به ابن ابى ليلى [١] قاضى كوفه .
ابو اسحاق بعد از عنوان بالا و بعد از اين كه ولادت ابن ابى ليلى را به سال هفتاد و چهار ( ٧٤ ) و وفاتش را به سال يك صد و چهل و هشت ( ١٤٨ ) به سن هفتاد و دو سال گفته اين مضمون را آورده است :
« ابن ابى ليلى نزد شعبى و حكم بن عيينه فقه آموخته و سفيان بن سعيد ثورى و حسن بن صالح از او فقه گرفته‌اند . سفيان ثورى گفته است : فقيهان ما ، ابن ابى ليلى و ابن شبرمه‌اند . خود ابن ابى ليلى چنين گفته است : بر عطاء در آمدم او از من چيزهايى مىپرسيد يكى از حاضران بر عطاء اين پرسش را انكار و نكوهش كرد . عطاء گفت : او از من اعلم است »

[١] چنان كه از اين پس گفتهء ابن نديم آورده خواهد شد ابو ليلى كه نامش يسار بوده كنيهء جد محمد بن عبد الرحمن بوده نه كنيهء پدرش .