٣. ما به روشنى بيان كرديم كه سيره نويسان و تاريخ نگاران، تمثّل يزيد به ابيات ياد شده را نوشته‌اند؛ هر چند كه در كيفيّت نقل و شمار ابيات با هم اندكى اختلاف دارند. برخى از آنها تنها يك بيت را نقل كرده‌اند [١]. برخى دو بيت [٢]، برخى سه بيت [٣]، برخى چهار بيت [٤]، برخى پنج بيت [٥]، برخى شش بيت [٦]، برخى هفت [٧] و برخى هشت [٨] بيت را نقل كرده‌اند.

٤. حضرت زينب (س)، دختر اميرمؤمنان (ع) در مقابل سرودن آن اشعار از سوى يزيد چنين فرمود: «بدان كه اين نتيجه تباهى كفر و كينه‌اى است كه به خاطر كشتگان روز بدر در سينه مى‌جوشد. آن كس كه به ما با ديده كينه و عداوت مى‌نگرد در دشمنى با ما اهل بيت كوتاهى نكند، كفرش را به رسول خدا (ص) آشكار مى‌كند و آن را با فصاحت كامل بر زبان مى‌آورد و بى‌پروا از گناه و بى‌آنكه حرمتى قائل باشد، شادمان از قتل پسران پيامبر (ص) و اسيرى فرزندانش، خطاب به پدرانش مى‌گويد: آنها شادى مى‌كردند و ديگران را به شادى فرا مى‌خواندند و مى‌گفتند اى يزيد دست مريزاد! خم مى‌شود و بر دندانهاى ابا عبداللّه- كه بوسه گاه پيامبر (ص) است- با چوبدستى مى‌زند و شادى در چهره‌اش مى‌درخشد [٩] .... تو به زودى به جايگاه آنان باز خواهى گشت و آرزو خواهى كرد كه‌اى كاش فلج و لال مى‌شدى و آن گفته‌ها را بر زبان نمى‌آوردى و آن كارها را نمى‌كردى. [١٠]

[١]. امالى صدوق، ص ٢٣١.

[٢] . مقاتل الطالبيين، ص ١١٩؛ المنتظم، ج ٥، ص ٣٤٣؛ الردّ على المتعصّب العنيد، ص ٤٧؛ جواهر المطالب، ج ٢، ص ٢٩٩، الاتّحاف بحبّ الاشراف، ص ٥٦.

[٣] . مثير الاحزان، ص ١٠١.

[٤] . الخرائج والجرائح، ج ٢، ص ٥٨٠؛ البداية والنهاية، ج ٨، ص ١٩٤؛ بحار الانوار، ج ٤٥، ص ١٦٧، ح ١٣ (به نقل از تفسير قمى).

[٥] . عبرات المصطفين، ج ٢، ص ٣١٥ (به نقل از مرآة الزمان، ص ٩٩) الملهوف، ص ٢١٤؛ المناقب، ج ٤، ص ١١٤).

[٦] . بلاغات النساء، ص ٢١؛ الفتوح، ج ٢، ص ١٨٢؛ الاحتجاج، ج ٢، ص ١٢٢.

[٧] . روضة الواعظين، ج ١، ص ١٩١.

[٨] . مقتل خوارزمى، ج ٢، ص ٥٨.

[٩] . الاحتجاج، ج ٢، ص ١٢٦؛ و به نقل از آن بحار الانوار، ج ٤٥، ص ١٥٨.

[١٠] . الملهوف، ص ٢١٦ ٢١٧.