با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٦١ - گفتههاى ام كلثوم

در بقيع از اين سو به آن سو برو؛

آن گاه بايست و بگو اى پسر حبيب پروردگار جهانيان؛

و بگو: اى عمو، اى حسن تزكيه شده؛

اهل و عيال برادرت تباه گشتند؛

اى عمو جان! برادرت از تو دور افتاد؛

و در گرو بيابان سوزان گرديد، بدون سر؛

و پرندگان و درّندگان با صداى بلند و ترسناك؛

بر او نوحه سر مى‌دهند؛

اى مولاى من! كاش مى‌ديدى كه پيش راندند؛

حرمى را كه هيچ ياورى نداشت؛

بر پشت شتران برهنه و اهل بيت و عيال؛

سر برهنه مشاهده شدند؛

مدينه‌اى شهر جد ما! ما را مپذير؛

كه ما با حسرت و اندوه آمده‌ايم؛

هنگامى كه از تو بيرون رفتيم، همه با هم بوديم؛

و اكنون كه باز گشته‌ايم نه مردى داريم و نه پسرى؛

هنگام رفتن، گروهى متحد بوديم؛

و اينك با روى باز و غارت شده برگشته‌ايم؛

ما آشكارا در امان خدا بوديم؛

ولى اينك تنها و ترسان باز مى‌گرديم؛

و مولايمان حسين (ع) انيس ما بود؛

و اينك در حالى باز مى‌گرديم كه حسين در آنجا مانده است؛

ما بى‌محافظ و بى‌سرپرستيم؛

و براى برادرمان نوحه سرايى مى‌كنيم؛